Offroad rijden buiten het seizoen in Ticaboo

WintersportHet draait allemaal om vrijheid. Vrijheid van beperkingen terwijl je je energie oplaadt.ski'sofsneeuwscooterDoor een blanco canvas van ongerepte poedersneeuw. Vrijheid van stress terwijl je zachtjes door de stilte glijdt.Noordse padenVrijheid van de zwaartekracht (al is het maar voor even) als eenterreinparkBooter katapulteert je naar de stratosfeer. Zelfs vrijheid van keuze terwijl je van een sleeheuvel af raast en je lot in de handen van het universum legt. Ja, voor de werkelijk verlichten.sleeënis een zen-praktijk.

Als vrijheid is wat we verlangen in onze wintersporten (geef de schuld maar aan de onrustige energie die we voelen tijdens het opgesloten zitten), dan is off-road rijden inZuid-UtahDeze UTV verdient absoluut een plekje op je winterkalender dit seizoen. Want als je met een UTV door de woestijn scheurt, een voertuig dat elke hobbel, steen en kuil met ongelooflijk gemak aankan, voel je die vertrouwde winterse drang om luidkeels "Yew!", "Woo-hoo!" of wat je ook maar roept als je de tijd van je leven hebt, te juichen.

Er zijn maar weinig betere plekken om de winter door te brengen.offroad-avontuurdanTicabooEnNoordmeer PowellMisschien kent u de omgeving beter van uw zomervakanties — dagenlang ophet water,campingonder de woestijnhemel of wandelend door schaduwrijkesmalle kloven— maar het heeft ook in het laagseizoen veel te bieden. (Lees:De winter in Lake Powell)

Waar rust en avontuur samenkomen

De woonbootvaarders, de roadtrippers die steeds maar weer vragen: "Zijn we er al?" en de ambitieuze senioren zijn verdwenen. North Lake Powell is 's winters een stuk rustiger, maar dat is perfect, toch? Want in de winter draait alles om die ongrijpbare combinatie van totale vrijheid en serene rust. Hier in Ticaboo vind je dat, samen met milde temperaturen die je helpen op te warmen zonder al te veel 'winterhelden-streetcred' te verliezen. (Lees:De winter in Zuid-Utah)

"Rustige sereniteit" is misschien niet de juiste omschrijving. Als je je motor start en de trail op raast, denk je waarschijnlijk niet: "Ah, eindelijk! Wat rust en stilte." Maar de diepe woestijn van North Lake Powell heeft een stilte die je op veel andere plekken moeilijk vindt. En die stilte wordt alleen maar intenser naarmate je verder de woestijn in rijdt en beseft dat jij en je team misschien wel de enigen zijn die zich daar bewegen.

Dat is precies wat ik onlangs tijdens een reis naar dat gebied heb kunnen doen. Met de hulp van de deskundige gidsen Ray Golden en Mike Palmquist vanTicaboo AvonturencentrumIk heb enorm genoten van de tocht en de prachtige geologische bijzonderheden van North Lake Powell kunnen bewonderen, allemaal vanuit het comfort van mijn krachtige terreinwagen.

Volg de leider

Met begeleide wandelingen, canyoning-trips, offroad-avonturen en boottochten biedt Ticaboo Adventure Center tal van mogelijkheden om de regio te verkennen onder begeleiding van een expert, samen met een verscheidenheid aan verhuurmogelijkheden (Lees:Blazing Sandals in North Lake PowellOf je nu alleen bent of niet, zorg ervoor dat je je afval en spullen meeneemt, op het pad blijft en geen archeologische of culturele vindplaatsen verstoort.Bekijk meer tips voor verantwoord reizen.)

Als beginnend offroad-rijder was ik blij dat ik met gidsen op pad kon. Zij zorgden voor de deskundige navigatie die nodig was om de verborgen pareltjes van Ticaboo te bereiken, de kennis van de omgeving om het landschap tot leven te brengen en het vriendelijke plagen dat ik nodig had om eindelijk het gaspedaal van mijn tweezits Polaris RZR XP 1000 te vinden.

Schoonheid in de canyons

Eerst reden we naar Lake Powell. Niet helemaal naar het meer zelf (ik zorgde ervoor dat ik geen Thelma en Louise-momentje meemaakte toen we ons uitkijkpunt naderden), maar naar een paar zorgvuldig uitgekozen uitzichtpunten die de adembenemende contrasten van deze westelijke waterweg lieten zien.

