Leer de stammen van Utah kennen

Noordwestelijke stam van de Shoshone-natie

De Northwestern Shoshone, die woonden in wat nu Zuid-Idaho en Noord-Utah is, geloofden dat alles van Moeder Aarde afkomstig was.Zo-zo-goedDe term "Zij die te voet reizen" werd gebruikt om de Shoshone te beschrijven, die met de seizoenen meetrokken door het Grote Bekken. Bergen, rivieren en vlaktes bleven voor altijd bestaan, zeiden ze, terwijl de seizoenen jaarlijks rondtrokken.

De Shoshone waren, samen met de Paiutes, Bannocks en Goshutes, verbonden door een oude afstamming en taal, en werden beschouwd alsNeme(Het volk).

Toen blanken zich in het noorden van Utah begonnen te vestigen, waren er drie belangrijke groepen van de Northwestern Shoshone. Chief Little Soldier leidde een groep die in de Weber Valley woonde. De groep van Chief Pocatello woonde rond Grouse Creek, oostwaarts langs de noordelijke oever van Great Salt Lake. De groep van Chief Bear Hunter woonde in Cache Valley en langs de Bear River.

Bronnen: Mae Parry, “The Northwest Shoshone” uit “A History of Utah's American Indians” en de website van de stam.website.

Noordelijke en Zuidelijke Utes

De legendes van de Ute vertellen het verhaal van Sinauf, een god die half mens en half wolf was, en zijn broers, Coyote en Wolf. Hun krachten waren in evenwicht voordat de mensen werden geschapen, die vervolgens de zorg voor de wereld op zich namen. Deze mythen vormen de basis van de spirituele en fysieke relatie van de Ute met alle levende wezens.

Men vermoedt dat de Utes rond 500 na Christus in het Grote Bekkengebied arriveerden en de reeds bestaande Fremont-cultuur absorbeerden. In de daaropvolgende 500 jaar werden ze de grootste groep in het gebied en vormden uiteindelijk 12 afzonderlijke stammen verspreid over Utah en Colorado, van Fillmore in Centraal-Utah tot Colorado Springs, van Wyoming tot New Mexico.

De Utes lazen de sterren en het landschap en volgden de seizoenen, waarbij ze in de winter naar woestijnen en valleien trokken en in de zomer naar de bergen. Ze werden befaamde jagers en reisden steeds verder na de komst van paarden in de 17e eeuw.

De Southern Utes hebben zich waarschijnlijk zo'n vierhonderd jaar geleden afgescheiden van de Southern Paiutes. Hoewel hun talen grotendeels hetzelfde bleven, ontwikkelden de Utes nieuwe technologieën, religieuze tradities en sociale structuren.

Ute-indianenstam van het Uintah- en Ouray-reservaat

In 1934 vormden drie stammen – Uintah, White River en Uncompahgre – onder de Indian Reorganization Act de Ute Indian Tribe of the Uintah and Ouray Reservation, ten oosten van Salt Lake City.Uinta-bekkenHet drukste deel van deze gebieden isFort Duchesne.

Ute Mountain Ute-stam

In 1940 nam de Weeminuche Band een stamgrondwet aan en werd de Ute Mountain Ute Tribe, met een reservaat in de Four Corners-regio. Het traditionele thuisland van de Weeminuche strekte zich uit van de Continental Divide in het oosten tot de Abajo Mountains in het westen, waarbij andere Ute Bands en stammen grensgebieden deelden.

White Mesa-gemeenschap

De White Mesa-bevolking stamt af van de Weenuche-stam van de Zuidelijke Utes. De Weenuche-stam woonde in een gebied begrensd door de rivieren Dolores, Colorado en San Juan, maar trok door het Grote Bekken, het Coloradoplateau en de Grote Vlakten.

In 1938 spanden de Utes een rechtszaak aan tegen de Amerikaanse overheid vanwege de geleden schade als gevolg van de onteigening van hun thuisland, en in de jaren vijftig wonnen Utes uit alle regio's een reeks rechtszaken en ontvingen financiële compensatie.

Vanaf de jaren vijftig begonnen de Utes huizen te bouwen op land dat eigendom was van de inheemse bevolking, 18 kilometer ten zuiden van Blanding, nu bekend als White Mesa. De bewoners richtten gemeenschapsprogramma's op, zoals onderwijsprogramma's, een veebedrijf en een winkel, maar staan ​​voor de uitdaging om bijna 130 kilometer verwijderd te zijn van het stamhoofdkwartier in Tawaoc, Colorado.

