De fruitteelt in Utah: Oogsttijd langs de oude snelweg 89

Terug naar de basis van de fruitcultuur

Net als de oorspronkelijke inheemse bevolking die meer dan 10.000 jaar geleden in de regio arriveerde, tot aan de Shoshoni-gemeenschappen die eind 19e eeuw door militaire acties uit het gebied werden verdreven, werden de emigranten van de jaren 1850 aangetrokken door de diverse jacht- en plantenverzamelingsmogelijkheden langs de berghellingen, rivierdalen en vruchtbare moerasgebieden van de regio. Brigham City werd gesticht door mormoonse emigranten langs Box Elder Creek om molens en andere waterafhankelijke industrieën te bouwen en om de landbouwproductie snel op te schalen. Aarden dammen, reservoirs en een complex systeem van irrigatiekanalen voorzagen veeteeltbedrijven, groenteboerderijen en talloze fruitboomgaarden van water. De rijke grond kon hier ook droge gewassen zonder irrigatie verbouwen – gewassen die afhankelijk zijn van schaarse regenval en vochtvasthoudende bodems – zoals wintertarwe, die de vele graansilo's vult die je langs de Wasatch Front-corridor ziet.

Deze regio in het noorden van Utah is een bijna perfecte omgeving voor de beroemde perziken die hier worden geteeld, maar ook voor ander boomfruit zoals abrikozen, pruimen, kersen (Utah staat tweede in de VS voor de productie van zure kersen), een overvloed aan groenten, appels en peren in talloze variëteiten, en meloenen en bessen van allerlei soorten. Een goed voorbeeld hiervan is de felle concurrentie om de beste milkshakes met bramen en frambozen bij de vele onafhankelijke burgerrestaurants in de regio, die het hele jaar door woekeren. Volg je neus in augustus, wanneer de Anaheim-peperoogst op zijn hoogtepunt is: de geurige en vurige aroma's van de op propaan gestookte chili-roosterovens roepen bij mij onvermijdelijk nostalgische gevoelens op over de tijd die ik in Arizona en New Mexico heb doorgebracht tijdens de chili-oogst, net als de taco-kraampjes die rond dezelfde tijd langs de Fruit Way verschijnen.

De eerste perziken verschijnen eind juli bij de kraampjes op de boerderij, met Red Haven als populaire vroege variëteit. Begin augustus komt het perzikseizoen echt op gang, met Red Fremont (een heerlijke perzik met losse pit, perfect om te grillen), Sierra Gem en Flaming Fury, die dan verkrijgbaar zijn rond de tijd dat je langs de Fruit Way borden ziet met teksten als "Laatste dag voor kersen!" en "Bessen in overvloed!". In september staan ​​er opleggers vol met manden vol geurige, balgrote Sun Prince en JH Hale perziken geparkeerd bij de kraampjes. Vrachtwagens met late perzikvariëteiten zoals O'Henry en Ryan's Sun rijden tot begin oktober over Highway 89, en appels en winterpompoenen zijn meestal verkrijgbaar tot half november. En het prettige bijproduct van de zeer agressieve wintersnoei, die resulteert in productieve fruitbomen in de zomer, is dat rookliefhebbers zoals ik (schuldig, ik geef het toe) bundels lokaal fruithout, zoals kersen- en appelhout, rechtstreeks van de boomgaarden langs de Fruit Way kunnen kopen. In de koude maanden van de late herfst is er iets buitengewoon bevredigends aan het serveren van eenden die ons gezin langs de Bear River jaagt, gerookt boven kersenhout afkomstig van boomgaarden net boven onze eendenhut.

Op zoek naar overvloed

Vakantiegangers op weg naarBerenmeer,Nationaal Historisch Park Golden Spikeen deVogelreservaat Bear LakeVan juni tot augustus stromen de inwoners van Utah massaal naar Fruit Way om zich voor te bereiden op een weekend vol familiediners. Je ziet er ook veel fanatieke thuisinmakers die hun kofferbakken volladen met manden vol seizoensproducten. Mijn favoriete tijd om Fruit Way (en de eerdergenoemde bestemmingen) te bezoeken is eind september tot en met oktober, wanneer de frisse ochtendlucht perfect is om met open ramen rond te slenteren en de producten op hun best te bewonderen, en de drukte wat is afgenomen.

Tussen de afrit Willard van de I-15 en de zuidelijke rand vanBrigham CityJe vindt er meer dan een dozijn groente- en fruitkraampjes van families. De meeste kraampjes staan ​​aan de oostkant van de weg, dus als het druk is, beginnen we bij Pettingill's aan de zuidkant van de Fruit Way en werken we ons een weg naar het noorden, waarbij we rechtsaf slaan om overvolle parkeerterreinen in te rijden, totdat we Nielsen's Produce bereiken, recht tegenover het historische restaurant en de lodge Maddox Ranch House in Perry. Onderweg zie je borden die door de zon zijn vervaagd, afgewisseld met kraampjes die glimmen met een fris laagje verf voor het seizoen.

Het is een ware verzameling van bedrijven die al generaties lang toegewijd zijn aan de lokale landbouw: Grammy's Produce, Barkers Fruit Farm, Gray's Orchard, Woodyatt Cherries, Tagge's Famous Fruit & Veggie Farms, Sumida Farm, Matthews Fruit Farm en nog veel meer. Hoewel de meeste gevestigde fruitkraampjes creditcards accepteren, is het verstandig om wat contant geld in kleine coupures mee te nemen voor gepast wisselgeld. In dit land waar de Gulden Regel nog steeds geldt, verkopen veel boeren hun producten nog steeds contant vanuit zelfbedieningskoelers in hun voortuin met kartonnen bordjes waarop staat "lokale erwten!" of "we hebben Elbertas", of vanuit de laadbakken van pick-up trucks die een paar uur langs de weg geparkeerd staan ​​totdat alles verkocht is.

Maak je trip compleet met een rijkgevulde burger en handgesneden friet (natuurlijk wil je extra frietsaus!) bijBrigham City'sDe iconische Peach City Drive-In, met hun vriendelijke bediening aan de auto die al sinds de jaren 40 bestaat. Oh, en vergeet vooral niet om een ​​van die felbegeerde frambozenmilkshakes te bestellen.

The Fruit Way blijft een beetje een verborgen parel in Utah, en ik vind het best spannend om het op zo'n populair platform als Visit Utah onder de aandacht te brengen. Maar dan denk ik weer aan de diepe dankbaarheid voor de boeren die zo hard werken om ons te voeden en gelukkig te houden, en aan de hoop dat deze kleine familiebedrijven ook voor toekomstige generaties zullen blijven bestaan. Aan het echte verschil in smaak en kwaliteit dat verse groenten en fruit hebben wanneer ze op hun best worden geoogst, slechts een paar uur voor consumptie. En er is iets heel bijzonders aan het happen in een perfect rijpe pruim of een handvol zure, lokale kersen, een snack voor onderweg die nog aantrekkelijker wordt als je die vruchten letterlijk om de hoek ziet liggen. Of het heerlijke gevoel om in je keuken te dansen wanneer je op een besneeuwde februarinacht een pot vol ingemaakte perziken opent.

Dit is te mooi om niet te delen.