Een begeleid avontuur voor iedereen in de nationale parken van Utah.

'Elke nieuwe kangoeroe wil chocolademelk,' zei Ashleigh, terwijl ze het ezelsbruggetje opzegde dat ze gebruikt om de gelaagde rotsformaties te onthouden die als een soort cake aan de oppervlakte komen.Nationaal park Capitol ReefHet meest opvallende landschapskenmerk van het gebied is de Waterpocket Fold. Ik liep vlak achter haar aan en luisterde terwijl ze de volgende gesteenten aanwees: de slibrijke, roodachtig-oranje Entrada-zandsteen (every); de crèmekleurige Navajo-zandsteen (new); de kastanjebruin-lavendelkleurige Kayenta (kangaroo); de torenhoge, gebrande sienna Wingate-zandsteen (wants) wanden, vaak gestreept met zwarte strepen die woestijnvernis worden genoemd; de gebroken of "rommelige", zoals ze het beschreef, grijsgroene Chinle-laag (chocolate); en de gegolfde Moenkopi-laag (milk), waarvan men denkt dat het met 245 miljoen jaar het oudste blootgelegde gesteente in Capitol Reef is.

Het ijs breken

Voordat ik me voor deze reis aanmeldde, had ik nog nooit met mensen gereisd die geen vrienden of familie waren. Dus toen Lia een week na ons videogesprek met een busje van Good Trip voor het Wild Rabbit Café stopte, een schattig restaurantje in het plaatsje dat de toegangspoort tot Capitol Reef vormt,TorreyOp de plek waar ik met de groep had afgesproken, wist ik eerlijk gezegd niet wat ik kon verwachten. Maar toen ik de schuifdeur openzwaaide en de bus instapte, werd ik meteen overspoeld door de opwinding en de verwachting van de groep voor de komende drie dagen. Hun avontuur was al begonnen in...Salt Lake CityAshleigh en Lia hadden ons opgehaald op het vliegveld en op andere vooraf afgesproken plekken. Maar ik had het gevoel dat ik niets gemist had, want we kletsten en leerden elkaar kennen tijdens de zeven mijl lange rit van Torrey naar Capitol Reef.

De eerste nacht brachten we door in het park.Fruita-campingeen groene oase verscholen langs de Fremont-rivier, omgeven door appel-, kersen-, perzik- en abrikozenboomgaarden die in de jaren 1880 werden aangeplant door pioniers van deKerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen(Lezen:De boomgaarden van Capitol Reef National Park in FruitaGedurende de zomer en herfst plaatsen rangers van Capitol Reef borden met 'zelf plukken' in deze oude boomgaarden wanneer de vruchten plukrijp zijn; informatie over de oogst is ook verkrijgbaar via de fruithotline van het park op (435) 425-3791. Ashleigh en Lia koppelden tentgenoten aan elkaar en lieten ons vervolgens geduldig zien hoe we de door Good Trip verstrekte tenten en opblaasbare slaapmatten moesten opzetten. Een vrouw in onze groep had nog nooit gekampeerd en ik kon niet anders dan denken hoe attent en comfortabeler het voor haar was om daar, op het gras – vlakbij stromend water en toiletten – te wennen aan het slapen in de buitenlucht, in plaats van in de wildernis na haar allereerste dag backpacken.

De zon scheen de volgende ochtend toen we ontbeten en ons kamp opbraken. Ashleigh leidde ons door een paar yogahoudingen voordat we de gemeenschappelijke spullen verdeelden, onze rugzakken op onze schouders namen en het water in stapten.Cohab Canyon-padHet landschap dat ons de volgende tweeënhalve dag omringde, bestond uit smalle kloven, torenhoge zandstenen wanden met woestijnvernis en ruige heuvels bezaaid met wilde bloemen, yucca's, salie, Utah-jeneverbes en tweenaaldige pinyon-dennen. De plekken waar we onze tenten opzetten tijdens onze twee nachten in de wildernis waren ronduit spectaculair. De eerste was een afgelegen playa, ofwel een droge meerbodem, omgeven door Navajo-zandsteenformaties met een sierlijke zandduin aan één uiteinde. De andere was een ruime zandstenen richel van minstens 1850 vierkante meter, geflankeerd door rotsblokken zo groot als huizen aan de ene kant en een weids uitzicht op de Fremont River Valley aan de andere kant. Enkele van mijn mooiste herinneringen aan de reis speelden zich af op deze kampeerplekken, terwijl we rond het kooktoestel zaten te lachen en Lia het avondeten zagen klaarmaken (wat beide avonden gelukkig echt eten was in plaats van gevriesdroogde maaltijden). En alsof die avonden nog niet magisch genoeg waren, beleefden we tijdens onze twee nachten in de wildernis ook nog eens aurora's, wat een nog spectaculairder schouwspel opleverde van de onbelemmerde nachtelijke hemel waar Capitol Reef om bekend staat (Lees:Donkere hemel in Capitol Reef National Park).

