Het oogsten van een klein dorp

Het is de jaren 1850 in de Verenigde Staten. 

Er zijn slechts 33 staten in de Verenigde Staten. Zeventien moeten er nog bijkomen. Harriet Beecher Stowe heeft net "Uncle Tom's Cabin" gepubliceerd. Het land debatteert over de toekomst van de slavernij, en het is nog tien jaar voor het begin van de Burgeroorlog. 

Als je het bekijkt in de context van de oude geologische tijdschaal van Utah, is het niet zo lang geleden. Toch voelt het als een lang vervlogen tijdperk.  

Hoe ziet het er in 1850 uit in Utah? Utah is nog 40 jaar verwijderd van de status van staat. Tienduizenden bekeerlingen tot De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen — bekend als Mormonen — zijn op de vlucht geslagen voor vervolging en hebben bergketens en vlaktes overgestoken om zich te vestigen in het grondgebied van Utah (of zoals zij het noemen, Deseret). Het gebied omvatte het grootste deel van wat nu Utah, Nevada en een deel van Colorado is. 

Honderd mijl ten zuiden van de belangrijkste pioniersnederzetting in Salt Lake City, trekt een met jeneverbes begroeide vallei in het hart van het grondgebied van de San Pitch Utes voor het eerst in de geschiedenis de aandacht van blanke kolonisten. Het gebied wordt bekend als de Sanpete Vallei Verscholen tussen twee bergplateaus slagen de mormoonse kolonisten erin een schoolgebouw van boomstammen en twintig primitieve hutten te bouwen, maar ze wonen voornamelijk in tenten, grotten en uitgegraven woningen.

Naarmate de Sanpete Valley blijft groeien (en een reeks conflicten en oorlogen de oorspronkelijke Ute-indianen elders heen drijft), trekt de regio een groot percentage geharde Scandinavische mormoonse bekeerlingen aan die met succes de oceaan zijn overgestoken en vervolgens te voet het land zijn doorkruist. Tegen 1870 bestaat de bevolking van de Sanpete Valley voor 80 procent uit Scandinaviërs van de eerste of tweede generatie.

Het is nu 1969. De Verenigde Staten tellen 50 staten.

In Utah is er veel veranderd. De Beach Boys zijn op wereldtournee en ze stoppen in Salt Lake City waar ze hun nummer zullen spelen:

“Omlaag in Utah
De jongens en ik vinden een stad genaamd Salt Lake erg leuk...
En meisje voor meisje
Ze hebben de schattigste van de westelijke staten." 

Ondertussen is er in Ephraim, de grootste stad in de Sanpete vallei, opschudding in de gemeenschap over vervallen gebouwen in de pittoreske hoofdstraat van de stad. Een paar inwoners, waaronder de bekende mormoonse kunstenares Kathleen Peterson (Lees: Utah Vrouwelijke kunstenaars verkennen het sublieme door middel van kunst), zetten zich in om twee gebouwen uit de pionierstijd te redden van de sloop.

Een van de gebouwen deed oorspronkelijk dienst als de Ephraim Coöperatieve Markt. Het twee verdiepingen tellende gebouw in Griekse neoklassieke stijl werd gebouwd in 1872 door Deense immigranten en is gemodelleerd naar het interieur van een Deens zeilschip. Het is een perfect voorbeeld van 'volksarchitectuur', wat betekent dat er geen architect aan te pas kwam, maar dat het gebouw door de gemeenschap zelf is ontworpen en gebouwd met behulp van lokale materialen en kennis – in dit geval scheepsbouwkennis.

Het andere gebouw is de oude graanschuur die ooit werd beheerd door een vrouwenorganisatie binnen de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen als onderdeel van een graanbesparingsprogramma. Het levensonderhoud van de gemeenschap in de winter en in tijden van hongersnood was afhankelijk van deze graanopslag. 

