Adaptief fietsen in de kleurrijke Cache vallei

Een emotionele thuiskomst.

Mijn reis is een soort thuiskomst. Ik ben van plan om door de landweggetjes en fietspaden van Valley te fietsen, te midden van de herfstkleuren, en tegelijkertijd het stadje en de universiteit te bezoeken waar mijn leven op zoveel manieren veranderde. Ik word vergezeld door mijn vrouw Jayne en fotograaf Scott Markewitz. 

De ligfiets met elektrische driewieler is een recente overstap van een tweewieler naar een elektrische driewieler, bedoeld om het afnemende evenwicht en de verminderde kracht als gevolg van een ruggenmergletsel door ouderdom te compenseren. Zonder deze nieuwe technologie zou ik aan de zijlijn staan.   

Logan ligt 82 mijl ten noorden van mijn huis in Salt Lake City via I-15 en US Highway 89/91 door Wellsville Canyon, die door de lokale bevolking Sardine Canyon wordt genoemd. Er is geen eenduidige reden waarom het Sardine Canyon wordt genoemd. Sommigen zeggen dat het komt doordat vroege reizigers als sardientjes op elkaar gepakt zaten tijdens hun reis, anderen beweren dat ze onderweg sardientjes aten en de pakjes achterlieten. 

Hoewel het maar 90 minuten van mijn huis is, voel ik me, zodra ik de uitgestrekte en groene vallei voor me zie liggen, mijlenver verwijderd van de dagelijkse sleur. Een gevoel van welzijn overspoelt me ​​en mijn greep op het stuur verslapt. Herinneringen aan mijn studententijd aan de State University komen weer boven.  

Tijdens deze reis dwaalt mijn aandacht echter niet af en denk ik meteen na over welke fietsroute ik als eerste ga proberen. Dit wordt de eerste Cache Valley-reis met mijn e-trike.

Een weg voor elke fietser.

De vallei is een paradijs voor wielrenners. Als jarenlange deelnemer aan de MS 175-fietstocht van de Multiple Sclerosis Society heb ik de vallei doorkruist over landweggetjes langs groene velden, rustige boerderijen en woonwijken met bomen. De meeste wegen zijn relatief vlak, met hier en daar een paar klimmetjes om je met beide benen op de grond te houden.

De 80 kilometer lange vallei wordt in het westen begrensd door de imposante Wellsville-bergen, door sommigen beschouwd als het steilste berggebied van de Verenigde Staten, en in het oosten begrensd door de Bear River Range, met zijn vele canyons die uitnodigen tot verkenning.

De vallei herbergt ook Roodkapje, een niet-competitief wielerevenement exclusief voor vrouwen dat geld inzamelt voor de strijd tegen kanker bij vrouwen. Bovendien is Logan de thuisbasis van de slopende 203 mijl lange Logan naar Jackson Hole wielerwedstrijd, het langste eendaagse evenement in het land.

Ik besloot Blacksmith Fork Canyon te proberen, op zoek naar de rode en oranje herfstkleuren. Ik wilde ook de extra vrijheid van een elektrische motor ervaren in een uitdagende canyon die ik nog niet eerder had verkend. Hoewel de 27 kilometer lange canyon niet al te steil is, staat hij bekend om de tegenwind in beide richtingen.   

De kleuren waren niet zo levendig als verwacht, maar zodra de wielen de weg raakten en de pedalen begonnen te draaien, maakte dat niet meer uit. Mijn laagliggende, elektrische driewieler sneed door de wind en ik raasde langs de Blacksmith Fork River, omzoomd met goud- en oranjekleurige herfstbladeren, totdat de ongewoon koude temperaturen me terug naar de auto dwongen. 

Het maakte niet uit dat ik niet de hele 27 kilometer lange weg door de kloof had afgelegd, hoewel er boven wel een beloning wacht. Hardware Ranch Wildlife Management Area In de zomer biedt het fantastische mogelijkheden om wilde dieren te observeren, quadroutes te verkennen en het Monte Cristo-natuurgebied te ontdekken. In de winter is er een enorme kudde (tot wel 700) Rocky Mountain-elanden en kun je ze van dichtbij bekijken met een door paarden getrokken slee. 

Maar ik had andere fietsbestemmingen in gedachten. Op naar Hyrum Reservoir.

Een bestemming die je leven verandert.

Wat betreft levensveranderende plekken, staat deze bovenaan mijn lijst. Het is de plek waar ik in het water dook, met mijn hoofd tegen een ondergedompelde boomstronk botste, mijn nek brak en direct vanaf mijn nek verlamd raakte. Een middagje spelen met een paar Sigma Chi-broeders veranderde me in een quadripleeg.  

Gelukkig was mijn ruggenmerg niet volledig doorgesneden, maar wel ernstig beschadigd. Na verloop van tijd kon ik mijn armen en benen weer voor ongeveer 60% gebruiken. Binnen een paar jaar kon ik weer skiën en fietsen, zij het op een veel lager niveau dan toen ik nog gezond was. 

Nu ik ouder word, verlies ik kracht en evenwicht, waardoor ik ben overgestapt op hulpmiddelen zoals wandelstokken, ligfietsen en ski-bikes. Dankzij deze technologische vooruitgang kan ik nog steeds genieten van de prachtige natuur.

