Een wandeltocht door Helper, Utah

Begraven schat

In deWesters Mijnbouw- en SpoorwegmuseumIn de oude vleugel van het Helper Hotel klinkt gedempte, rauwe jazz en blues. Alles is er te vinden: belangrijke gebeurtenissen zoals de United Mine-kamer, de explosiekamer van de Castlegate-mijn en persoonlijke mijnvoorwerpen zoals lantaarns, lampen en vogelkooien. Zelfs Butch Cassidy maakt zijn opwachting.

Tijdens ons bezoek leidde de toenmalige museumdirecteur James Boyd ons door de geschiedenis van het stadje, van het onderzoek van de Denver & Rio Grande-spoorwegmaatschappij dat overvloedige steenkoolreserves aan het licht bracht tot de komst van smalspoor, normaalspoor (spoorbreedte verwijst naar de afstand tussen de rails) en de verweven groei van de mijnen en het spoorwegemplacement. Voortbouwend op de impuls van de derde immigratiegolf in Amerika in de jaren 1890, slaagden de mijnagenten erin arbeiders in Europa en Azië te rekruteren, waardoor Helper een bruisende smeltkroes werd in het hart van Utah.

Boyd voegt eraan toe: "Natuurlijk waren er ook een aantal Latino's die een mijnroute volgden vanuit New Mexico naar Colorado en Utah, en de meesten van hen waren in de jaren 1850 staatsburgers geworden van het Gadsden Purchase-gebied. Ik vroeg een Latino [bezoeker van het museum] eens waar hij vandaan kwam en hij zei: 'Ik ben een Amerikaan. Ik ben hier altijd al geweest. Mijn familie komt hier al sinds de 17e eeuw.'"

Een van de bekendere objecten in het museum is een foto van een kindmijnwerker: het gezichtje van een peuter met engelachtige wangen en een gefronst voorhoofd onder een mijnwerkershelm, gekleed voor het werk met kleine veterschoenen, een tabakspijp en een houweel zo groot als de jongen zelf.

Aan de overkant van het museum, op deze warme lentedag, speurde een groep mannen met metaaldetectoren de berm af. De groep greep de kans aan om te zoeken naar artefacten uit het Amerikaanse Westen voordat de weg en de trottoirs weer aangelegd zouden worden. Don Harsh, voorzitter van de Utah Treasure Association, en Dave Kyte, de oprichter van de vereniging, vertelden dat de zoektocht nog niet veel had opgeleverd. Een van de mannen haalde een gegoten halve huls van een speelgoedpistool voor kinderen tevoorschijn.

Tijdens hun zoektocht sprak de groep vol enthousiasme over een recente gelegenheid om te jagen op het terrein van het voormalige CCC- en krijgsgevangenenkamp uit de Tweede Wereldoorlog in het nabijgelegen Salina. De stad heeft onlangs een museum geopend ter nagedachtenis aan het kamp en om het beruchte Middernachtbloedbad te documenteren, waarbij een verbitterde – en voor ontoerekeningsvatbare – Amerikaanse soldaat het vuur opende op de Duitse gevangenen.

Voor een geschiedenisliefhebber als Kyte is de zoektocht meer dan een tijdverdrijf: het helpt de geschiedenis te bewaren. De organisatie schonk alles wat ze vonden aan het Salina Museum. Deze relikwieën, hoe klein ook, zijn belangrijk. Ze helpen een vervagende, hyperlokale, landelijke identiteit te behouden. Restauratie-expert Gary DeVincent bekeek Helper ook en zag meteen de rijkdom en het potentieel van de identiteit van het oude mijnstadje toen hij aan de slag ging met het renoveren van een aantal vintage benzinestations. De onlangs gerenoveerde benzinestations pompen geen brandstof meer, maar ze sluiten wel aan op het historische verleden en het artistieke heden van de stad op een manier die uniek is voor Helper. Op de een of andere manier passen ze hier gewoon.

Geluk van binnenuit

Nostalgie is alomtegenwoordig in Helper. Zowel bezoekers als kunstenaars lijken zich aangetrokken te voelen tot de reflectieve sfeer van de landelijke omgeving. Voor kunstenaars biedt Helper een ruimte waarin ze diep in zichzelf kunnen graven en hun artistieke identiteit kunnen ontdekken of aanscherpen. Een aantal galerieën siert Main Street en de stad en de regio staan ​​verenigd achter het museum.Helper Kunst-, Muziek- en Filmfestival, dat in 2018 zijn 24e editie beleeft, van 17 tot en met 19 augustus (lees:Vrouwelijke kunstenaars uit Utah verkennen het sublieme door middel van kunst.).

Velen schrijven de heropleving van de stad toe aan kunstenaar David Dornan, die het potentieel ervan herkende en daaraan bijdroeg. Tegenwoordig is de voormalige hoogleraar van de Universiteit van Utah lid van de gemeenteraad en helpt hij bij het coördineren van inspanningen om de stad te positioneren als een centrum voor buitenrecreatie, waaronder een restauratieproject van de Price River, de van nature schaduwrijke Helper Parkway en verbeterde verbindingen met ATV- en fietspaden.

Innerlijk geluk is hier niet zomaar een gevoel. Het is een oase vanheerlijke koffieIn centraal Utah bevindt zich een gastvrije winkel met een opgewekte sfeer die voortkomt uit en bijdraagt ​​aan de unieke gemeenschap. Terwijl ik nip aan mijn espresso en uitkijk over de straat van aangestampt zand, voelt het beeld van de kleine mijnwerker, dat volgens Boyd in scène is gezet, volkomen op zijn plaats. Het is duidelijk dat mijnbouw zwaar, soms dodelijk werk was. Maar het werk hielp gezinnen een leven op te bouwen. Humor, kunst, herinnering aan het nageslacht en wanhoop spelen op de foto met elkaar in wisselwerking; het lijkt te zeggen dat dit niet precies de harde realiteit is, maar er niet ver vanaf ligt. Boyd herinnerde ons eraan dat de grote mijnrampen hele families, generaties mannen die zij aan zij werkten, het leven kostten. In totaal kwamen er 1351 mensen om het leven.

Helper is vernoemd naar het team van kolengestookte stoomlocomotieven die goederentreinen hielpen de nabijgelegen kloof en over Soldier's Summit te trekken. Dankzij krachtige dieselmotoren hebben we de Helper van weleer niet meer nodig, maar we hebben nog steeds kleine stadjes zoals Helper nodig – stadjes met een kloppend hart en de wil om te blijven bestaan ​​door hun identiteit te ontwikkelen; stadjes die hun oude werkkleding ontgroeien, maar weigeren oud te worden. Helper herinnert ons aan ons jongere zelf en onze jongere natie. Dit is waar we vandaan komen. Helper zou nog steeds die jonge mijnwerker op de foto kunnen zijn, alleen kunnen we hem nu waarderen voor wat hij is geworden: menselijkheid en kunst, geput uit de geschiedenis, maar met een ongeschreven toekomst voor zich.