Het plezier van aangepaste recreatie verspreiden

Madi Baumann

Wanneer Madi Baumann een slalomparcours afdaalt of 80 kilometer fietst, zijn haar prestaties niet iets om lichtzinnig over te doen. Madi is wettelijk blind geworden door een bijna fatale auto-ongeluk.

De inwoonster van de staat Washington begon met skiën in Whistler, Brits-Columbia, toen ze 2 jaar oud was. Nadat ze op 11-jarige leeftijd slechtziend werd, begon ze opnieuw met skiën via het aangepaste recreatieprogramma van Whistler. Een instructeur moedigde haar aan om het National Ability Center op te zoeken. "Ik ben hier in mijn eentje naartoe verhuisd nadat ik mijn middelbareschooldiploma had gehaald, werd verliefd op de staat en ben nooit meer weggegaan."

Madi sloot zich aan bij het NAC-skiteam, maar ontdekte al snel dat haar hoge gezichtsvermogen niet voldeed aan de eisen van de paralympische categorie om op het hoogste niveau te kunnen presteren. "Ik zie mezelf nog steeds als de mascotte van het team. Ik moedig iedereen aan vanaf de top en zorg dat ze klaar zijn voor de wedstrijd", zegt ze. "En ik sta nog steeds op de berg en kan skiën." (Lees: "Adaptief skiën: inspiratie voor jongeren”)

Op 25-jarige leeftijd is Madi, naast aangepast skiën, fietsen en golfen, ook werkzaam als reserveringscoördinator bij het centrum. "Toen ik hier begon te werken, voelde ik meteen een sterke band met alle medewerkers, deelnemers en vrijwilligers", zegt ze. "Iedereen is zo betrokken. Ze willen gewoon het beste voor iedereen."

Haar taak is om mensen in te schrijven voor een skiles, een mountainbiketocht, een raftingtrip of een van de tientallen andere aangepaste buitenactiviteiten die het hele jaar door worden aangeboden. (Lees: "Raften op de Fisher Towers-rivier")

Ze vindt het fantastisch om de boodschapper te zijn die deelnemers vertelt dat ze klaar zijn voor een nieuw avontuur. Ze geniet ook van de "missiemomenten" waarop ze samen met de studenten de vreugde en opwinding deelt van voor het eerst op een fiets zitten, voor het eerst op ski's staan ​​of een schot lossen op de boogschietbaan.

"Ik zeg altijd tegen mensen: 'Als je bang of terughoudend bent, weet je het pas als je het probeert'", zegt ze. "Misschien word je geen motorrijder, misschien word je geen boogschutter, maar er is vast wel iets anders waar je helemaal weg van bent. Het opent gewoon een hele nieuwe wereld voor je."

Madi heeft nooit geaarzeld als zich een kans voordeed. "Voor mij heeft de terugkeer naar de wereld van aangepast onderwijs en de sportwereld zoveel deuren geopend," zegt ze. "Je moet de sprong wagen en het gewoon proberen." (Lees: "Wanneer bochten draaien om aanpassingsvermogen, niet om een ​​beperking.”)

Caitlin Bognaski

Militairen vormen een van de snelstgroeiende groepen binnen het NAC, nu zo'n 30 procent van het totale aantal deelnemers. En er is niemand bij het NAC die het leger zo goed kent als Caitlin Bognaski.

Haar vader diende 41 jaar in het leger. Hij, haar broer, zus en echtgenoot studeerden allemaal aan West Point en dienden daarna in het leger. Haar echtgenoot is nog steeds in actieve dienst. Caitlin volgde de opleiding tot reserveofficier aan de Wake Forest University en werd officier. Na haar studie ging ze het leger in en diende ze vier en een half jaar in Afghanistan en Irak.

Uiteindelijk verliet ze het leger als kapitein en verhuisde naar Park City toen haar man een nieuwe baan in Utah kreeg. Een vriendin van haar zat in de militaire commissie van het NAC en introduceerde Caitlin bij hun programma's.