Naast inclusiviteit is een ander belangrijk onderdeel van de missie van Good Trip Adventures het aanbieden van reizen met een minimale impact op het milieu. Good Trip bereikt dit doel op grote schaal door bijvoorbeeld CO2-compensatie te kopen voor elke reis die ze organiseren, flexibele mogelijkheden voor thuiswerken voor medewerkers aan te bieden en projecten voor bosregeneratie te ondersteunen. Tijdens de reis zag ik hoe Ashleigh en Lia duurzaamheid in elk aspect van de reis integreerden. Voordat we op pad gingen, gaf Lia ons allemaal een toilettasje met toiletpapier, vochtige doekjes en ondoorzichtige zakjes, zodat we ons eigen afval discreet konden meenemen. Zij en Ashleigh zorgden er ook voor dat we zo min mogelijk afval meenamen de wildernis in door de meeste voedselverpakkingen te verwijderen voordat ze de maaltijden onder de groep verdeelden. Ze hadden voldoende extra Ziploc-zakjes meegenomen om ons gezamenlijke afval in te doen, zodat niemand zich bezwaard zou voelen om zijn of haar beurt te nemen om het afval mee terug te dragen. En elke ochtend, nadat we onze spullen opnieuw hadden ingepakt en op het punt stonden om op pad te gaan, stelden we ons op en controleerden we onze hele kampeerplek, waarbij we de grond afzochten naar microafval of kleine voorwerpen die we tijdens het inpakken over het hoofd hadden gezien. (Lees meer over verantwoord reizen en help mee een duurzame toekomst vorm te geven)Utah dat voor altijd blijft bestaan.)

Alleen, maar zeker niet geïsoleerd.

Op pad gaan met een gidsDeze reis voldeed volledig aan mijn verwachtingen: ik kon de planning aan iemand anders overlaten en leerde meer over backpacken. Maar het allerbeste was toch wel de ontmoeting met zo'n diverse en outdoor-liefhebbende groep vrouwen. Het is moeilijk om de snelle groei en onderlinge steun, samenwerking en kameraadschap niet toe te schrijven aan het feit dat we allemaal alleen reisden en allemaal vrouwen waren. De redenen die de dames gaven om mee te gaan, varieerden van het feit dat ze geen backpackers in hun vriendenkring hadden tot de wens om te kamperen zonder de 'mannenfactor'. Sara, de dierenartsassistente met een passie voor honden, had nog nooit eerder zonder haar man gebackpackt en schreef zich in voor de reis "om te bewijzen dat ik moeilijke dingen in mijn eentje kan doen", zei ze. "Ik had ook echt een reset nodig en deze ervaring was precies wat ik zocht. Ik kwam thuis met het gevoel dat ik mezelf weer was, iets wat ik al een tijdje niet meer had gevoeld."

Hoewel die vier dagen vol zaten met gelach en geweldige gesprekken, vond er op de tweede dag in de wildernis een bijzonder mooi en inspirerend moment plaats. De ochtend begon fris en winderig, maar tegen de middag was de wind gaan liggen en werd het behoorlijk warm – precies op tijd voor een klim van 365 meter over de toepasselijk genaamde Frying Pan Trail. Terwijl ik onderweg genoot van de schoonheid van het gelaagde woestijnlandschap, met onder andere verschillende panelen van geërodeerde zandstenen canyonwanden, tafoni genaamd, en een vogelperspectief op de zeven smalle kloven die bekendstaan ​​als The Wives, moest ik ook diep in mezelf graven om mezelf en mijn zwaarbeladen rugzak verder de berg op te krijgen. De doorgaans levendige gesprekken van de groep verstomden toen we de laatste meters naar de bergkam aflegden. Toen ik eindelijk boven aankwam, gooide ik meteen mijn rugzak neer en strekte me uit op de grond. Een voor een volgden de andere vrouwen me, allemaal even rood van het zweet en bezweet als ik. Toen we er allemaal waren, lachten we, genoten we van de koele bries op de bergkam en sloegen we de armen in elkaar voor een feestelijke groepsfoto.

In de weken na de reis dacht ik vaak na over hoe gehecht ik was geraakt aan de andere vrouwen met wie ik op pad was geweest. Wat ik nog opmerkelijker vond, was hoe die genegenheid zich in zo'n korte tijd had ontwikkeld. Ik weet niet precies hoe die reis het normale verloop van vriendschappen heeft versneld. Misschien komt het doordat ik volledig losgekoppeld was van de afleidingen en verplichtingen van het dagelijks leven, of doordat ik tijd doorbracht in zo'n prachtig landschap met gelijkgestemde mensen. Ik vermoed dat het een combinatie van beide was, en waarschijnlijk nog meer, en het is ook een ervaring die niet uniek is voor onze groep. "Het zien ontstaan ​​van die diepe banden is een van mijn favoriete aspecten van het begeleiden van backpackreizen," zei Lia toen ik haar voor dit verhaal sprak nadat we allemaal weer terug waren in ons normale leven. Wat de reden ook was, die reis heeft mijn vooropgezette ideeën over wat het betekent om alleen op een begeleide groepsreis te gaan, volledig veranderd: een zeldzame kans om door een landschap te trekken waar ik waarschijnlijk niet in mijn eentje zou komen, terwijl ik onderweg waardevolle nieuwe contacten leg.