Niemand in de gemeenschap juichte het idee toe om hun voorouderlijke gebouwen te slopen, maar velen geloofden dat hun voorouders, gezien de extreme verloedering van de huidige staat, als eersten zouden hebben gepleit voor "opknappen of het smerige ding afbreken", zoals een inwoner van Ephraim optekende. De Heiligen der Laatste Dagen waren nooit dol op "doorn in het oog" — ze deden er altijd alles aan om de relatieve verfijning van hun thuisland naar hun nieuwe, ietwat onbehouwen woestijnwoning te brengen. In het geval van beschadigde oude gebouwen is het soms gemakkelijker om gewoon opnieuw te beginnen. 

Deze groep erfgoedbeschermers zag echter niet alleen een verleden, maar ook een toekomst in deze gebouwen. Na vijftien jaar inspanning financierden ze een complete restauratie, mede door een jaarlijks Scandinavisch jubileum als fondsenwervingsevenement in het leven te roepen. Tegenwoordig is in het coöperatiegebouw een cadeauwinkel gevestigd met lokale ambachtslieden en producten. (Lees: "Utah's Onverwachte Pitstops")

Deze inwoners ontketenden een ongekende rage voor het behoud van historisch erfgoed in Utah. Tien mijl ten noorden van Ephraim, is Spring City een van de slechts twee plaatsen in de Verenigde Staten waar de hele stad is opgenomen in het Amerikaanse National Register of Historic Places. De andere stad is het bekende Colonial Williamsburg in Virginia. Voor liefhebbers van geschiedenis, kunst, vakmanschap, behoud en een eenvoudige levensstijl hebben Spring City en de bredere Sanpete vallei veel te bieden.

Iedereen die Spring City kent, weet dat je de dag moet beginnen bij Das Café Das Café, wat in het Duits "Het Café" betekent. Deze eetgelegenheid, gerund door Caroline Lott en Katy Harmer, die in de stad bekend staan ​​als "de Schroeder-zussen", weerspiegelt het verrassend multiculturele karakter van veel kleine steden als gevolg van de immigratie van mormoonse bekeerlingen. Het eten en de sfeer van Das Café zijn een Amerikaans-Duits-Mormoonse fusie, met gerechten als zuurkoolburgers, braadworsten op pretzelbroodjes en Mormon Mochas (een warme drank gemaakt met Pero in plaats van koffie).

Dit Memorial Day-weekend is toevallig de drukste zaterdag van het jaar voor Das Café. Het is Erfgoeddag En duizenden inwoners en reizigers komen samen voor gezamenlijke maaltijden, kunstveilingen, ambachtsmarkten, optredens, open ateliers en rondleidingen door huizen om de unieke cultuur en rijke geschiedenis van de stad te vieren. Verderop vindt ook het jaarlijkse Scandinavische festival plaats in Ephraim.

Na een Opa's omelet (Opa betekent opa in het Duits) bij Das Café ga ik naar Aardewerk van Horseshoe Mountain Deze lokale winkel levert alle mokken aan Das Café, zoals die aan de tafel naast me met de inscriptie "Das Geezer". Ik tref de bekende pottenbakker Joe Bennion aan, die even pauze neemt van het praten met festivalgangers om zijn zestig centimeter hoge klaprozen te verzorgen. (Tot zijn grote ontsteltenis zijn een paar klaprozen onthoofd door jonge bezoekers van Heritage Day.) Hij probeert de drukte van Heritage Day te combineren met de voorbereidingen voor een vijfdaagse wildwatertocht door de Cataract Canyon van Utah. (Lees: Utah's Smaak van Duitsland)

Voor de pottenbakkerij hebben lokale ondernemers tenten opgezet waar ze kunst, zeep, aardewerk en rabarbertaart verkopen. Joe's vrouw, schilderes Lee Udall Bennion, verkoopt er haar werk. Moeders Spullen Zalf een universele zalf gemaakt met lokale piñon-dennen en bijenwas in haar werkplaats.

De familie Bennion woont al 43 jaar in Spring City, en hun vriendelijkheid en voorbeeldige levensstijl als kunstenaars in een kleine stad hebben veel kunstenaars ertoe aangezet zich bij hen aan te sluiten.

