Sundance, Volledige Cirkel

We hebben een uurtje over voordat we moeten reserveren bij HSL in Salt Lake City, dus we spoelen de stress weg met een rondje negroni's bij Copper Common. Een paar blokken verderop, bij HSL, nestelen we ons in een van onze zitjes achterin en bestellen de helft van de menukaart. Elk gerecht dat arriveert – bloemkool op General Tso's wijze, toast met wilde paddenstoelen, varkensschenkel met appelboter – wordt rondgedeeld onder kreten van "dit moet je echt proberen!" totdat de borden leeg zijn en we te vol zitten voor nog meer wijn.

Dit Sundance-festival is goed van start gegaan.

We beginnen maandagochtend weer in Salt Lake City, dit keer met een snelle stop bij The Rose Establishment waar ik een galette en een cappuccino naar binnen werk. Als je tijd hebt, neem dan zeker de tijd voor hun ontspannen brunch – maar wij hebben een chocolade- en kaasproeverij gepland om de hoek bij Caputo's Market & Deli. Bij Caputo's proeven we lokaal geproduceerde chocolade en leren we dat Utah de hoofdstad van ambachtelijke chocolade in de Verenigde Staten is. Vervolgens worden we bij de kaasafdeling verwelkomd door de aangename geur van de aangrenzende kaaskelder en proeven we een dozijn totaal verschillende kazen – een zachtgerijpte, pittige Harbison en de zoete, gekristalliseerde, huisgerijpte cheddar staan ​​bovenaan de lijst.

Terwijl we Salt Lake City verlaten en de desolate, wit-grijze schoonheid van Parley's Canyon in de winter doorkruisen, op weg naar...Park CityIk voel me euforisch van alle chocolade en dronken van alle kaas. Vraag het maar aan een kaasverkoper – "kaasdronken" is echt een ding. Om de drukte van het openingsweekend te vermijden, nemen we een taxi naar de bioscoop in het Eccles Center, waar we ons bij een grote menigte voegen. Dit was geen gewone voorstelling, maar een wereldpremière genaamd "Patty Cake$", dus we staan ​​in de rij voor de extra zitplaatsen en verzamelen sneeuwvlokjes ter grootte van een kwartje op onze schouders. De film zorgde ervoor dat het volle theater bulderde van het lachen en vol spanning toekeek. Ik verliet de bioscoop met een hoopvol gevoel voor de toekomst van goed gemaakte, oprechte films.

Na de film gaan mijn collega's naar Canyons Village.Park City MountainIk moest inchecken bij het Waldorf Astoria, dus besloot ik een wandeling te maken door de historische Main Street, op zoek naar een beetje virtual reality.

Ik vind het New Frontier-gebouw (het centrum van Sundance voor de interactieve convergentie van film, multimedia en technologie) en raak al snel verdwaald in een labyrint van installaties en performancekunstwerken die hele ruimtes beslaan. Ik vind een paar virtual reality (VR)-stations en vlieg al snel door de ruimte, waarbij ik mijn onzichtbare lichaam bestuur met een draai van mijn hoofd en buitenaardse robots met lasers beschiet. Het is een van de vreemdste ervaringen die ik ooit heb gehad, en ik vertel mijn reisgenoten erover onder het genot van een biertje als we elkaar ontmoeten in de No Name Saloon. Terwijl ik verdwaald raakte en door de ruimte vloog, keken zij een film in het Egyptian Theatre, op een steenworp afstand. De stad bruist echt van de activiteit, met de geweldige films waar Sundance om bekend staat en de veelzijdige attracties van Park City – dingen die ik bij mijn vorige bezoeken tot mijn spijt heb gemist.

We zijn weer bij elkaar en hebben honger. We roosteren marshmallows voor gratis s'mores voor het Waldorf Astoria, waar we ook een viergangendiner gepland hebben. De maaltijd is zorgvuldig samengesteld en heerlijk. Hij is net zo goed als de film die we eerder vandaag hebben gezien – we zijn ervan overtuigd dat de film een ​​van de belangrijkste prijzen van het festival zal winnen.

Dinsdag is voor mijn vrienden en mij een soort vrije dag. Sommigen van ons brachten de ochtend door met...proberen te langlaufenMaar daarna gingen we onze eigen weg en nu ga ik terug naar Main Street in Park City, in de wetenschap dat ik bij Sundance nog meer bezienswaardigheden en activiteiten in Park City zal vinden (lees:Ontdek de artistieke kant van Park CityIk zie een stoepbord, dat in het niet valt bij een anderhalve meter hoge hoop vers geruimde sneeuw van gisteravond. Op het bord staat 'KOFFIE' en het wijst naar een kledingboetiek. Ik volg het pad naar boven en ga de kleine Pink Elephant Coffee binnen. Het filmfestival is al een week bezig, maar de vasthoudende barista's serveren nog steeds een cortado die precies goed is. Ik zoek de programma's van de nabijgelegen vertoningen op in mijn Sundance-brochure – ik ben te eigenwijs om de Sundance Film Festival-app te downloaden, maar veel bezoekers zullen het gemak ervan waarderen – en zie dat er over een uur een collectie korte animatiefilms draait in de bioscoop van de Park City Library. Ik besluit het erop te wagen en me persoonlijk op de wachtlijst te laten zetten in plaats van me aan te melden via de eWaitlist in de app. Het blijkt dat ik geluk heb: er staan ​​maar een stuk of twaalf mensen te wachten op de vertoning.

