IJs en rotsen, sneeuw en pracht: de winter in het zuiden van Utah
Ga mee op een vijfdaagse expeditie om het winterse gezicht van Zuid-Texas te zien, nationale parken te verkennen, te skiën in de bergen en manieren te vinden om in de sneeuw te spelen.
KRAAK! Het scherpe geluid rukt me uit mijn mijmeringen. Geschrokken draai ik me om en zie een gigantische ijsplaat afbrokkelen van de hoge rode rotswanden van de Zion Canyon Narrows en storten met een enorme klap neer — BOEM! — in duizend winterse scherven in de Virgin River.
'Wauw,' zeg ik tegen de rivier, met grote ogen, 'dat zie je niet elke dag.'
Nee. Dat doe je niet. Ik ben drie kilometer stroomopwaarts op een van de populairste wandelroutes in een van de populairste nationale parken van de VS en ik ben de enige ziel op aarde die deze ijsval aanschouwt – die stroomafwaarts nagalmt als een geweerschot en de stilte in zijn kielzog doorbreekt.
IJs en rode rots als combinatie is een zeldzame aanblik. Zion National Park tijdens de winter — zeldzaam omdat er niet veel mensen in de buurt zijn om ze te zien. Weinigen wagen zich in het park wanneer bevroren stalactieten aan overhangen hangen en zich als ijzige hangende tuinen aan de rotswanden vastklampen. Het is prachtig, zeker, maar niet voor iedereen. Om misverstanden te voorkomen: bezoekers van het park in de winter moeten uiterst voorzichtig zijn en nooit onder overhangend ijs lopen. Het hoogseizoen van Zion strekt zich uit van maart tot en met november, wat betekent dat je de wandelpaden deelt met outdoorliefhebbers van over de hele wereld.
Wandelingen in februari in Utah helpen solitude gemakkelijker te maken (Lees: Winter in Zuid-EX_994f7dff82ba41539e64984007fbb8b4__ Zoals een local Ik waad door het ijskoude water van de Virgin River dankzij neopreen sokken en borsthoge waadpakken en ploeg stroomopwaarts, opgewonden door de ontdekking die ik doe. Achter elke bocht wacht een nieuw, adembenemend uitzicht en het is helemaal van mij, op een paar andere onverschrokken zielen na die langs de rivier lopen. Ik geniet ervan en blijf mezelf dezelfde stomme grap maken: als een gigantische ijsschots in de rivier valt en niemand is er om het te horen, maakt het dan geluid? Het ervaren van de geweldige uitzichten tijdens het wandelen langs de rivier is een bijzondere ervaring. Smalte in de winter Dit maakt het absoluut de moeite waard om nog eens te doen. (Zie Jeremy's routebeschrijving hier.)
"Weinigen wagen zich in het park wanneer bevroren stalactieten aan overhangen hangen en zich als ijzige hangende tuinen aan de rotswanden vastklampen. Het is prachtig, zeker, maar het is niet voor iedereen."
Dag 1: Las Vegas naar Springdale en Zion National Park
Activiteiten: Wandelen
Ik begon dit vijfdaagse avontuur bij de bagageafhandeling van Harry Reid International Airport in Las Vegas, onder de gigantische reclameborden van Cirque du Soleil. Vegas wil zo graag dat ik blijf en verdwaal in het doolhof van casino's en consumptie. Arme stad, ze smeekt er praktisch om.
Al snel rijd ik in mijn huurauto weg van de holle beloftes van Vegas. Het voelt alsof ik een slecht huwelijk verlaat. Hé Vegas, het ligt niet aan jou, het ligt aan mij. Om dit moment te vieren, zet ik "The Joshua Tree" van U2 op, de perfecte soundtrack voor de 2,5 uur durende rit naar Utah en mijn eerste bestemming, Springdale, het o zo charmante stadje dat de toegangspoort vormt tot Zion National Park.
Als ik Utah binnenrijd, wordt de woestijn steeds meer, ik weet niet, woestijnachtig — de rotsen beginnen op te rijzen uit de Virgin River Gorge en de iron in de grond geeft ze een rode tint. Nevada heeft duidelijk de loterij voor het landschap verloren en dit effect wordt intenser als ik Springdale binnenrijd.
