Skip to content

Verhalen vertellen in de winter met ouderen van de Shoshone-stam

We zetten ouderen van de Northwestern Band van de Shoshone Nation in de schijnwerpers, die de stamgeschiedenis levend houden door middel van de verhalen die traditioneel in de wintermaanden worden verteld en herverteld.

Geschreven door Michael Gross

Twee vrouwen staan ​​te praten voor een tafel met een lange groene plant erop.
Nicole Morgenthau

Inheemse Amerikaanse stammenZe hebben een rijke traditie van verhalen vertellen. Veel van deze verhalen gaan terug tot onheugelijke tijden en men gelooft dat ze in de een of andere vorm van generatie op generatie zijn doorgegeven. Deze verhalen variëren van waargebeurd en leerzaam tot komisch en vermakelijk. Voor veel stammen was de winter de tijd om verhalen te vertellen. Voor de Northwestern Band van de Shoshone Nation, wiens culturele thuisland zich uitstrekt van Noord-Utah tot Zuid-Idaho, van West-Wyoming tot Noordoost-Nevada, was de winter een logische tijd om verhalen te vertellen, omdat het koude weer hen belette veel andere dingen te doen. (Lees: "Leer de stammen van Utah kennen")

Jager-verzamelaars werkten het hele jaar door ontzettend hard om voedsel te verzamelen voor hun dagelijkse behoeften en om de benodigdheden voor de mogelijk lange winters aan te leggen. De winter was een tijd waarin mensen even konden uitrusten en verhalen konden delen om de tijd te verdrijven.

In veel stammen onderwezen de stamoudsten de jongere generaties over het leven en over degenen die hen voorgingen (Lees: "Kunst houdt de inheemse Amerikaanse cultuur levend.Het was een tijd van leren voor de kinderen en een tijd van bezinning voor de anderen. Het is traditie dat de kinderen zich verzamelen terwijl een stamoudste waarheden en andere belangrijke informatie met hen deelt. Als de kinderen in slaap vallen of anderszins niet opletten, stopt de oudste met spreken en is de sessie voorbij.

Hieronder vindt u korte versies van verhalen van een aantal hedendaagse Shoshone-vertellers uit het noordwesten van de Verenigde Staten, die allemaal worden beschouwd als stamoudsten met waardevolle kennis. Luistert u aandachtig?

Tijdens een evenement 'Meet the Shoshone' in Ogden deelt Darren Parry de rijke traditie van het vertellen van verhalen door de inheemse bevolking.

Tijdens een evenement 'Meet the Shoshone' in Ogden deelt Darren Parry de rijke traditie van het vertellen van verhalen door de inheemse bevolking.

Foto: Nicole Morgenthau

Het is traditie dat de kinderen zich verzamelen rondom een ​​stamoudste, terwijl die waarheden en andere belangrijke informatie met hen deelt.

Het is traditie dat de kinderen zich verzamelen rondom een ​​stamoudste, terwijl die waarheden en andere belangrijke informatie met hen deelt.

Foto: Nicole Morgenthau

Een jong meisje voert een Shoshone-dans uit in een traditionele jinglejurk.

Een jong meisje voert een Shoshone-dans uit in een traditionele jinglejurk.

Foto: Nicole Morgenthau

Rios Pacheco: “Het verhaal van de treurduif”

Rios Pacheco is een stamoudste en spiritueel leider van de Northwestern Band of Shoshone. Rios vertelt het verhaal van een moeder en haar jonge dochter die bessen plukten aan de waterkant. De moeder waarschuwde haar dochter om niet alleen weg te lopen, omdat er nare dingen kunnen gebeuren als je alleen op pad gaat. Na een tijdje merkte de moeder dat haar dochter inderdaad was weggelopen. Terwijl ze op zoek ging, hoorde ze een geluid bij het water. Toen ze dichterbij kwam, zag ze een rouwduif in het water met een aantal spullen die haar dochter bij zich had. Het was duidelijk dat de dochter op de een of andere manier in de rouwduif was veranderd en niet langer zichzelf was. De moraal van het verhaal is dat ouders en verzorgers hun kinderen goed in de gaten moeten houden, anders kan het tot problemen leiden.

Rios Pacheco is een stamoudste en spiritueel leider van de Northwestern Band of Shoshone.

Rios Pacheco is een stamoudste en spiritueel leider van de Northwestern Band of Shoshone.

