Het dwaalpad van een vliegvisgids uit Utah leidde rechtstreeks naar de Green River.

Riviertherapie heeft er wellicht iets mee te maken gehad dat Crossland uiteindelijk in Dutch John terechtkwam als gids voor vliegvissen. Begin twintig, net toen zijn leven op de rails leek te staan, verloor Crossland zijn beste vriendin, zijn moeder Joni. Ze overleed aan kanker na een lange strijd tegen multiple sclerose.

"Ik was helemaal van de kaart toen ze ons verliet," zei hij. "Ik wist niet wat ik moest doen. Ze was een geweldig mens. Haar leven stond in het teken van het verbeteren van het leven van anderen."

Hij was begonnen met fotografiecursussen aan de Universiteit van Utah en had een boeiende baan tijdens de Olympische Winterspelen van 2002, waarbij hij hielp met het ontwikkelen van film die uiteindelijk het officiële boek van de Winterspelen van Salt Lake City zou worden. Crossland voltooide een opleiding commerciële fotografie aan het Salt Lake Community College en werd vervolgens ingehuurd om fotoshoots op te zetten tijdens het Sundance Film Festival. Uiteindelijk kreeg hij een contract om foto's te maken op het evenement.

Rond die tijd belandden Crossland en een paar vrienden op de Wasatch Fly Tying and Fly Fishing Expo. Hij deed mee aan een loterij en won een vliegvishengel en vliegbindmateriaal. Jarenlange, fijne herinneringen aan het vissen met zijn opa – en een verlangen om even te ontsnappen – brachten Crossland ertoe om op visavonturen door het westen van de Verenigde Staten te trekken.

Toen hij hoorde dat een vriend van de middelbare school, Matt Lucas, gids was op de Green River, was zijn nieuwsgierigheid gewekt. "Ik heb een maand op zijn vloer geslapen," zei Crossland. "Hij leerde me roeien in een roeiboot en we zijn samen tegen de rotsen gebotst."

Als hij niet bezig was met het vervoeren van mensen voor outdoorbedrijven, was Crossland te vinden aan de rivier, waar hij wadend viste. Hij was als het ware aan de haak geslagen.

Hij plande zijn verblijf voor een tweede zomer in Dutch John en begon zich daar te vestigen. Dat was ook het jaar waarin hij Laurel ontmoette, die nu zijn vrouw is.

Crossland had een plekje veroverd in Dutch John. Hij had vrienden en voelde zich steeds meer op zijn gemak bij het idee om vreemden mee te nemen de rivier op. "Ik raakte betrokken bij de gemeenschap en ze namen me op in hun kring," zei hij. "Ik verzorgde de pendeldienst en het vissen en was eigenlijk niet van plan om gids te worden."

Maar anderen merkten zijn werkethiek en natuurlijke aanleg voor het omgaan met mensen op. Scott Barrus, eigenaar van Spinner Fall Guide Service, vroeg hem of hij interesse had om gids te worden.

"Colby heeft twee zomers gekampeerd in de buurt van Dutch John," zei Barrus. "Dit liet me zien hoe toegewijd en bereidwillig hij is om die levensstijl te omarmen. Ik heb hem aangenomen vanwege zijn persoonlijkheid en leergierigheid."

Crossland zei dat Barrus hem geen kans gaf om nee te zeggen. "Ik vertelde hem dat ik geen roeiboot had en hij zei dat hij er wel een aan me kon verkopen," zei hij. "Ik zei dat ik het me niet kon veroorloven en hij zei dat hij de lening voor me zou overnemen. Ik zei dat ik het waarschijnlijk nog steeds niet kon betalen en hij zei: 'Ik geef je genoeg vaartochten om het terug te betalen.' Zonder Scott zou ik hier niet zijn."

De inspanning en investering hebben hun vruchten afgeworpen. Barrus zegt dat de inmiddels doorgewinterde veteraan een van de meest gevraagde gidsen op de Green River is. "Ik denk dat dit vooral te danken is aan zijn persoonlijkheid," aldus Barrus. "Hij is echt een leuk persoon om mee om te gaan, vindt het geweldig om anderen een fantastische tijd te zien hebben en brengt elke dag een positieve energie met zich mee."

Crossland is net zo gul met zijn eigen tijd, en vaak ook met die van zijn werkgever, als met zijn complimenten over de rivier. Al vroeg in zijn carrière als gids begon hij tochten te doneren aan fondsenwervende evenementen. Het aantal tochten dat hij aanbiedt voor veilingen van non-profitorganisaties is toegenomen, terwijl zijn vrije tijd door zijn populariteit juist is verdwenen.

Hij heeft het niet precies bijgehouden, maar als hem ernaar gevraagd wordt, schat hij dat hij tussen de vijf en zeven reizen per jaar doneert. De reizen van Crossland zijn een populair veilingitem en brengen doorgaans biedingen op van rond de $1.200. (Het geld wordt geïnd, ongeacht of de reis daadwerkelijk plaatsvindt.)

Naar schatting heeft hij $60.000 ingezameld voor goede doelen – voornamelijk voor Reel Recovery (een organisatie die mannen met kanker meeneemt op gratis vliegvisvakanties) en Casting for Recovery (een organisatie die vliegvisreizen organiseert voor vrouwen met borstkanker).

"Reizen doneren is makkelijk," zei Crossland. "Ik heb geen geld om aan deze belangrijke organisaties te geven, maar ik kan wel mijn tijd delen."

Crossland zegt dat hij tijdens het gidsen niet aan zijn moeder denkt; dat gebeurt pas als hij terug is in zijn ouderlijk huis in Taylorsville, dat hij van zijn vader heeft gekocht. En hoewel hij misschien niet aan haar denkt, is de kans groot dat hij Joni Crossland navolgt door te proberen het leven van anderen te verbeteren.

"Ik hoor vaak dat mensen zeggen dat ik ze de mooiste dag van het jaar heb bezorgd," zei hij. "Wat zou er nou mooier kunnen zijn?"