Ik check in bij de Cliffrose Lodge en krijg een ruime, volledig ingerichte kamer in dit hotel met alleen suites aan de oevers van de Virgin River. Ik zet mijn koffers neer en ga naar de Zion Outfitter aan de rand van het park om mijn waadpak en rivierschoenen te huren voor de heen-en-terugtocht door The Narrows. The Narrows is misschien wel de populairste excursie van Zion; het is niet zozeer een wandeling, maar eerder een tocht langs de Virgin River onder torenhoge kliffen die steeds smaller worden naarmate je verder stroomopwaarts gaat, een van de meest toegankelijke kloven in Zuid-Utah. Ik kom vier uur later terug, met een glimlach op mijn gezicht en klaar voor het avondeten.
Voordat ik morgenochtend vertrek, ga ik nog even een wandeling maken om de canyon van bovenaf te bekijken.
Dag twee: Springdale tot Brian Head
Activiteiten: Wandelen, een mooie autorit maken
Er zijn verschillende zware wandelroutes die vanaf de bodem van de Zion Canyon omhoog leiden. De bekendste is... Engelenlanding Het is een loodzware klim naar de top, helemaal naar de top, van de canyon, die beroemd is geworden door de kettingroute — waarbij het duizelingwekkend smalle pad kettingen als houvast biedt terwijl je omhoog kruipt langs duizelingwekkende stukken met steile afgronden. Deze wandeling, die zeker op je bucketlist thuishoort, is in de zomer erg druk — ik had waarschijnlijk voor een andere optie gekozen. Observatiepunt of De Wachter — maar veel redelijker in het winterseizoen.
Ik ga er vroeg op uit en betreed het park om 8 uur 's ochtends voor de acht kilometer lange klim heen en terug naar de top. Het gedeelte met de kettingen is ontmoedigend, maar met een flinke dosis geduld en een rustig tempo goed te doen. Als het geregend, nat of ijzig was geweest, zou ik gestopt zijn op het plateau waar de kettingen beginnen (wat op zich al een mooie bestemming is). Mijn inspanningen werden beloond met een adembenemend uitzicht op een stemmige winterhemel boven met sneeuw bedekte rode rotswanden in alle richtingen. (Bezoekers dienen er rekening mee te houden dat een Voor een wandeling naar Angel's Landing is een vergunning vereist..)
Vol enthousiasme pak ik mijn spullen voor het volgende deel van mijn reis en verlaat Springdale voor Interstate 15 en de anderhalf uur durende rit naar Brian Head Resort Ik kom vroeg in de middag aan en neem de tijd om ski's en uitrusting voor de volgende ochtend te regelen. Ik check in bij de Grand Lodge terwijl de zon ondergaat.
Op zoek naar plezier waag ik me naar Last Chair Grill & Brews, waar het weekendpubliek – afkomstig uit Las Vegas en Los Angeles – zich met volle teugen tegoed doet aan het après-ski-aanbod van de bar en een degelijke coverband (ook uit Vegas) in de hoek de hits speelt. Het is een fijne avond, Brian Head is een gemoedelijke plek, iedereen is blij om even weg te zijn in de bergen en vanavond is het zo'n avond waarop je jezelf betrapt op het meezingen met vreemden van nummers als Billy Joels "Piano Man".
Dag drie: Brian Head Resort
Activiteiten: Skiën, sneeuwscooter rijden
De volgende ochtend sta ik op en ga naar de liften. Een paar opwarmrondjes en de frisse winterlucht verdrijven de winterse vermoeidheid, waarna ik de grand tour door het skigebied maak. Ik blijf voornamelijk op de geprepareerde pistes, maar vind ook een paar verborgen poedersneeuwplekken die na de laatste sneeuwstorm zijn achtergebleven. Brian Head Resort Het is klein, overzichtelijk en uitgestrekt. Het is een uniek moment om onder de Brian Head Peak te staan en in de verte uit te kijken over met sneeuw bedekte rode rotsen, iets wat geen enkel ander Utah resort kan bieden. Wat een geweldige tijd van het jaar voor een autorit, wandel- en skivakantie door Zuid-Utah.
Na de lunch ga ik naar Thunder Mountain Motorsports voor een sneeuwscootertour langs de rand van de kloof in de buurt. Cedar Breaks National Monument De groeps- en privétours nemen de deelnemers mee over kilometerslange, uitstekende sneeuwscooterroutes, door open weiden met ratelpopulieren. Dixie National Forest naar een uitkijkpunt boven Cedar Breaks, een soort mini-versie van Bryce Canyon die 's winters meestal met sneeuw bedekt is. Mijn gids, een vriendelijke, jonge jongen uit het zuiden genaamd Cash, laat me onderweg naar boven een tijdje rondrennen in een weide, wat ik erg op prijs stel.