Foto: Nicole Morgenthau

Patty Timbimboo-Madsen: “De opwarmput”

Patty Timbimboo-Madsen is de cultuurspecialist voor de Northwestern Band of Shoshone en beheert tevens de bibliotheek van de stam.OgdenZe vertelt een persoonlijk verhaal over hoe ze in de maanden voor de winter met haar grootvader en andere familieleden ging jagen. Op een bepaalde keer werd het erg koud en de kinderen hadden het bijzonder warm. Patty's grootvader wist niet wat hij moest doen en besloot een kuil te graven die groot genoeg was voor de kinderen. Hij verwarmde wat stenen om op de bodem van de kuil te leggen. Zodra de kinderen erin waren geklommen, bedekten ze de kuil met dekens, waardoor ze lekker warm bleven. Dit persoonlijke verhaal is een verhaal over aanpassing. Inheemse Amerikanen hebben zich altijd aangepast aan hun omgeving om te overleven. Er is altijd een oplossing – als je bereid bent je aan te passen.

Patty Timbimboo-Madsen is de cultuurspecialist voor de Northwestern Band of Shoshone.

Patty Timbimboo-Madsen is de cultuurspecialist voor de Northwestern Band of Shoshone.

Foto: Nicole Morgenthau

Darren Parry: “Een Shoshone-opperhoofd”

Darren Parry is momenteel lid van de stamraad van de Northwestern Band of Shoshone, en daarnaast spreker en auteur van "The Bear River Massacre: A Shoshone History" (Lees meer over zijn achtergrond:Gevoed door het land: een Shoshone-perspectief).

Darren vertelt graag het verhaal over hoe iemand Shoshone-opperhoofd wordt.

"Een jong meisje vroeg me eens hoe je Shoshone-opperhoofd wordt," vertelde Parry. "Mijn antwoord was dat wanneer een jonge Shoshone-jongen of -meisje een daad van vriendelijkheid of dienstbaarheid in hun dorp verricht, het opperhoofd hen beloont met een adelaarsveer. Ik vroeg het meisje toen wat er zou gebeuren als die jongen of dat meisje steeds aardige dingen voor anderen zou doen en zich zou blijven inzetten voor familie en vrienden? Ze antwoordde dat ze dan meer adelaarsveren zouden krijgen."

“Toen vroeg ik aan dat jonge meisje: Wat als iemand tot volwassenheid goede dingen voor anderen blijft doen? Ze antwoordde dat die persoon dan heel veel adelaarsveren zou hebben. Ik zei haar dat ze gelijk had.”

“Op een dag, wanneer het stamhoofd op sterven ligt, roept hij het hele dorp bijeen en vraagt ​​iedereen om zijn adelaarsveren te laten zien. Degene met de meeste adelaarsveren wordt het nieuwe stamhoofd. Het stamhoofd is namelijk niet altijd de dapperste, stoerste of sterkste. Het stamhoofd is altijd degene die een leven van dienstbaarheid en vriendelijkheid heeft geleid jegens de mensen om hem heen. Dus, word vandaag nog een stamhoofd. Wees een goede broer of zus. Wees een goede vriend en wees het soort persoon met wie mensen graag omgaan. Op die manier word je een leider in je gemeenschap.”

Darren Parry is lid van de stamraad van de Northwestern Band of Shoshone.

Darren Parry is lid van de stamraad van de Northwestern Band of Shoshone.

Foto: Nicole Morgenthau

Gwen Timbimboo Davis: “Sterrenberen”

Gwen Timbimboo Davis is een stamoudste die de Northwestern Band of Shoshone al vele jaren in verschillende leidinggevende functies heeft gediend. Gwen deelde "Star Bears", een verhaal dat ze zelf heeft geschreven.

“Mijn naam is Kleine Oma of Dandacy Gaa-goo. Wij beren wonen in de bergen. We slapen de hele winter en worden wakker in de lente. In de lente krijgen we onze welpen. Dit jaar kreeg ik een mannetje. Ik hield heel veel van hem. Ik hield hem dicht bij me om hem warm en veilig te houden.

