Mijn weg vinden op de Ashley Gorge Via Ferrata in Vernal, Utah

"Moet ik daarop lopen?"

Tientallen sporten kronkelen zich een weg vanaf de bodem van de kloof naar de plek waar ik sta, honderden meters boven de grond, tegen de witte rotswanden van Ashley Gorge. Mijn moed beven als ik kijk naar de hangende kabel waar ik overheen moet lopen om bij het volgende deel van de via ferrata te komen. Hoewel mijn veiligheidskoord aan een veiligheidskabel vastzit, voelt het alsof ik door de lucht moet lopen.

Mijn gids Jasymnn, die aan de andere kant van de lijn zit, lacht om mijn grote ogen en open mond. Ze geeft me aanwijzingen over hoe ik moet lopen en hoe ik mijn reservekarabijnhaak moet vastklikken zodat ik extra zeker ben.

Via ferrata betekent "iron weg", en ik put troost uit de stabiliteit van die naam wanneer een zeldzaam deel van het parcours, zoals dit, me de adem beneemt.

Vertrouw op je apparatuur, vertrouw op de kabel. Vertrouw op je apparatuur, vertrouw op de kabel.

Ik klik mijn schoenen vast. Ik haal diep adem. Ik zet één voet op de lijn. En dan loop ik.

Wat is een via ferrata?

Ik wist eigenlijk niet wat een via ferrata was totdat een vriend van me een paar jaar geleden een soloreis naar Zwitserland boekte. Een snelle zoektocht naar reisinspiratie liet avonturiers met helmen zien die een rotswand beklommen, met Zwitserse dorpjes die eruit zagen als miniatuurtjes in het groene dal beneden. De foto's zijn adembenemend. De klimmers lijken wel berggeiten die op het puntje van hun poten de rotswand beklimmen.

Via ferrata's zijn oorspronkelijk afkomstig uit Oostenrijk en werden tijdens de Eerste Wereldoorlog uitgebreid om troepen, materieel en artillerie over bergpassen te vervoeren. Na de oorlog kregen ze een nieuw leven. Klimmers beklommen ze voor hun plezier, de lokale bevolking onderhield ze, en zo ontstond een nieuwe vorm van recreatie met de spanning van het klimmen en de toegankelijkheid van wandelen (zij het met meer kracht in het bovenlichaam).

De route afleggen met Dyno Outfitters

Voor vrijwel alle via ferrata's is tegenwoordig een gids vereist. Via Ferrata in Ashley Gorge Het is, uniek genoeg, de langste route in Noord-Amerika die géén bereik heeft (hoewel het wel wordt aanbevolen). De route is verrassend goed bereikbaar. Met een autorit van 30 minuten vanaf Vernal sta je direct aan het begin van de route. Je hebt hier geen mobiel bereik – en dat wil je ook niet. Je hebt er ook geen tijd voor, want je heupen en kuiten stuwen je naar boven en je gehandschoende handen klampen zich urenlang vast aan de rotswand.

Als iemand die al 16 jaar met tussenpozen rotsklimt, ben ik Jasmynn nog steeds dankbaar dat ze hier is om onze kleine groep door het parcours te begeleiden. Het zijn alleen ik en een jonge vrouw genaamd Angie, die vanuit Texas is overgevlogen om de via ferrata en de Moab Rope Swing te proberen. Ze houdt ervan om uit haar comfortzone te stappen, zegt ze. Ze zag een video hiervan op sociale media en wilde het proberen. Ik ben door haar geïnspireerd.

Jasmynn inspireert mij ook. Ze leert ons waar we onze voeten op de sporten moeten plaatsen, hoe we onze veiligheidskoorden moeten positioneren als we van sectie naar sectie gaan, en waar we technische problemen kunnen tegenkomen. Tussendoor vertelt ze hoe de via ferrata haar leven heeft veranderd. Ze is een alleenstaande moeder van twee jonge meisjes en heeft huiselijk geweld meegemaakt. De via ferrata heeft haar een manier gegeven om haar gezin te onderhouden. Het lijkt erop dat zowel de fysieke aspecten als de metafoor van het parcours haar hebben geholpen om haar eigen levenspad te bewandelen.

"Als ik even filosofisch mag worden, dan is de via ferrata net als het leven. Je weet nooit wat er om de hoek ligt. Je moet er gewoon doorheen," vertelt ze ons.