Voordat we de lodge verlieten, had Mike ons een aantal van de mooiste uitzichten van de staat beloofd. Iedereen die wel eens in Utah is geweest, weet dat dat een gewaagde uitspraak is, maar het mooie van de uitzichten in Utah is dat ze allemaal hun eigen charme hebben. Het is bijna onmogelijk om een ​​met sneeuw bedekte bergketen te vergelijken met een doolhof van rode rotspieken of de serene rust van een bergmeer.

Hier in Ticaboo werd ik getrakteerd op een compleet nieuw soort uitzicht. Honderden meters onder me zag ik steile canyonwanden die zich scherp in Lake Powell sneden, hun levendige rood dat het koele, diepblauwe water ontmoette. Ik keek verder en zag hoe dit alles zo onwaarschijnlijk gelegen was te midden van eindeloze kilometers rots en zand. Ik keek achter me en zag in plaats van meer woestijn de schaduwrijke Henry Mountains, bezaaid met veerkrachtige dennen en jeneverbessen. Ik kon me alleen maar voorstellen hoe dit er allemaal uit zou zien met een verse laag sneeuw, wat volgens Mike in de winter niet ongebruikelijk was.

Ondanks de pracht van dit en andere uitzichtpunten, zullen veel bezoekers dergelijke plekken waarschijnlijk missen.

"De meeste mensen komen voor het meer en zien dit allemaal nooit," zei Mike.

Je kunt ze er eigenlijk niet veel kwalijk nemen. We zaten behoorlijk ver van de gebaande paden, en zonder gids zou het erg moeilijk zijn om hier te komen. Bovendien hebben die bezoekers die per boot komen het ook niet bepaald moeilijk. Het uitzicht vanuit een canyon kan ook heel bijzonder zijn.

Dat ondervond ik al snel aan den lijve. In tegenstelling tot het weidse uitzicht van de dag ervoor, begon de volgende ochtend met een persoonlijke blik op de kliffen en canyons van Ticaboo.Ticaboo LodgeNa onze comfortabele overnachtingsaccommodatie nam Ray mij en een paar andere gasten mee naar een prachtige kloof in de buurt die fantastische mogelijkheden bood om te mountainbiken, met de nadruk op FANTASTISCH. De kronkelende rotswanden onthulden achter elke bocht een nieuwe wereld, terwijl ze breed genoeg bleven om ons wendbaar en speels te houden.

Van daaruit reden we langs de oude uraniummijn van Ticaboo. Ray gaf ons een korte geschiedenisles over de mijn, die heeft bijgedragen aan de vorming van het moderne stadje Ticaboo en mogelijk binnenkort weer in bedrijf wordt genomen, en over enkele andere bloeiperiodes in de geschiedenis van Ticaboo. Hij vertelde onder andere over Cass Hite, de vriendelijke en excentrieke goudzoeker die de goudkoorts in de regio op gang bracht.

Terwijl Ray ons verder de bergkammen buiten de stad op leidde, nam hij ons ook mee terug in het verleden van Ticaboo. Hij wees op de verschillende gesteentelagen in de kliffen, vertelde wat over paleontologie en vond wat versteend hout voor ons (Lees:Hoe je rotstekeningen kunt bezoeken als een archeoloogDe kleuren en textuur van het versteende hout waren prachtig, en ik was onder de indruk van de relaties die het avonturencentrum had met lokale paleontologen. Dr. Josh Lively van hetUSU Oostelijk Prehistorisch MuseuminPrijssluit zich vaak aan voor eenpaleontologierondleiding bij Ticaboo'sjaarlijkse rally, dat de helft van de inschrijfgelden aan het museum doneert.

Vriendelijk van naam, vriendelijk van aard.

Maar er was iets uit de recentere geschiedenis van Ticaboo dat me is bijgebleven, een feit dat zowel Ray als Mike graag wilden delen. Het ging over de naam Ticaboo, die door Cass Hite was gekozen. Het is het Paiute-woord voor "vriendelijk".

Bijna 150 jaar later leeft die geest nog steeds voort onder de inwoners van Ticaboo, die maar al te graag hun unieke stukje wereld laten zien.

"Of je nu bij ons huurt of niet, we willen je gewoon laten zien wat we te bieden hebben," vertelde Mike me tijdens onze rit.

Ray en Mike zijn bescheiden mannen, maar Wade, een van de andere gasten, vond het prima om namens hen op te scheppen. "Dat hadden we zelf nooit voor elkaar gekregen," gaf hij toe.