De zon gaat onder als ik de bibliotheek uitloop en Park Avenue weer op loop om de groep te ontmoeten voor het diner bij Tupelo op Main Street. Ik ben de eerste in het restaurant. De donkerblauwe lucht is helder en het is niet te koud, dus ik wacht buiten en neem de omgeving in me op. De hectische menigte van het openingsweekend van het festival is inmiddels teruggevlogen naar hun respectievelijke kusten en de overgebleven voorbijgangers, verlicht door veelkleurige lichtslingers die de smalle straat doorkruisen, lijken kalm en feestelijk in de schemering. Ik ben vastbesloten om er niet als een toerist uit te zien, maar ik voel me toch gedwongen om een ​​paar foto's van de scène te maken met mijn telefoon. Binnen bij Tupelo zie ik een Manhattan van $30 op de cocktailkaart staan, die alleen tijdens Sundance verkrijgbaar is. Ik bestel hem, puur om te kunnen zeggen dat ik een Manhattan van $30 heb gedronken, en hij is voortreffelijk – net als de forel uit Utah die erna volgt.

We hebben woensdag een heleboel op de agenda staan, dus ik ontmoet mijn groep 's ochtends vroeg bij het Waldorf Astoria. Om parkeerproblemen te voorkomen, geef ik mijn met zout bedekte Ford Focus aan de valet, die voor het hotel staat geparkeerd tussen twee gloednieuwe Lamborghini's. Ik weet niet of hij de tegenstelling net zo waardeert als ik. Ik ontmoet het team en we stappen in een van de gratis pendelbussen van Park City richting Main Street.

Onze eerste stop is het hoofdkantoor van de Utah Film Commission, waar we luisteren naar een paneldiscussie met filmmakers over ras in de filmwereld. We hadden een afspraak gepland.rondleiding door de High West DistilleryIk ben op Blue Sky Ranch in het nabijgelegen Wanship, maar door de zware sneeuwval van afgelopen nacht is de privéweg ernaartoe afgesloten. Ik noteer dat ik later nog eens terug moet komen.

In plaats daarvan gaan we naar High West's Saloon aan Main Street in Park City, op slechts een paar minuten afstand. De lunch is heerlijk en als dessert bestel ik een whiskyproeverij op maat. Ik vertel over ons zielige verhaal over de rondleiding door de ingesneeuwde distilleerderij en onze ober, die toevallig manager is, biedt aan om ons een korte rondleiding te geven in hun eigen testdistilleerderij. In de kelder onder het High West-gebouw, dat ooit een paardenstal was, vertelt onze gids ons hoe whisky wordt gemaakt terwijl we verschillende samples van wash, ofwel het 'distilleerbier' vóór de distillatie, proeven. (Lees:5 plekken om de fascinerende geschiedenis van Park City te ontdekkenHet is bijna tijd voor de film, dus we gaan ieder onze eigen weg om voor het avondeten nog een paar films te zien. Ik stap in een shuttlebus naar het Park Avenue Theatre.

Na de film stap ik uit de shuttlebus bovenaan Main Street voor een kop koffie bij The Eating Establishment. Ik kijk in mijn festivalbrochure naar het programma van de optredens in het Sundance ASCAP Music Café. Ik herken geen van de artiesten, maar ik loop toch naar beneden om de locatie te bekijken. Een man met een baard draait alternatieve countrymuziek en ik sta een paar nummers achterin voordat ik terugloop naar Main Street om mijn groep te ontmoeten voor het diner bij Riverhorse on Main. We krijgen een tafeltje op het overdekte terras op de tweede verdieping en het uitzicht op de stad is net zo pittoresk als gisteravond voor Tupelo. Het is een verfijnde, ontspannen maaltijd. Ik geniet van mijn quinoa-succotash en chardonnay en moet lachen als ik terugdenk aan mijn maaltijden in Sundance in voorgaande jaren: zittend op de vloer van de perstent, een Luna Bar wegspoelend met water terwijl een andere journalist aan de andere kant van de tent barbecueribbetjes uit aluminiumfolie at.

Tegen donderdagochtend maken sommige van mijn collega's zich klaar om terug naar huis te vliegen, maar een paar van ons blijven nog een dagje langer. We voelen ons verplicht om te profiteren van de metershoge verse sneeuw die de afgelopen dagen is gevallen.

Twee van mijn collega's nemen skiles aan de Canyons Village-kant van Park City Mountain. Ik ga met ze mee in de Canyons Cabriolet-gondel, maar besluit daarna solo te gaan met de complete snowboarduitrusting die ik van mijn broer heb geleend. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik een snowboard onder mijn voeten heb gehad, maar zodra ik van de Orange Bubble Express afstap, weten mijn voeten weer precies wat ze moeten doen.

Alleen doorkruis ik de bergen richting Park City en weer terug. De vertrouwde sensatie van het slalommen tussen de dennenbomen in kniediepe poedersneeuw en het afdalen door de ijzige wind op steile, geprepareerde pistes is even welkom als de stille contemplatie in de eenzaamheid van een stijgende stoeltjeslift. (Lees:Een dagje skiën op Park City Mountain)

Ik besef dat deze activiteit vergelijkbaar is met het kijken naar een meeslepende film in de bioscoop – een gedeelde emotionele ervaring met vreemden en een diep persoonlijke, innerlijke beleving. Misschien word ik sentimenteel door de eenzaamheid en de hoogte, maar ik voel wat ik voel. Het Sundance Film Festival van dit jaar is nu officieel afgelopen.

(Lezen:Voorbij Sundance: De ultieme gids voor de verborgen filmscene van Utah)