Maak kennis met de Fremonts: het ontdekken van een oude beschaving

Je zet een bordje neer met 'Bill en Beer', en mensen gaan meteen op zoek naar de beer. Aldus campingbeheerder en markante figuur Bill Bray. Als ik dichterbij kom, zie ik de beer al in een onderdanige houding op de mat voor de caravan van de campingbeheerder liggen. Of ik ben de stoere alfaman in deze relatie, of Beer, een zwarte Maltezer die stoffig grijs is geworden van het rollen in het zand, heeft het geheim van gratis buikwrijven ontdekt.

We staan ​​op de Castle Rock Campground van Fremont Indian State Park, onder de uitgehouwen rotstorens van gelaagd sedimentgesteente, versierd met witte banden van gestolde vulkanische as. Geologen herkennen dit ooit zo onrustige gebied van het Colorado Plateau als "het Marysvale vulkanisch veld". Miljoenen jaren geleden vormde de aarde hier bergen. En vervolgens hielp de tijd ze weer af te breken: door afzetting, uitrekking en erosie.

Ik ben geen geoloog, maar deze stenen vind ik fascinerend.

Castle Rock ligt verscholen in een kloof die je zo over het hoofd ziet, aan de zuidkant van Interstate 70. Wanneer ik langsga bij de camping van de gastheer om mijn voorraad brandhout aan te vullen, vertelt Bray me dat hij al een aantal mensen uit het nabijgelegen stadje heeft ontmoet.Richfielddie er al jaren woonden en niets van de camping afwisten. Hoewel vorig jaar Brays eerste seizoen als campingbeheerder was, is het, afgezien van parkmanager Kevin Taylor, moeilijk om een ​​betere ambassadeur voor de plek te vinden. Bray, gehard door zijn ervaring als machinist van zware machines in de diepten van de mijnen, lijkt de rustige, afgelegen camping en de primitieve kampeerplekken, de elanden, muilezelherten, eekhoorns en wilde kalkoenen, en de ongelooflijk donkere hemel te omarmen.

Joe Lott Creek kabbelt door het midden van de camping en zorgt voor een rustgevend natuurlijk geluid tegen de avond. Het water stroomt vervolgens de grotere Clear Creek in de kloof beneden in. Het wordt 's nachts donker, maar niet zo donker als in de stad. Het wordt echt pikdonker. Het vuur dooft en daarmee ook het geknetter van de sintels. Hoewel ik mijn gebruikelijke kampeerspullen bij me heb, heb ik gekozen voor een tipi, die verrassend ruim is vanbinnen – genoeg plek voor een klein gezin. Door een smalle opening onderin zou ik graag een veldbedje willen hebben, maar ik breng de nacht ongestoord door.

De beek is vernoemd naar een vroege mormoonse pionier die zich vestigde in de afgelegen, geologisch bijzondere vallei. Grote, lichtgekleurde rotsformaties liggen langs Clear Creek en de Interstate, en dragen ook zijn naam: de Joe Lott Tuff, een 19 miljoen jaar oude vulkanische as die is samengeperst tot massief gesteente.

Je kunt je deze plek gemakkelijk voorstellen als het decor van een vroege pioniersnederzetting, met wild om op te jagen, te vissen in Clear Creek en gemakkelijke toegang tot de nabijgelegen Old Spanish Trail en de mijnen van Kimberly, nu een verborgen spookstad.

Ik wandel door het park: er zijn meer dan een dozijn interessante plekken op een verzameling paden die variëren van een halve mijl tot vijf mijl lang. Ik loop ze bijna allemaal. Maar er is nog een andere manier om van Fremont Indian National Park te genieten: met een quad. Los van de wandelpaden loopt de Paiute ATV Trail dwars door het park, vanuit het noorden, door Clear Creek Canyon naar de Max Reid Trail en Forest Road 475. De Sam Stowe Group Area is een te reserveren camping met aansluitingen voor campers, die gedurende de zomermaanden een uitvalsbasis is voor quadrijders op de Paiute Trail.

