Zon en plezier aan de voet van Mount Timpanogos: Verkenning van Deer Creek State Park
Nadat we onze reddingsvesten hadden aangetrokken, waadden we tot onze knieën in het koele water om onze boten te water te laten. Ik nam voorzichtig plaats in mijn boot, pakte mijn peddel en maakte een paar rustige slagen terwijl ik het uitzicht in me opnam. Families stonden langs de oever en veel zonverbrande, lachende mensen spetterden in het water en peddelden in allerlei soorten bootjes – waaronder een opblaasbare eenhoorn – in het ondiepe water vlak bij de kust. Kleurrijke kajaks in felgroen, blauw, geel en oranje lagen verspreid over het meer, en in de verte zag ik speedboten en jetski's over het water scheuren.
Eerder, toen we onze uitrusting ophaalden, had ik de medewerker van de kajakwinkel gevraagd waar mensen graag naartoe gaan. In deHebervalleiHij raadde ons het kleine eilandje in het meer aan, dat niet ver weg was. Dus, nadat we te water waren gelaten, peddelden we die kant op, peddelend over het water en genietend van het spectaculaire uitzicht op de torenhoge bergen.Mount Timpanogos.
In Deer Creek State Park kunt u genieten van een spectaculair uitzicht op de imposante Mount Timpanogos.
Kleurrijke kajaks in felgroen, blauw, geel en oranje liggen verspreid over het stuwmeer.
Op het stuwmeer
Het Deer Creek Reservoir slaat water op uit de Provo River en twee andere rivieren en maakt deel uit van het Provo River Project, waarmee het Bureau of Reclamation eind jaren dertig van de vorige eeuw begon. Het stuwmeer is zes mijl lang, heeft een oppervlakte van 2.965 hectare en is op het diepste punt 137 voet diep. Het gebied werd in 1971 een staatspark, waardoor er volop recreatiemogelijkheden zijn, zowel op het stuwmeer zelf als langs de 18 mijl lange oever.
Aan de overkant van het meer trok een torenhoge witte zeilboot mijn aandacht. Het gebied is populair bij windsurfers, kitesurfers en jetsurfers, en ik nam me voor om in de toekomst zelf eens een watersportavontuur met wind als thema te plannen.
Toen we het eiland naderden, zag ik een paar kajaks aan de waterkant liggen. Mensen lagen te luieren op het zandstrand van het eiland, knabbelden aan chips en druiven, en ontspanden zich voordat ze weer naar de kust gingen.
We besloten om rond het eiland te zwemmen, in een lus tegen de klok in. Aanvankelijk was het water kalm en vlak, maar toen we de andere kant van het eiland bereikten, sloegen de golven flink op, een avontuurlijk contrast met het rustige water aan de andere kant. Door elke slag zorgvuldig te plaatsen en tussen de golven door te manoeuvreren, bereikten we in slechts enkele minuten weer het kalmere water.
We peddelden nog een uur of twee rond, waarbij we de tijd volledig vergaten. We wisselden af tussen ontspannen in het kalme water dicht bij de kust en verder de open zee op peddelen voor wat meer turbulentie. Toen de zon eindelijk onderging, was het tijd om te overwegen terug naar de kant te gaan.
Terug op het vasteland
Nadat we onze boten uit het water hadden gehaald, brachten we ze terug en wandelden we terug naar onze auto. We liepen door het park aan de oever, waar families op dekens lagen en onder parasols lagen te luieren. Verschillende generaties ontspanden samen, genoten van elkaars gezelschap, praatten, lachten en aten. Kinderen trapten voetballetjes langs de waterkant en gooiden volleyballen in de lucht.
Het moet ook wel het middagdutje zijn geweest: kinderen en volwassenen dommelden in alle rust in de warme namiddag. Misschien hadden sommigen eerder die dag de acht kilometer lange Deer Creek Trail langs de westelijke oever van het stuwmeer bewandeld. Of misschien hadden anderen de langste zipline ter wereld over het water uitgeprobeerd, die 1200 meter over Rainbow Bay liep. Er waren genoeg manieren om jezelf moe te maken met een avontuur in de buurt.
Terwijl we voorbij liepen, ving ik de geur van gegrild vlees op en het water liep me in de mond bij het zien van geroosterde maïskolven, overvolle schalen aardappelsalade en dikke, sappige plakken watermeloen die hoog opgestapeld lagen. Hongerig liepen we terug naar onze auto om terug te rijden naar de camping en ons eigen avondeten klaar te maken. Terug op onze schaduwrijke plek op de Great Horned Owl-kampeerplaats in het park, aten we ons avondeten en brachten de avond door met het kijken naar kleurrijke vogels die rond onze plek fladderden, terwijl we ontspanden en genoten van de rust na een actieve dag.
Later die avond hoorden we een auto stoppen bij een aangrenzende kampeerplek, en de volgende ochtend waren we verrast om vrienden uit Wyoming te zien die toevallig de plek naast de onze hadden bemachtigd, een ongeplande tussenstop op hun terugreis. Het was een leuke verrassing om met hen bij te praten over onze avonturen in Utah.
Historisch Heber: 4 plekken waar je een reis naar het verleden kunt maken
Ontdek vier bestemmingen in de Heber Valley waar verhalen over de geschiedenis van Utah en de regio worden verteld en gekoesterd.