Bonneville zoutvlakte

De vorming van de zoutvlaktes begon aan het einde van de laatste ijstijd, toen het water van het oude Bonnevillemeer zich begon terug te trekken. Bonnevillemeer bedekte ongeveer een derde van Utah en was in het gebied van de zoutvlaktes bijna 300 meter diep. Toen deze grote hoeveelheid zoet water in de loop der tijd langzaam verdween, werden grote concentraties opgeloste mineralen afgezet in de bodem die het stroomgebied van de Bonneville-zoutvlaktes vormt. Deze mineralen omvatten gips (commercieel gebruikt voor de productie van gipsplaten) en haliet (gewoon keukenzout). Kalium en magnesium zijn ook in kleinere concentraties aanwezig. Nabij het centrum van de zoutvlakte is de korst op sommige plaatsen bijna 1,5 meter dik, terwijl de dikte afneemt tot minder dan 2,5 centimeter naar de randen toe. Het totale volume van de zoutkorst wordt geschat op 147 miljoen ton of 99 miljoen kubieke meter zout. Het gebied bestaat voor ongeveer 90% uit gewoon keukenzout.

Tegenwoordig stroomt grondwater langzaam vanuit het omliggende stroomgebied naar de zoutvlakte, neemt onderweg opgeloste mineralen op en sijpelt via een ondiepe pekellaag naar de oppervlakte. Wanneer de temperaturen in de late lente en zomer stijgen, verdampt het zoute water snel door de hitte, waardoor de mineralen achterblijven en de zoutkorst vormen. Tijdens de koelere maanden van het jaar (november tot en met mei) vertraagt ​​de verdamping en overstroomt het grondwater de zoutvlakte tot een diepte van enkele centimeters. Wind, periodieke regenbuien en het regionale klimaat spelen ook een belangrijke rol in de veranderende omstandigheden van de zoutkorst gedurende het jaar. De zoutvlakte is ongeveer 19 kilometer lang en 8 kilometer breed, met een totale oppervlakte van iets meer dan 127 vierkante kilometer.

Tijdens het tijdperk van de pelsjacht in de jaren 1820-1830 waren er talloze pelshandelsbedrijven actief in Utah. In 1833 bracht pelsjager, handelaar, ontdekkingsreiziger en legendarische pionier Joseph R. Walker het gebied rond het Great Salt Lake in kaart en verkende het. Hij trok ook langs de noordelijke rand van de Salt Flats, terwijl hij werkte voor een pelshandelsbedrijf onder leiding van kapitein Benjamin L.E. Bonneville. In die tijd was het gebruikelijk dat pelsjagers belangrijke oriëntatiepunten naar hun werkgevers vernoemden, wellicht om gunst te verwerven of een beter loon te krijgen. De Salt Flats en het oude meer zijn vernoemd naar Benjamin Bonneville, hoewel er geen historische gegevens zijn die aantonen dat Bonneville zelf ooit het gebied heeft gezien dat zijn naam draagt.

Vóór Joe Walker was Jedediah Smith, een andere pelsjager en ontdekkingsreiziger, wellicht de eerste blanke man die de zoutvlakte overstak in 1827, op de terugweg van zijn eerste expeditie naar Californië. Daarvoor waren de inheemse Amerikanen in de regio al bekend met het woestijngebied ten westen van het Grote Zoutmeer en vertelden ze de blanke ontdekkingsreizigers wat ze daar aantroffen. In 1845 trok John C. Fremont met zijn door de Amerikaanse overheid gesponsorde expeditie dwars door de zoutvlakte in een poging een kortere landroute naar de Stille Oceaan te vinden. Het jaar daarop zou Fremonts route over de zoutvlakte bekend komen te staan ​​als de Hastings Cutoff-route langs de California Trail.

De Hastings Cutoff, gepromoot door Lansford Hastings als een snellere en gemakkelijkere route naar Californië, bleek voor de noodlottige Donner-Reed-expeditie van 1846 juist het tegenovergestelde te zijn. Een factor die bijdroeg aan de tragedie van de Donner-Reed in de Sierra Nevada was de vertraging die de expeditie ondervond op de zoutvlakte toen hun wagens vast kwamen te zitten in de modder net onder de dunne zoutkorst. Verlaten wagenonderdelen van de expeditie waren tot ver in de jaren 30 van de vorige eeuw nog steeds te vinden op de zoutvlakte, en de wielsporen van hun wagens zijn op bepaalde punten langs de route nog steeds zichtbaar. De tragedie van de Donner-Reed-expeditie beperkte het wijdverbreide gebruik van de Hastings Cutoff als migratieroute over land. Tegenwoordig maakt de route echter deel uit van de federaal beschermde California National Historic Trail.