Een van die kunstenaars is Randall Lake Vier decennia geleden zag Joe Bennion Randall buiten schilderen in een nabijgelegen veld en begon een gesprek met hem. (Lees: Spring City nl Plein Air)

Randall kwam regelmatig naar Spring City om te schilderen, omdat hij zich aangetrokken voelde tot de pionierswoningen. Uiteindelijk leek het hem een ​​goed idee om een ​​eigen huis en atelier te kopen. Met de opdracht voor een officieel portret van de gouverneur van Wyoming kocht hij een historisch, vervallen pand. 

Randalls studio is "het liefdeskind van chaos en kosmische orde", zegt Joe. Het is gevestigd in het oude Endowment House uit de pionierstijd, een plek waar vroege leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen religieuze rituelen uitvoerden in afwachting van een voltooide tempel. Een kenmerkend aspect van Randalls studio is de gedempte verlichting en de overvloed aan kroonluchters met gas- en kaarslicht. 

Toen Randall het Endowment House renoveerde, stond de elektricien erop dat hij alle leidingen voor een modern elektrisch systeem aanlegde – een aanbeveling die elke vooruitstrevende aannemer zou doen. Randall stemde ermee in, maar hij heeft nooit daadwerkelijk een elektrisch systeem geïnstalleerd. Hij schildert kleurrijke stillevens en portretten in het schemerlicht. 

In een werkplaats verderop in de straat werkt een meubelmaker Jock Jones Hij zegt dat een bezoek aan Joe ook een cruciaal moment was in zijn beslissing om zijn studio, winkel en huis te verplaatsen naar Spring City. Jock is gespecialiseerd in handgemaakte Windsor-stoelen, vaak beschilderd met zelfgemaakte melkverf (een manier om pigment te maken die al meer dan 2000 jaar bestaat). 

Zijn atelier ademt de bescheidenheid van een ambachtsman. In een hoek van zijn werkplaats hangt een bordje met de tekst: "Kleine dingen doen er veel toe", samen met een charmante, oude werkplaatshond die er half ijsbeer uitziet. 

Tijdens elke Erfgoeddag komt de hele kunstenaarsgemeenschap samen op de Art Squared-veiling. Gedurende de dag komen bezoekers langs om te bieden op schilderijen van 30 bij 30 centimeter van tientallen bekende kunstenaars, waaronder Doug Fryer, Susan Gallacher, Cassandria Parsons, Kathleen Peterson en andere kunstenaars. Dit jaar namen meer dan 50 kunstenaars deel.

Een deel van de opbrengst van de veiling gaat naar restauratieprojecten onder leiding van de Friends of Historic Spring City. De afgelopen tien jaar hebben deze fondsen bijgedragen aan de restauratie van het gebouw waarin de veiling plaatsvindt. De Old Spring City School, oorspronkelijk gebouwd in 1899, onderging een complete restauratie en heropende haar deuren in 2017.

Het is nu begin van de middag en een plaatselijke mormoonse gemeente serveert een picknicklunch met kalkoen voor festivalgangers, waarbij alle jongeren uit het dorp aan het werk worden gezet. 

Tijdens Heritage Day draait de hoofdactiviteit om "rondleidingen door huizen". Voor een donatie van tien dollar aan de Friends of Historic Spring City krijgt men toegang tot twintig huizen uit de pionierstijd. De lijst met huizen verandert elk jaar. 

Ik loop een klein huis binnen dat toebehoort aan Pam en Scott Newman. Pam is landschapsschilder. De Newmans vertellen me dat wanneer je een huis koopt in Spring City, je er meestal twee dingen bij krijgt: een boek en een naam. Hun huis staat bij de buren niet bekend als het "Newman-huis", maar als het "Jens Carlsen-huis", ter nagedachtenis aan de Zweedse immigrant die het huis in 1896 voor zijn gezin bouwde. 

Carlsen was in die tijd een van de meest vooraanstaande metselaars in de vallei, en hij bouwde zijn huis van de unieke oolietkalksteen uit de regio. Carlsen werkte ook mee aan het metselwerk van de nabijgelegen Manti-tempel. Op hun salontafel ligt een grote map met de geschiedenis van hun huis en verhalen over de familie Carlsen en anderen die er vóór hen woonden. 