Jasmynn en haar medestudenten Dyno Outfitters Gidsen zijn er niet alleen om mensen door de kronkelende paden van Ashley Gorge te leiden. Ze zijn ook EHBO-ers in de wildernis. Jasmynn draagt ​​een gele rugzak en een feloranje touw op haar rug vanaf het moment dat we beginnen aan de klim van 180 meter naar het begin van de via ferrata tot het moment dat we weer bij de parkeerplaats aankomen. Als haar klanten op enig moment medische hulp nodig hebben, zal ze de risico's inschatten en op hun behoeften reageren.

Jasmynn houdt onze handen nauwlettend in de gaten om er zeker van te zijn dat we goed vastgeklikt zitten terwijl we de kloof in dalen. Het is makkelijk om te enthousiast te worden en een karabiner niet helemaal vast te klikken, om langs de sporten naar beneden te glijden en onze karabiners achter te laten haken aan de kabelbouten boven ons. Ik leer al snel dat je een via ferrata niet snel kunt afleggen. Dat kan gewoon niet. Elk deel van het parcours is een dans tussen klimmen, afdalen, losklikken en weer vastklikken. Het gaat soms langzaam, maar het prikkelt ook dat deel van mijn hersenen dat opgewonden raakt van een puzzel. Net als bij klimmen train je er nieuwe spieren mee, en de nieuwigheid van de beweging werkt stimulerend.

Angie en ik dalen allebei snel af naar Ashley Gorge. We doen de route van een halve dag, maar we praten allebei enthousiast over hoe graag we verder zouden willen gaan en er een hele dag van zouden willen maken. De afdaling in de kloof geeft ons energie. De klim omhoog is een stuk uitdagender.

De "ontvoering"-beklimming

Als een leuke knipoog naar de geschiedenis van paranormale waarnemingen in de film Vernal, is de klim uit de canyon vernoemd naar Abduction. De klim is geen gewichtloze, X-Files-achtige zweefvlucht. Het is een zweterige, hijgende inspanning. Ik ben dankbaar voor mijn helm als ik van de ene sport afstap en mijn hoofd tegen de volgende stoot. Dit gedeelte vereist meer technische vaardigheid. Voorzichtiger voetenwerk. Het kost meer moeite om mijn karabiners langs de kabel omhoog te trekken dan om ze naar beneden te trekken. Ik ben moe, maar ik kan niet stoppen met glimlachen. 

'Dit is waanzinnig,' zeg ik. Steeds weer.

Als ik mijn reservekarabijnhaak in een sport klik en even achterover leun om om me heen te kijken, zie ik een rij klimmers een ladder beklimmen en aan een overhang werken op de daglange route door de kloof. De zon staat om 11:30 uur volop in hun rug. De schaduw van de klif beschermt Angie, Jasmynn en mij tegen de felste zonnestralen. Ik zie mijn komende weekenden voor me en plan op welke dag en hoe laat ik terug zou kunnen komen. Het is ongelooflijk makkelijk om de via ferrata alweer te missen als je er middenin zit.

De Windwalker-kabel trotseren

Op het gespannen koord aan het einde van het parcours loop ik stap voor stap. 

Mijn rechterhand grijpt de kabel vast waar mijn karabiners aan vastzitten. Onder mijn roze wandelschoenen zie ik alleen een paar honderd meter klif en bomen die in elkaar overlopen en vervagen. Ik lach en er zit een nerveus geluidje in mijn stem. Jasmynn lacht met me mee, opgewonden om te zien hoe Angie en ik deze nieuwe en totaal onverwachte hindernis overwinnen.

Halverwege de kabel schakel ik over op een zijwaartse beweging. Ik ben te klein om mijn reservekarabijnhaak los te klikken zonder op mijn tenen te staan ​​en Jasmynn om hulp te vragen. Net zo snel als het begint, is het highline-gedeelte van het pad alweer voorbij. Ik klauter op de volgende sport en slaak een zucht van verlichting.

Jasmynn moedigt me aan en vraagt ​​hoe het was. Ik weet niet meer precies wat ik toen zei. Later, op de terugweg naar de parkeerplaats, zal ik haar vertellen dat de highline, wat de crew de Windwalker Cable noemt, mijn favoriete onderdeel was, wat me een beetje verbaast. Het was namelijk ook een van de onderdelen waar ik het meest bang voor was.

Terwijl we verder omhoog klimmen en in onze laatste inspanning de rand van de kloof bereiken, lijken de rode en gele plateaus van het Uintah Basin zich om ons heen uit te rollen. De via ferrata is de enige manier om ze op deze manier te zien, tenzij we veren zouden krijgen en ons bij de raven zouden voegen die als schaduwen langs de crèmekleurige wanden van de kloof glijden, of zouden veranderen in de vreemde lichten die zoveel mensen beweren hier in de lucht te hebben gezien.

Uiteindelijk voelt het inderdaad een beetje alsof je zweeft.