“De dag kwam dat het tijd was voor het beertje om de wereld in te trekken en de gebruiken van zijn soortgenoten te leren kennen. Hij werd groot en sterk. Ik leerde hem alles wat een jonge beer over de wereld moest weten. Ik leerde hem vissen, waar hij de zoetste bessen kon vinden, hoe hij moest jagen en de Schepper moest bedanken voor het eten en nog veel meer belangrijke dingen. 's Avonds, als de sterren tevoorschijn kwamen, zaten we samen en keken we naar de vele sterren aan de nachtelijke hemel. Ik vertelde hem dat alle sterren ooit beren waren geweest, en dat wanneer de beren stierven, hun geesten de sterren werden. De beren kwamen 's nachts naar buiten om te zien hoe het met iedereen ging en om degenen te troosten die hun geliefden aan de andere kant misten. Ik vertelde mijn berenzoon dat ik op een dag bij de andere berensterren zou zijn en op hem zou neerkijken, en dat hemelberen soms in de vorm van een vallende ster op bezoek zouden komen bij geliefden voordat ze 's ochtends weer naar huis terugkeerden.

“Op een dag rolden de rotsen van de berg naar beneden en mijn beerzoon kon niet snel genoeg wegrennen om ze te ontwijken. Toen ik hem vond, was hij gewond en zijn achterpoot gebroken. Ik hielp hem naar onze grot. Ik maakte Bassoovee, populierenthee, tegen de pijn. Met elke dag die voorbijging, werd hij zwakker en zwakker. Hij riep me naar zijn bed en vertelde me dat hij voor eeuwig zou gaan slapen. Ik huilde en mijn hart was gebroken. Vaarwel, mijn zoon.”

“Het is weer winter, en tijd voor mij om op te staan. De zon gaat onder en de sterren zullen één voor één verschijnen. Ik wacht op de grootste en helderste ster. Die ster is mijn zoon. We praten en lachen de hele nacht tot de zon weer opkomt. Ik word elke nacht even wakker en dan valt mijn zoon in een diepe slaap tot de volgende winter. Als hij terugkomt, praten en lachen we weer. Nu ga ik terug naar mijn grot om mijn nieuwe welp veilig en warm te houden. Op een dag zal ik bij de sterrenberen en mijn zoon zijn, want zijn naam is Bia Wooda, of Grote Beer.”

Gwen Timbimboo Davis is een stamoudste van de Northwestern Band of Shoshone.

Gwen Timbimboo Davis is een stamoudste van de Northwestern Band of Shoshone.

Foto: Nicole Morgenthau

De Northwestern Band van de Shoshone Nation trok van oudsher met de seizoenen mee in de regio's die nu bekend staan ​​als Noord-Utah, Zuid-Idaho, West-Wyoming en Noordoost-Nevada. Het stamhoofdkwartier bevindt zich momenteel in Ogden, Utah. Een groot deel van de stamleden woont tegenwoordig langs de kust van Utah.Wasatch Fronten in Zuid-Idaho.

Inheemse volken in Utah

In Utah wonen ongeveer 60.000 inheemse Amerikanen, verdeeld over meer dan 50 stammen, waarvan er acht federaal erkend zijn. Elke stam heeft zijn eigen hedendaagse tradities, festivals en levensstijl, evenals een uniek erfgoed dat te vinden is in de vele woonplaatsen, rotstekeningen en muurschilderingen en museumtentoonstellingen van de staat. Deze mensen leven nog steeds op het land van hun voorouders en verwelkomen bezoekers die het land met respect bezoeken.

Ontdek de inheemse gemeenschappen in Utah.

Bezoek met respect.

Utah kent een grote verscheidenheid aan staats- en federale grondbezittingen, die allemaal een band hebben met inheemse volkeren. Of je nu op stamgrond bent, in een nationaal park of ergens anders in de natuur van Utah, het is belangrijk om te begrijpen dat er sterke banden zijn met deze gebieden, zowel in het heden als in het verleden, en dat ze verbonden zijn met de inheemse bevolking, ook al vallen ze niet onder een officiële categorie.

Hoe je met respect op bezoek kunt gaan

De stammen van Utah

De acht federaal erkende stammen van Utah zijn de Northwestern Band of Shoshone Nation, de Confederated Tribes of Goshute, de Skull Valley Band of Goshute, de Paiute Indian Tribe of Utah, de San Juan Southern Paiute Tribe, de Ute Indian Tribe of the Uintah and Ouray Reservation, de Ute Mountain Ute Tribe en de Navajo Nation. Leer meer over de bijzondere inheemse bevolkingsgroepen van de staat aan de hand van hun eigen verhalen en die van historici.

Leer de stammen van Utah kennen

Previous Image Next Image