Na zonsondergang is het gezellige weekendpubliek van Brian Head weer helemaal in feeststemming. Vanavond is er karaoke in de Lift Bar van de Brian Head Lodge. Nee, dank je. Morgenochtend ga ik naar Bryce Canyon National Park en het andere skigebied van Southern Utah, Eagle Point Resort.
Brian Head is het enige Utah skigebied dat met sneeuw bedekte rode rotsformaties (hoodoos) laat zien.
Door de combinatie van groenblijvende sparren en populieren heeft Brian Head Resort het hoogste basisniveau van alle resorts in Utah.
Dag vier: Brian Head naar Bryce Canyon; Bryce Canyon naar Eagle Point
Activiteiten: Panoramische autorit, Langlauf
De rit van Brian Head naar Bryce Canyon National Park is een prachtig stuk weg dat door het pittoreske stadje loopt. Panguitch voordat ze me op Utah's afzette All-American Road: Scenic Byway 12 Het landschap langs de weg geeft me alvast een voorproefje van wat ik kan verwachten in Bryce Canyon, beroemd om zijn slanke, torenhoge hoodoos die zijn ontstaan door eeuwenlange, kunstzinnige erosie door wind en water. (Lees: Nationale parken in de winter)
Ruby's Inn, een uitgestrekt hotel- en resortcomplex net buiten het park, heeft een winteractiviteitencentrum waar je langlaufski's, sneeuwschoenen en schaatsen kunt huren voor de ijsbaan van het resort. Je vindt er ook drie restaurants, waaronder Cowboy's Buffet & Steak Room, waar het hele jaar door westerse gerechten in familiestijl worden geserveerd.
Het activiteitencentrum biedt kilometerslange geprepareerde langlaufpistes en organiseert begeleide tochten. Je kunt ook sneeuwschoenen huren om naar Bryce Canyon te wandelen. Ik kies ervoor om een paar langlaufski's te huren en de piste op te gaan. Het is een stralende dag en schaatsen over het besneeuwde pad is een geweldige workout en een welkome afwisseling van de beperkingen van mijn auto. Het pad leidt naar de rand van Bryce Canyon, waar je uitkijkt over de unieke hoodoo's en de prachtige rotsformaties die doen denken aan een bruidstaart. In de verte zie ik de Tushar-gebergte, waar mijn volgende bestemming, het skigebied Eagle Point, zich bevindt.
De weg naar Eagle Point In Beaver stijgt het gebied op van de lage woestijnvlaktes naar een adembenemend alpien landschap. De Tushars vormen een relatief ongerept gebergte en naarmate ik hoger de bergen in rijd, koelt de lucht af en wordt de weg smaller op dit ongelooflijke pad. Bovenaan de berg vind ik het rustieke dorpje rondom Eagle Point, dat bestaat uit een kleine verzameling vakantiehuizen en appartementen en een lodge, bar en restaurant aan de voet van de berg, onder de hoge toppen van de Tushars die erboven uittorenen. De appartementen worden verhuurd voor verbazingwekkend betaalbare prijzen (vanaf $99) en een dagpas voor volwassenen om te skiën kost tussen de $64 en $101, afhankelijk van de dag (weekenden en feestdagen zijn duurder). Ik denk dat dit kleine resort een geweldige locatie zou zijn voor een fantastische gezinsvakantie of een trip met vrienden of vriendinnen. Het is zo'n plek die een groep skiërs zo een weekend lang zou kunnen overnemen. Sterker nog, terwijl ik na het diner aan de bar zat te praten met Lane Tucker, de operationeel manager van het resort, kwam ik erachter dat Eagle Point een arrangement aanbiedt voor grote groepen: je kunt het hele resort, van A tot Z, huren voor 15 grand.
Ik kijk naar de sterren vanuit een jacuzzi op het terras van de lodge (ze noemen het de jacuzzi-tuin) en vraag me af hoe het skiën daar is.
