In de voetsporen van de dinosaurussen van Red Fleet

Het is een slim aangelegd pad dat zanderige beddingen, rotsrichels en bekende gladde rotsen doorkruist. Hoewel het honderden kilometers verwijderd is van zijn soortgenoten in het zuidelijke Utah, behoort de Dinosaur Trackway sterk tot dezelfde familie van paden. De zanderige gedeelten doen denken aan de beddingen van Capitol Reef of Grand Staircase–Escalante National Monument. De gladde rotsen, net als in de nationale parken Arches en Canyonlands, liggen onder een steile hoek en zijn bedekt met aarde en stenen van vroegere stormen.

Dit is bovendien verrassend vruchtbaar terrein. Dichte struiken geurige jeneverbes vermengen zich met dennenbomen van Mormon-thee en een bodembedekking van cactusvijgen en microbiële grond. Ik jaag regelmatig hazen op tijdens mijn wandelingen en hertenpoep bewijst dat er ook andere bezoekers in dit gebied zijn geweest. Het is een goed gemarkeerd pad, maar wel een dat aandacht vereist. Ik merk dat mijn ogen regelmatig van het pad afdwalen. Ik ben genoodzaakt te stoppen en om me heen te kijken. Daar, het stuwmeer in het zuidoosten. In het westen, op grote afstand, lijkt een bijzonder dieprode formatie aan één uiteinde weg te zakken, in een hoek van 10 graden ten opzichte van het aardvlak. Het doet denken aan... Capitol Reef's Waterpocket Fold; het herinnert ons aan de krachten van opheffing en erosie die de geologische diversiteit van dit landschap hebben gevormd. Waar ben ik? Ik bepaal snel mijn positie op het pad en de tijd, en vervolg mijn avontuur.

De beloning aan het einde van de Dinosaur Trackway-route is niet zo voor de hand liggend als bij een vergelijkbare wandeling, zoals Delicate Arch. Bij Red Fleet moet je echt op zoek naar je beloning: 200 miljoen jaar oude dilophosaurus-voetafdrukken die bewaard zijn gebleven in de gladde rotsen aan de oevers van het stuwmeer. Maar het is een prachtige ontdekking voor iedereen die ook maar enigszins geïnteresseerd is in paleontologie of natuurgeschiedenis.

Deze prehistorische voetsporen zijn in steen gebeiteld, maar lijken verbazingwekkend fragiel. En bij hoogwater verdwijnen veel ervan onder het oppervlak van de golven. Het is een bewijs van het vermogen van Moeder Aarde om een ​​fractie van haar erfgoed te bewaren, ondanks alle krachten die ertegen inwerken. (Lezen: Een diepgaande verkenning van de diepe tijd van Utah)De sporen zijn gemarkeerd door het staatspark – net nuttig genoeg om me een idee te geven waar ik moet kijken, maar niet zo precies dat ze direct opvallen – niet dat ze voor iemand anders dan een geoefend oog zichtbaar zouden zijn. Maar ik vind ze. En ze zijn spectaculair. Ik ga op de schuine zandsteen zitten om ze beter te kunnen bekijken. De sporen zijn 25 tot 30 centimeter breed, hebben drie tenen en zijn inderdaad enigszins vaag in het bewolkte middaglicht. Een lichte wind laat de golven tegen de kust achter me klotsen. Hier ben ik dan. Zo'n 200 miljoen jaar later.

De Alan Grant-achtige verwachting om de dinosaurussporen te zien, maakt tijdens de terugweg plaats voor diepe zelfreflectie.

Dinosaurussporen en -voetsporen hebben een energie die zich moeilijk laat beschrijven. De zachte modder van de woestijnvlakte absorbeerde de impact van levende wezens die hun leven leidden in een Sahara-landschap, en is nu verhard tot kleurrijk zandsteen. Dit wordt Nugget Sandstone genoemd, dat volgt op de Chinle-formatie, toen zoogdieren een evolutionaire stap voorwaarts zetten. Later trokken verschillende dinosaurussoorten de straten op en werden ingesloten in de Morrison-formatie. Daarvoor zou ik naar Dinosaur National Monument moeten gaan, een locatie op slechts een paar kilometer ten zuidoosten van het Red Fleet Reservoir.

Dinosaur is ook een gecertificeerd International Dark Sky Park. Dit zijn beschermde gebieden met natuurlijke duisternis, aangewezen om het belang van het bestrijden van lichtvervuiling en het beschermen van de nachtelijke hemel voor toekomstige generaties te benadrukken. Ik denk dat ik hier bij Red Fleet dicht genoeg bij de duisternis ben. Ik verwacht vanavond een storm, dus ik span de regenhoes van mijn tent op de openbare camping van Red Fleet goed vast. Terwijl de avondkou intreedt, kruip ik dichter bij het vuur en laat de warme rook me omhullen. Als het vuur uit is, wacht ik in het donker tot mijn ogen gewend zijn aan het donker. Ik hoop wat sterren te zien. Sommige schijnen al sinds de Dilophosaurus hier langs kwam.