Het was een emotionele rit langs het glinsterende blauwe stuwmeer, omzoomd door gele en oranje bomen — een beetje melancholisch, maar vooral dankbaar. Ik zal die fractie van een seconde die mijn leven voorgoed veranderde nooit vergeten. Maar er is geen plaats in mijn leven voor bitterheid of wrok. Ik blijf immers motorrijden. 

Na een rondje om het stuwmeer was ik klaar om door te gaan naar mijn volgende fietsbestemming: de USU campus. Hoewel de plek waar ik studeerde niet bepaald op een fiets (of driewieler) afstand lag, maakten de schilderachtige omgeving en de familiegeschiedenis het tot een bijzondere ervaring.

De familie heeft diepe wortels.

De familieband met USU en de Cache Valley? Mijn overgrootvader Marriner W. Merrill hielp Richmond en de zuivelindustrie van de Cache Valley op te richten door een fabriek voor gecondenseerde melk te beginnen die uiteindelijk de grootste Sego Milk-fabriek ten westen van de Mississippi werd. Hij werd apostel voor de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen en was de eerste president van de Logan Tempel En mijn vader, geboren in 1921 in het stadje Tremonton, 37 kilometer verderop, hielp stenen van de Old Main-heuvel te verwijderen zodat er gras geplant kon worden toen hij student was aan de USU. Kort daarna stapte hij over naar de Universiteit van Utah met een basketbalbeurs, waar hij mijn moeder ontmoette.

Ik begon mijn rondleiding over de campus door de brede, steile paden van Old Main Hill op te fietsen. Old Main is een immense, met bomen begroeide, grasrijke heuvel aan de westkant, een iconisch herkenningspunt dat het epicentrum vormt van de oorspronkelijke landbouwuniversiteit die in 1888 werd opgericht.

Ik heb ongetwijfeld een behoorlijke indruk achtergelaten op de vele studenten die ik op weg naar huis van college tegenkwam: mijn 1,90 meter lange gestalte, gekleed in felrood en zwart op mijn feloranje Catrike, mijn extra lange benen die bij elke pedaalslag mijn knieën omhoog duwden. Niet bepaald de doorsnee forenzer.

Eenmaal boven op de heuvel vervolgde ik mijn weg oostwaarts langs Old Main naar The Quad, een uitgestrekt grasveld dat in vier kwadranten is verdeeld en omringd wordt door de oorspronkelijke gebouwen van de "AC". Terwijl ik over dit historische terrein reed, moest ik wel even stilstaan ​​bij de verbazingwekkende transformatie die de thuisbasis van de Aggies heeft ondergaan.

Van landbouw tot ruimteverkenning.

De oorspronkelijke Utah State University, bekend om haar landbouw- en zuivelwetenschappen, zou ook wel Utah Space University genoemd kunnen worden. Via haar wereldberoemde Space Dynamics Laboratory heeft USU meer door studenten gebouwde projecten de ruimte in gestuurd dan welke andere universiteit ter wereld ook. USU is bovendien de op één na grootste universiteit in de Verenigde Staten als het gaat om financiering voor ruimteonderzoek.  

Ik weet dit omdat mijn broer, Dr. Steve Wassom, een inwoner van de Valley, een doctoraat in werktuigbouwkunde en lucht- en ruimtevaarttechniek heeft van USU en letterlijk een raketwetenschapper is die 13 jaar bij het Space Dynamics Laboratory heeft gewerkt. Hij reist nu door het land als onderdeel van een missieborgingsteam dat lanceringen van overheidsladingen naar de ruimte voorbereidt en ondersteunt.

Niet zomaar een ritje.

Terwijl ik over de campus fietste te midden van de herfstkleuren, werd het me duidelijk dat dit niet zomaar een ritje was. Mijn e-trike was mijn tijdmachine, die me meenam op een reflectieve terugblik op mijn alma mater, waar ik mijn diploma behaalde, lid werd van de Sigma Chi-studentenvereniging en mijn vrouw, de voormalige Jayne Smith, ontmoette in het Chi Omega-huis ernaast. Jaynes moeder, Gretta, was dertig jaar lang de griffier van de county. Ja, de wortels van de Valley zijn diep geworteld.

De laatste stop van mijn rondreis was Beaver Mountain Skigebied, waar ik skiles gaf voordat ik mijn ongeluk kreeg. Ik ben er met de auto naartoe gegaan, niet met een driewieler, vanwege de rit van 48 kilometer en de temperatuur van -8 graden Celsius. Ik ben wel gehard, maar niet roekeloos. Nog een familieband: Jaynes broer Bob Smith was erg close met de familie Seeholzer, die het resort oprichtte, en werkte er als jongeman. Hij hielp Harry Seeholzer om Beaver Mountain te realiseren. Beaver Mountain, opgericht in 1949, is nog steeds in handen van de familie Seeholzer, waardoor het het oudste familieresort van het land is.

Cycling Cache Valley is, ongeacht het seizoen, vol kleur, variatie, landschap en geschiedenis (Lees: Cache Valley's Rich Verleden en bloeiend heden Brede, open landweggetjes, met bomen omzoomde canyons en rustige buurten zijn allemaal gemakkelijk bereikbaar, zelfs voor iemand op een driewielige e-trike. Hoewel je bij aankomst misschien niet dezelfde herinneringen hebt om op terug te blikken als ik, beloof ik je dat je er meer dan genoeg zult hebben als je vertrekt.