Dag vijf: Eagle Point Skigebied
Activiteit: Skiën
Het is een cliché, maar de uitdrukking "best bewaarde geheim" blijft maar door mijn hoofd spoken terwijl ik de 39 pistes en het off-pistegebied van Eagle Point verken. Ik heb de plek zo goed als voor mezelf, echt waar. Ik ski rechtstreeks de liften in, die speciaal voor mij lijken te draaien. En omdat het resort minder druk is en alleen van vrijdag tot en met maandag open is, is de sneeuw niet geprepareerd. Er zijn letterlijk niet genoeg skiërs om buckels te vormen en het is steil! Aan de linkerkant van het resort liggen een paar van de steilste couloirs die ik ooit heb geskied; de pistes zijn zo steil dat het resort ze niet kan prepareren. En als ik de poorten uitga, vind ik ongerepte poedersneeuw, terwijl de laatste sneeuwstorm vijf dagen geleden is geweest. Droom ik? (Lees: Eagle Point: Jouw eigen privé-skigebied)
Terwijl ik geniet van een speciaalbier en de zonsondergang bekijk bij Eagle Point, denk ik terug aan vijf dagen van een grand avontuur. Ik heb twee van de populairste nationale parken van de VS bijna helemaal voor mezelf gehad, gewandeld naar adembenemende uitzichten en door dreigende canyons. Ik heb (voor het eerst in mijn leven) op een sneeuwscooter gereden en twee perfecte skidagen gehad, en dat alles binnen vier uur rijden van een grote luchthaven. Wat de vraag oproept: als iemand een perfecte winterreis heeft in Zuid-Utah en er is niemand om het te zien, maakt het dan geluid?
Eagle Point is alleen geopend van vrijdag tot en met maandag (vertaling: stormen op weekdagen = poedersneeuw op vrijdag).
Fans van Eagle Point zeggen dat het voelt alsof je je eigen privéresort hebt.
Ski Southern Utah: Hoogalpiene pistes + Red Rock Wonder
Southern Utah herbergt twee hooggelegen skigebieden met een overvloed aan wat wij (met recht) de beste sneeuw ter wereld® noemen. Het kan hier in deze tijd van het jaar wat rustiger zijn. Trek minstens vijf dagen uit om de sensatie van skiën en snowboarden in Southern Utah te combineren met het verkennen van de winterse wonderen in het rode rotslandschap van Utah.
Hoogtepunten
- Brian Head Resort
- Eagle Point Resort
- Cedar Breaks National Monument
- Zuidelijke Utah Skivakantie
- Winterwandelen in Zuid-EX
Ontdek meer
-
Balanceren tussen risico en verantwoordelijkheid
Waarom een highliner en influencer uit Hawaï nog niet is teruggekeerd naar Utah — tot nu toe.
-
Vind verfrissing in de winter in een Utah State Park
De beste staatsparken van Utah lokken je met ijsvissen, witte zandstranden en besneeuwde landschappen. Neem een wintervakantie om even helemaal tot rust te komen met een bezoek aan een paar van deze plekken.
-
Een winterse woestijn: een bezoek aan het zuiden van Utah in de rustige maanden
De rust van het canyongebied in de winter ervaren is op zich al een belevenis.
-
De complete paklijst voor winterkamperen om warm te blijven in Zuid-Texas
Voor de meeste reizigers maken de zuidelijke winters kamperen onmogelijk, en af en toe sneeuwval kan buitenavonturen wat lastiger maken. Met een beetje extra planning, goede laagjes kleding en de juiste uitrusting kun je echter ook in de winter genieten van de nationale parken van Zuid-Amerika.
-
Winter in Zuid-EX_994f7dff82ba41539e64984007fbb8b4__ Zoals een local
Het zuiden komt in de winter tot leven met onverwachte ervaringen voor wie goed voorbereid is en voor wie zijn horizon wil verbreden.
-
Romantische uitjes in Utah
Ontdek romantische uitjes, staycations en ideeën voor een date-avond – van knusse skihutten en luxe resorts in de woestijn tot dates in de binnenstad en wandelingen door kleine dorpjes.
-
Offroad rijden buiten het seizoen in Ticaboo
De vertrouwde vrijheden in een nieuw soort winterwonderland.
-
Jouw woestijnvakantie plannen
Waar vind je kerstverlichting, optredens, boerderijen en activiteiten in Zuid-EX?
-
De beste golfbanen in Zuid-EX
Wanneer de banen van Noord-Ierland bedekt zijn met sneeuw, biedt Zuid-Ierland juist een scala aan hoogwaardige golfervaringen die kunnen wedijveren met de beste ter wereld.