Fremont Indian State Park grenst op een aantal ongebruikelijke manieren aan de I-70. Vanaf de camping zou je nooit weten dat er zo'n belangrijke snelweg vlakbij ligt, maar als je over de natuurpaden van het park loopt, kom je door hekken en tunnels die ontworpen zijn om wilde dieren veilig door de kloof te leiden. De wind in de kloof lijkt in harmonie te zijn met de snelweg. Hij blaast door de uitgestrekte kruinen van de populieren langs de weg langs Clear Creek terwijl ik het pad naar de Grot van Honderd Handen volg. Ik jaag konijnen op als ik loop. Ik merk de voorbijrazende auto's nauwelijks op, behalve wanneer ik af en toe een glimp opvang van de bovenkant van een passerende vrachtwagen.

Maar de I-70 heeft een nog diepere band met Fremont Indian State Park: de snelweg heeft het park namelijk gecreëerd. Toen ingenieurs in de jaren 80 grond afgroeven voor de aanleg van de snelweg vanaf een heuvel genaamd Five Finger Ridge, ontdekten ze een van de grootste tot nu toe bekende Fremont-cultuurdorpen: meer dan 100 bouwwerken gevuld met duizenden artefacten.

Het is voor een toevallige waarnemer duidelijk in deFremont Indian State Park and MuseumZoveel ging verloren door de bouw en de vernietiging van de heuvelrug. Maar er werd ook iets gewonnen: een beter begrip van de plek. Met elke volgende generatie leren we beter hoe we ons verleden kunnen bewaren. Naarmate de wereld kleiner wordt, neemt het belang van onze individuele plekken toe. We leren waarom het ertoe doet wie ons op deze gronden voorgingen en hoe we hun erfgoed kunnen eren door beheerders te worden van de geschiedenis en de gronden die deze bewaren en onthullen.

We laten op verschillende manieren onze sporen na. Moderne mensen hebben een heuvel weggegraven om plaats te maken voor een Interstate Highway die 3200 kilometer verderop aan de oostkust van de Verenigde Staten begon. Meer dan 1000 jaar geleden leefde er een oude beschaving die zo onvolledig bekend is dat ze de naam draagt ​​van een nabijgelegen rivier, die op zijn beurt de naam draagt ​​van de blanke ontdekkingsreiziger John Charles Frémont.

Maar we kunnen zien dat ze een zeer collaboratieve beschaving ontwikkelden. De tentoonstellingen in het museum geven een inkijkje: mensen brachten hun dagen door met het verzamelen en malen van maïs, lisdoddewortel en andere eetbare planten. Ze maakten gereedschap met de hand. Basalt tot vijzels. Obsidiaan tot messen en pijlpunten. Ze maakten vallen en netten en ze weefden. Ze kwamen samen in ondergrondse hutten die ontworpen waren om koel te blijven in de zomer en warm in de winter. Misschien speelden ze muziek om te ontspannen voordat ze gingen slapen. En de volgende dag deden ze het allemaal weer opnieuw. En terwijl ze buiten waren, schilderden ze op de gladde kliffen of hakten ze door de woestijnvernis van de canyon, een verzameling pictogrammen en petrogliefen, boodschappen die vandaag de dag geen zekere betekenis meer hebben. Wanneer de intentie van de maker verloren gaat in de tijd, moet de lezer zelf interpreteren. Dat is de kracht van Fremont Indian State Park. Ondanks de snelweg is het een ruige, afgelegen plek. Bezoekers interpreteren het verleden terwijl ze zich een weg banen door het heden.

Voordat je aan een van de wandelpaden begint, bezoek dan het bezoekerscentrum van het Fremont Indian State Park and Museum voor informatie over de toestand van de paden, om primitieve artefacten te bekijken en een plattegrond van het wandelcomplex op te halen.