Wat gebeurt er als ronddwalen en sterrenkijken leiden tot een levenslange reis?

Ze bekleedde die functie sinds 2006, maar het was niet haar eerste baan in Utah. In 1982 kreeg Cannon een baan als ranger in het afgelegen gebied van The Needles in Canyonlands National Park.

Tijdens een autorit vanuit de I-70 richting het zuiden over State Route 128 langs de Colorado River, kreeg Cannon alvast een voorproefje van hoe het landschap voor haar nieuwe baan eruit zou kunnen zien.

"Het was moeilijk om op de weg te blijven. Ik bleef maar staren. De rode rotsen, de blauwe lucht en de witte bergen waren adembenemend," schreef Cannon in een dagboeknotitie van 10 maart 1982. "Ik heb een paar keer hardop gelachen, zo geamuseerd was ik door het hele schouwspel."

Het gelach sloeg echter om in bezorgdheid slechts vier dagen na aanvang van haar werkzaamheden in het afgelegen gebied van The Needles. Cannon lachte toen ze een ander fragment uit haar dagboek las, waarin stond: "De realiteit was doorgedrongen", waarmee ze haar angsten beschreef over het leven in deze "harde, droge en onvergeeflijke" omgeving.

Maar net als bij al haar andere standplaatsen tijdens haar carrière in de nationale parken, vond Cannon haar draai. Ze leerde de geheimen van de woestijn waarderen tijdens haar zwerftochten door enkele van de meest afgelegen gebieden van het land.

Een kans om naar Alaska te gaan, zorgde ervoor dat ze enkele jaren niet in Utah was. In 1985 was Cannon terug in Utah en werkte ze bij...Nationaal recreatiegebied Glen Canyon.Daar voegde ze zich bij de man die haar echtgenoot was geworden; hij had een baan gekregen als districtsbeheerder in het nationale recreatiegebied rond Lake Powell.

Cannon wist niet goed wat ze van haar tijd bij moest verwachten.Glen CanyonMaar ze vond genoeg ruimte om haar benen te strekken en haar nieuwsgierigheid te bevredigen.

“We hebben er een paar van de gaafste plekjes ontdekt,” zei Cannon over de zes jaar die het stel in Glen Canyon doorbracht. “Er zijn zoveel zijkloven bij Lake Powell en ze bieden allemaal iets anders. Er komen niet veel mensen om te wandelen. Het is meer een plek voor waterrecreatie. Ik vond het heerlijk om er gewoon op uit te trekken en rond te dwalen. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik het vreselijk zou vinden, maar dat was niet zo.” (Lees: “Blazing Sandals in North Lake Powell.”)

De volgende bestemming was South Dakota, waar ze haar eerste functie als opzichter bekleedde bij het Jewel Cave National Monument.

Haar kronkelige carrière bracht Cannon opnieuw terug naar Utah. Ditmaal was het een functie bij het Bureau of Land Management als assistent.Moabmanager vanGrand Staircase National MonumentZe was aanvankelijk gevestigd inCedar Citytijdens de planningsfase en vervolgensKanabLater werd ze manager van het Grand Staircase National Monument.

Vervolgens werkte ze enkele jaren als adjunct-directeur van het Grand Canyon National Park, voordat ze werd overgeplaatst naar het regionale kantoor van de National Park Service in Denver, dat zich richt op de Rocky Mountains.

En vervolgens, in 2006, accepteerde ze de baan die haar terugbracht naarMoab, waar haar carrière bij de parkdienst zo'n 14 jaar later ten einde zou komen.

Hoewel haar taken als opzichter betrekking hadden op Arches, Canyonlands, Natural Bridges en Hovenweep, bleef een oude vriend haar aandacht trekken: die witte bergen die ze had opgemerkt tijdens haar eerste autorit langs de Colorado River in 1982.

"Er is gewoon iets aan de La Sals dat me elke keer weer aantrekt," zei Cannon. "De aantrekkingskracht is vooral sterk wanneer deLa SalsEr ligt nog steeds sneeuw op de rotsen en je staat midden in een rood rotslandschap. Het hele uitzicht is zo prachtig en zo bijzonder. De bogen krijgen alle lof, maar het is de complete landschapservaring die het zo buitengewoon maakt.”

Naast het waarderen van de mogelijkheid om als onderdeel van haar werk rond te dwalen, genoot Cannon ervan om mensen te helpen de schoonheid te ontdekken van de plekken waar ze gestationeerd was.

Ze herinnert zich een keer dat een jonge man van een achterstandsbuurt naar Arches kwam, en wat er tussen hen gebeurde bevestigde dat ze jaren geleden de juiste carrièrekeuze had gemaakt.

Ze was aan het wandelen met de groep en praatte met de tiener toen het gebeurde. "Hij was een heel interessante en welbespraakte jongen," zei ze. "We liepen langs het Tapestry Arch-pad en toen we een bocht omgingen, hadden we ineens een prachtig uitzicht op de La Sals. Hij keek me aan en zei: 'Ik wist niet dat er zoiets bestond.' Hij had tranen in zijn ogen en ik barstte meteen in tranen uit."