Bronnen: Clifford Duncan, “The Northern Utes of Utah,” uit “A History of Utah's American Indians,” het digitale archief van de Amerikaanse indianen van Utah, enUte,Ute-bergEnWitte Mesatribale websites.

Paiute Indianenstam van Utah

Het voorouderlijk gebied van de Paiutes ligt in het zuiden van Utah, het zuidoosten van Californië, het noorden van Arizona en het zuiden van Nevada. Zij gaven verhalen door over een machtige geest, genaamd "degene die de aarde schiep", vertegenwoordigd door de zon, en de mythische helden Coyote en de Wolf, evenals de bovennatuurlijke wezens van de Dondermensen en de Waterbaby's.

De Paiutes trokken mee met de seizoenen, de oogsten van gewassen en de migraties van dieren, en waren bovendien bedreven in landbouw.

De Paiute Indian Tribe of Utah, een confederatie van vijf stammen: Cedar, Indian Peaks, Kanosh, Koosharem en Shivwits, werd in april 1980 door het Amerikaanse Congres opgericht. Het reservaat van de stam bestaat uit tien percelen land in vier graafschappen in het zuidwesten van Utah.

Bronnen: Gary Tom en Ronald Holt, “The Paiute Tribe of Utah,” uit “A History of Utah's American Indians” en Tribe's.website.

San Juan Zuidelijke Paiute-stam

De stam, die in het noorden van Arizona en het zuiden van Utah woont, deelt al meer dan 160 jaar een territorium met de Navajo. Leden in Utah wonen rond Navajo Mountain, White Mesa en Blanding. Paiute Canyon, dat zowel in Arizona als in Utah ligt, behoort ook tot het traditionele woongebied van de stam.

Tijdens de jaren 1860 zorgden Amerikaanse militaire campagnes ervoor dat duizenden Navajo's westwaarts vluchtten naar het grondgebied van de San Juan Southern Paiute. Dit leidde er enkele jaren later toe dat Paiute-gebieden werden geannexeerd door de Navajo Nation. Veel Paiutes leven samen met Navajo- en Hopi-buren op voorouderlijke gronden binnen Navajoland.

De stam werd in 1989 federaal erkend."Hoewel we Navajo- en Hopi-familieleden en -vrienden hebben, zijn we anders. Wij zijn San Juan Southern Paiute," aldus de website van de stam.

De stam werd in 1989 federaal erkend. In 2000 bereikte de stam een ​​overeenkomst met leiders van de Navajo Nation om zo'n 5400 hectare Paiute-grondgebied af te staan, en de leiders hopen op federale erkenning.

Bron: San Juan Southern Paiutewebsite.

Navajo-natie

De Navajo noemen zichzelf traditioneelDineren, het Volk, en hebben een rijke mondelinge verteltraditie, die begint met de Eerste Wereld van duisternis, gevuld met mist, insectachtige wezens enDiyin Dine'éHeilige wezens. De Eerste Mens en de Eerste Vrouw werden gevormd uit wolken, evenals andere mensen en dieren. Ze reisden door een Blauwe Wereld, een Gele Wereld en leden onder ruzies, wat uiteindelijk leidde tot een overstroming, waaraan de mensen ontsnapten om in de huidige wereld, de Glanzende Wereld, terecht te komen. In deze wereld vormde de Eerste Mens vier heilige bergen, die elk natuurlijke gaven kregen.

De archeologische gegevens geven geen uitsluitsel over wanneer de Diné voor het eerst in het Four Corners-gebied arriveerden, maar sommige archeologen vermoeden dat dit tussen 200 en 1300 na Christus was en geloven dat de Navajo zich vermengden met de Anasazi en Pueblo-volken.

Diné Bikéyah, oftewel Navajoland, met het hoofdkantoor in Window Rock, Arizona, staat al sinds jaar en dag bekend om zijn adembenemende schoonheid en heilige bergen. De ontdekking van olie in de vroege jaren twintig van de vorige eeuw bracht echter de behoefte aan een meer systematische bestuursvorm met zich mee. De Navajo Nation Council Chambers, opgericht in 1923, biedt nu onderdak aan 88 afgevaardigden die 110 afdelingen van de Navajo Nation vertegenwoordigen.

Bronnen: Nancy C. Maryboy en David Begay, “The Navajos of Utah,” uit “A History of Utah's American Indians,” en deNavajo-natiewebsite.