Een wandeltocht door Helper, Utah

Begraven schat

In de Westers Mijnbouw- en Spoorwegmuseum In de oude vleugel van het Helper Hotel klinkt gedempte jazz en blues met lage geluidskwaliteit. Alles is er te vinden: belangrijke gebeurtenissen zoals de United Mine-kamer, de Castlegate Mine-explosiekamer en persoonlijke mijnvoorwerpen zoals lantaarns, lampen en vogelkooien. Zelfs Butch Cassidy maakt zijn opwachting.

Tijdens ons bezoek leidde de toenmalige museumdirecteur James Boyd ons door de geschiedenis van de stad, van het onderzoek van de Denver & Rio Grande dat overvloedige steenkoolreserves aan het licht bracht tot de komst van smalspoor, normaalspoor (spoorbreedte verwijst naar de afstand tussen de rails) en de verweven groei van de mijnen en het spoorwegemplacement. Voortbouwend op de impuls van de derde immigratiegolf in Amerika in de jaren 1890, rekruteerden mijnagenten met succes arbeiders in Europa en Azië, waardoor Helper een levendige smeltkroes werd in het hart van Utah.

Boyd voegt eraan toe: "Natuurlijk waren er ook een aantal Latino's die een mijnroute volgden vanuit New Mexico naar Colorado, en de meesten van hen waren in de jaren 1850 staatsburgers geworden van de Gadsden Purchase. Ik vroeg eens een Latino [bezoeker van het museum] waar hij vandaan kwam en hij zei: 'Ik ben een Amerikaan. Ik ben hier altijd al geweest. Mijn familie gaat terug tot de 17e eeuw.'"

Een van de bekendere objecten in het museum is een foto van een kindmijnwerker: het gezichtje van een peuter met engelachtige wangen en een gefronst voorhoofd onder een mijnwerkershelm, gekleed voor het werk met kleine veterschoenen, een tabakspijp en een houweel zo groot als de jongen zelf.

Aan de overkant van het museum, op deze warme lentedag, speurde een groep mannen met metaaldetectoren de berm af. De groep greep de kans aan om te zoeken naar artefacten uit het Amerikaanse Westen voordat de weg en de trottoirs weer aangelegd zouden worden. Don Harsh, voorzitter van de Treasure Association, en Dave Kyte, de oprichter van de groep, onthulden dat de zoektocht nog niet veel had opgeleverd. Een van de mannen haalde een gegoten halve huls van een speelgoedpistool voor kinderen tevoorschijn.

Tijdens hun zoektocht sprak de groep vol enthousiasme over een recente gelegenheid om te jagen op het terrein van het voormalige CCC- en krijgsgevangenenkamp uit de Tweede Wereldoorlog in het nabijgelegen Salina. De stad heeft onlangs een museum geopend ter nagedachtenis aan het kamp en om het beruchte Middernachtbloedbad te documenteren, waarbij een verbitterde – en voor ontoerekeningsvatbare – Amerikaanse soldaat het vuur opende op de Duitse gevangenen.

Voor een geschiedenisliefhebber zoals Kyte is de zoektocht meer dan een tijdverdrijf: het helpt de geschiedenis te bewaren. De organisatie schonk alles wat ze vonden aan het Salina Museum. Deze relikwieën, hoe klein ook, zijn belangrijk. Ze helpen een vervagende, hyperlokale, landelijke identiteit te behouden. Restauratie-expert Gary DeVincent bekeek ook Helper en herkende duidelijk de diepte en het potentieel van de identiteit van het oude mijnstadje toen hij aan de slag ging met het renoveren van een aantal vintage benzinestations. De onlangs gerenoveerde benzinestations pompen geen brandstof meer, maar ze sluiten wel aan op het historische verleden en het artistieke heden van de stad op een manier die uniek is voor Helper. Op de een of andere manier passen ze hier gewoon.

Geluk van binnenuit

Nostalgie is alomtegenwoordig in Helper. Zowel bezoekers als kunstenaars lijken zich aangetrokken te voelen tot de reflectieve sfeer van de landelijke omgeving. Voor kunstenaars biedt Helper een ruimte waarin makers diep in zichzelf kunnen graven en hun artistieke identiteit kunnen ontdekken of aanscherpen. Een aantal galerieën sieren Main Street en de stad en de regio verenigen zich achter de Helper Kunst-, Muziek- en Filmfestival, dat in 2018 zijn 24e editie beleeft, van 17 tot en met 19 augustus (lees: Utah Vrouwelijke kunstenaars verkennen het sublieme door middel van kunst).

Velen schrijven de heropleving van de stad toe aan kunstenaar David Dornan. Tegenwoordig is de voormalige professor van de Universiteit van Utah lid van de gemeenteraad en helpt hij toezicht te houden op inspanningen om de stad te positioneren als een centrum voor buitenrecreatie, waaronder een rivierrestauratieproject, de van nature schaduwrijke Helper Parkway en verbeterde verbindingen met ATV- en fietspaden.

Innerlijk geluk is hier niet zomaar een gevoel. Het is een oase van heerlijke koffie In het centrum van Utah, een gastvrije winkel met een opgewekte sfeer die voortkomt uit en de unieke gemeenschap voedt. Terwijl ik nip aan mijn espresso en uitkijk over de straat van aangestampt zand, voelt het beeld van de kleine mijnwerker, dat volgens Boyd in scène is gezet, volkomen op zijn plaats. Het is duidelijk dat mijnbouw zwaar, soms dodelijk, werk was. Maar het werk hielp gezinnen een leven op te bouwen. Humor, kunst, herinnering aan het nageslacht en wanhoop spelen op de foto met elkaar in wisselwerking; het lijkt te zeggen dat dit niet precies de harde realiteit is, maar er niet ver vanaf ligt. Boyd herinnerde ons eraan dat de grote mijnrampen hele families, generaties mannen die zij aan zij werkten, het leven kostten. In totaal stierven er 1351 mensen.

Helper werd genoemd naar het team van “helper” kolengestookte stoomlocomotieven die goederentreinen hielpen de aangrenzende kloof op te komen en over Soldier's Summit te komen. Krachtige dieselmotoren betekenen dat we de Helper van vroeger niet meer nodig hebben, maar we hebben nog steeds kleine steden zoals Helper nodig — steden met een kloppend hart en een wil om te blijven bestaan ​​door hun identiteit te ontwikkelen; steden die hun oude werkkleding ontgroeien, maar weigeren oud te worden. Helper herinnert ons aan ons jongere zelf en onze jongere natie. Dit is waar we vandaan komen. Helper zou nog steeds die jonge mijnwerker op de foto kunnen zijn, alleen kunnen we hem nu waarderen voor wat hij is geworden: menselijkheid en kunst, ontleend aan de geschiedenis, maar met een ongeschreven toekomst die nog voor hem ligt.