Ze begon te werken met militaire groepen en groepen die meereist, waar ze zag hoe aangepaste recreatieprogramma's een positief verschil maken voor veteranen met posttraumatische stressstoornis en traumatisch hersenletsel, evenals andere fysieke of emotionele problemen. Onlangs werd ze gepromoveerd tot senior ontwikkelingsmanager van het centrum.

Het leukste aan haar werk vindt ze het ontmoeten van deelnemers en het horen van hun verhalen over wat ze hebben overwonnen. "Er gaat geen dag voorbij of ik ga geïnspireerd naar huis", zegt ze, en ze voegt eraan toe dat ze nieuwkomers adviseert dat vrijwel elke activiteit toegankelijk gemaakt kan worden.

Gespecialiseerde apparatuur betekent dat mensen verschillende dingen kunnen uitproberen. "Er is niet één maat die voor iedereen geschikt is," zegt ze. "Ze kunnen hier komen en een aantal van onze apparaten uitproberen en dan thuis het apparaat vinden dat het beste bij hen past." (Lees: "TetraSki biedt vrijheid en onafhankelijkheid voor skiërs van alle niveaus.)

Haar drie zoons – van 6, 9 en 10 jaar oud – smeken allemaal om mee te mogen doen met de handfietsgroepen van het centrum. "Het is geweldig voor ze om omringd te zijn door mensen van alle niveaus", zegt ze, en voegt eraan toe: "Het is geen slechte dag op kantoor als je er ook nog op uit kunt trekken om te mountainbiken of te skiën met anderen."

Maggie Gettys

Wanneer Maggie Gettys op een aangepaste mountainbiketocht gaat, heeft ze een duidelijk doel voor ogen. Ze maakt geen ontspannen tochtjes; haar rijstijl neigt eerder naar een aanval op volle snelheid. Zo is ze nu eenmaal. Het zit in haar DNA.

Een ongeluk tijdens haar studietijd in 2016 maakte haar tot een dwarslaesie op niveau T11, maar dat hield haar niet tegen. Sterker nog, het veranderde haar levenspad.

In plaats van een mountainbike rijdt Maggie nu op een Bomber-handfiets in een liggende, voorovergebogen positie, een agressieve houding die bij haar karakter past. "Toen ik in het ziekenhuis voor het eerst het woord 'verlamd' hoorde, werd ik woedend," zegt ze. Mensen wilden weten welk muziekinstrument ze zou gaan bespelen.

Maar de geboren en getogen North Carolinaan, ervaren riviergids en rotsklimmer, wilde absoluut niet aan de zijlijn komen te staan. "Een groot deel van mijn leven draaide om het buitenleven, en ik was er nog niet klaar voor om dat los te laten," zegt Gettys, die aan Appalachian State University afstudeerde in recreatiemanagement.

Ze kwam terecht aan de Universiteit van Utah inSalt Lake Cityvoor een masteropleiding in recreatietherapie. Haar studie leidde uiteindelijk tot een stage en een parttimebaan bij het NAC. "Dankzij de stage behaal ik mijn certificaat als recreatietherapeut", zegt de 24-jarige masterstudent.

"Ik ben bij het NAC begonnen als vrijwilliger bij het rotsklimprogramma, iets wat ik voor mijn ongeluk al veel deed. Daar lag mijn kennis," zegt ze, eraan toevoegend dat ze haar administratieve en managementvaardigheden wil ontwikkelen.

Ze bewondert het werk van Steph Meyer, de programmaleider recreatie en avontuur van NAC, en hoopt in de toekomst zelf in zo'n functie te werken. Ondertussen haalt Maggie het beste uit haar kans bij NAC. "Ik vind het geweldig om met al die verschillende doelgroepen te werken", zegt ze. "Het is altijd anders, en dat is wat ik er zo leuk aan vind."

Haar advies aan iedereen die nieuw is in de aangepaste recreatie? "Wees niet bang om alles te proberen," zegt ze. "Je weet pas welke sport je leuk vindt als je hem geprobeerd hebt. Sta open voor nieuwe ervaringen." (Lees: "Aanpassen, Toegang, Succes”)