In een ander huis kom ik erachter dat het balkon bij de hoofdslaapkamer niet alleen een plek is waar de huidige bewoners 's zomers graag lezen, maar ook de plek waar de outlaw Butch Cassidy en de plaatselijke rechter ooit onder het genot van een paar biertjes lokale geschillen bespraken (de rechter was een van de weinige niet-mormonen in de stad).  

Het is duidelijk dat de bewoners van deze oude pioniershuizen hun eigendom beschouwen als slechts één moment in de veel langere geschiedenis van het huis. Ze beschrijven zichzelf als beheerders van hun woning. Vanuit dit perspectief vormen de eigenaardigheden en bijzonderheden van de bouwstijl uit de pionierstijd (en die zijn er veel) niet zozeer een afschrikking, maar eerder een belangrijke herinnering aan hun plaats in de tijd.

In elk huis dat ik bezoek, sta ik versteld van de eerlijke en intieme gesprekken die ik voer. Er schuilt een bepaalde schoonheid en kwetsbaarheid in het rondleiden van een vreemde door je persoonlijke ruimte. Ik ga altijd weer weg met een gevoel van vernieuwing dankzij deze zeldzame momenten van authentieke menselijke verbondenheid.

Wat maakt het contrast tussen een klein stadje in een afgelegen vallei voor de gemiddelde reiziger de omweg en de extra reistijd van een uur op de veelgebruikte route tussen Salt Lake City en Zion National Park dan de moeite waard? 

Om deze vraag te beantwoorden, moeten we de geschiedenis van dat bijna gesloopte pioniersgebouw in herinnering brengen: de graanschuur. 

Toen de graanschuur oorspronkelijk werd gebouwd, leefden de leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen in extreme armoede. Daardoor was het verzamelen van achtergebleven oogstresten essentieel. Wat houdt het verzamelen van achtergebleven oogstresten precies in? Voor velen in de moderne wereld is het een vergeten begrip: het is het met de hand verzamelen van overgebleven gewassen nadat een veld met gereedschap en apparatuur is geoogst. In het verleden was het verzamelen van achtergebleven oogstresten vaak een wettelijk recht voor de armen en veel vrouwelijke landarbeiders.

Het verzamelen van overtollige waarde is een proces waarbij men waardevolle spullen verzamelt. 

De vrouwen die oorspronkelijk de oude graanschuur beheerden, verzamelden grote hoeveelheden graan van reeds geoogste velden, wat een enorme impuls gaf aan hun bescheiden gemeenschap. 

In de kunstenaarsgemeenschap van Spring City is het verzamelen van ideeën wijdverspreid. Er is een reden waarom kunstenaars elkaar opzoeken in Spring City, en het is niet alleen de rabarbertaart. Zoals de Franse filmmaker en kunstenaar Agnès Varda beschrijft: "Ik ben niet arm, ik heb genoeg te eten, maar er is een ander soort verzamelen, namelijk artistiek verzamelen. Je pikt ideeën op, je pikt beelden op, je pikt emoties op van andere mensen." Een kunstenaar verwerkt collectieve inzichten in elk kunstwerk. 

Hier zijn een paar dingen die ik heb opgedaan tijdens een weekend in de Sanpete Valley:

Mijn huis is een gedeelde ruimte met een eigen verhaal. 

Restauratie, vakmanschap en een goed uitgevoerd project zijn van grote waarde.

Ik zou de namen van mijn buren moeten leren kennen. 

Een groot deel van mijn leven is afhankelijk van het verzamelen van de oogst die anderen hebben binnengehaald.

Als reizigers vangen we allerlei indrukken op uit de huizen en thuislanden van anderen. We documenteren deze inzichten, we onthouden ze, ze worden onderdeel van ons verhaal en van wie we zijn.

Misschien ontdekken we allemaal wel iets meer van onszelf in de Sanpete vallei.