Zwaartekracht en water: Markeringen maken in een winterse woestijn met Anne Kaferle

De helende kracht van eenzaamheid

Een van de grootste aantrekkingspunten voor reizigers in Utah is de zoektocht naar eenzaamheid in de natuur, ver weg van de bebouwing, in de stilte van de wildernis en onder de donkere hemel. Het is een gevoel dat uniek is voor de uitgestrekte vlaktes en de diverse landschappen in de staat, en voor sommige reizigers kan dat gevoel onvervangbaar worden. (Lees:Kracht en inspiratie vinden diep in de woestijn van Utah)

Alleen zijn in de natuur kan een schokkende ervaring zijn, maar anderen beschouwen het juist als een helende kracht. Kunstenares Anne Kaferle heeft die laatste ervaring inmiddels goed leren kennen. "Iedereen zou eens eenzaamheid moeten ervaren en kijken wat het teweegbrengt," zegt ze. Verschillende baantjes, wildwatervaren, wandelen en klimmen brachten haar aanvankelijk naar Utah, op een moment dat ze het "het hardst nodig had". Na een periode van sleur tijdens een overgangsperiode in haar leven, begon de staat haar meer mogelijkheden te bieden die haar hielpen zich "zekerder" te voelen over wie ze is.

Die zekerheid gaf haar uiteindelijk het vertrouwen om de wetenschappelijke illustratie achter zich te laten, een specialisatie waarvan ze had gedacht dat het een carrière zou kunnen worden. Ze begon steeds meer tijd buiten door te brengen en in de open lucht te schilderen, ook al had ze geen ervaring met olieverfschilderen. Na een zoektocht naar kunstenaars die ze bewonderde, viel haar oog op Doug Braithwaite, die in Helper weeklange schilderworkshops organiseerde. Die ervaring "opende een deur voor me". Ze omarmde het rustige tempo van een plattelandsdorp en is er sindsdien al acht jaar gebleven.

Plein-Air Solitaire

“Het is belangrijk voor me om het gevoel te hebben dat ik de enige ben die naar iets kijkt,” zegt ze. “Ik moet me gewoon vredig voelen en niet aan andere mensen denken tijdens het schilderen.” En haar schilderijen drukken dit uit: door minimalistische interpretaties van een landschap gaat het werk meer over de indruk van wat de geologische geschiedenis vastlegt, dan over het vastleggen van alle details vanuit haar perspectief. Terwijl Kaferle over het doek heen kijkt, wordt schilderen een “soort natuurlijk proces”, maar wel een proces dat ze zelf in de hand heeft. Wat begint als een vastlegging, wordt later meer een reactie op wat er op het schilderij gebeurt, “om het de beste balans en kleurverhoudingen te geven.”

Dit proces verbindt haar met een oergevoel, een gevoel dat ze omschrijft als het zien van dezelfde aardprocessen die mensen duizenden jaren geleden zagen. "Het verbindt je terug met de oorspronkelijke cultuur die je had, die rechtstreeks voortkomt uit het landschap," zegt ze.