Echo's in de grot: een wandeling naar de Timpanogos-grot

De hele wandeling naar de grot is een aaneenschakeling van haarspeldbochten. Het geplaveide pad, zonder stenen, wortels of aarde, geeft een vals gevoel van eenvoud – tijdens de anderhalve kilometer lange wandeling overbrug je een hoogteverschil van 335 meter, waardoor het pad in feite alleen toegankelijk is voor wandelaars. Zelfs als kinderwagens of fietsen waren toegestaan, zou alleen een waaghals er een meenemen. Het is droog en heet. Een zweetdruppel rolt langs je schouderbladen. De belofte van een koele ondergrond van 7 graden lokt je omhoog. Je weet dat de gematigde wandeling de moeite waard zal zijn. Vlak bij de ingang van de grot strijk je met je hand over kleine gefossiliseerde schelpen en koraal die ingebed zijn in de gladde kalkstenen klif van Deseret. Het is moeilijk voor te stellen dat je op 2040 meter boven zeeniveau op een oeroude kustlijn staat. Midden in Utah.

Je trekt je jas aan, eet snel een proteïnereep en drinkt wat water – eten en drinken is verboden in de grot. Of eigenlijk in drie grotten, want de tour voert je door in totaal door drie grotten. In de eerste grot, Hansen Cave, controleert de gids het gebied op vleermuizen, maar die zijn voor het seizoen vertrokken. Verderop, langs het pad, dringt de koele, vochtige lucht door je huid. De muffe geur van aarde is geruststellend. Het licht van de hoofdlamp van de gids snijdt door een gordijn van mist en valt op een stilstaande waterval van calciumcarbonaat die langs de grotwanden naar beneden stort. Klassieke 'druppelend water in een grot'-geluiden galmen voor je uit, elke druppel heeft een andere toonhoogte. In het donker lijken de wanden beige, maar wanneer de gids haar lamp dicht bij de wand houdt, gloeit deze felgroen – een teken van de combinatie van nikkel- en aragonietafzettingen in het calciet. De handige voetlampen leiden je verder naar Middle Cave.

Al snel komen de muren op je af en verdwijnt het plafond. Aan beide kanten strekt het kalksteen zich omhoog uit, met alleen maar duisternis ertussen. De ranger legt uit: "We bevinden ons nu in een breuklijn." Je zegt hardop: "Ik loop in een breuklijn," en het klinkt absurd. Je bereikt een zware stalen deur met een lichtgevende deurknop. Door de deur loop je door een smalle, door mensen gemaakte tunnel, die dieper de berg in afdaalt.Timpanogos-grotBinnenin ontdek je een kleine vijver, omgeven door calcietstalactieten en -kolommen, met aan de rand golvende plateaus – Verborgen Meer.

Terwijl je door het donkere, kronkelende doolhof wordt geleid, voelt het alsof je je in de ingewanden van een groot beest bevindt. De ranger stopt voor een grote, gloeiende calcietformatie: het Hart van Timpanogos. Je doorkruist verschillende kamers, versierd met allerlei surrealistische formaties, allemaal gevormd door hetzelfde water dat van het plafond op je bril druppelt. De ranger onthult nog meer geheime, gloeiende calciet: geel van nikkel, paars van mangaan. In de volgende kamer – de Kamelenkamer of Verbeeldingskamer – voel je je als Gimli, omringd door beelden van zijn voorouders in een ondergronds heiligdom. De tijd lijkt hier veel langzamer te verstrijken.

Tegen het einde wring je je over de leuning om langs een enorme calcietwand te komen die nat glinstert in het lamplicht. Wanneer je eindelijk de grot verlaat, word je overweldigd door de hitte en het verblindende licht, waardoor je verward achterblijft als een opgegraven mol. Je zou willen dat je nog even terug in de grot kon blijven. Het leven in een grot is fijn. Het leven in een grot is magisch. Op weg naar beneden, laat het uitzicht door de kloof naar de vallei beneden je even stilstaan ​​en staren – het is werkelijk adembenemend. Je maakt snel een foto, ook al weet je dat het er later lang niet zo mooi uit zal zien als nu. Je kunt niet geloven dat deze plek zo dicht bij de stad ligt. Je neemt je vrienden zeker mee op de volgende grotwandeling in Timpanogos, zodat je deze geweldige attractie met hen kunt delen.