Zo was het in 1875 en zo is het tot op de dag van vandaag gebleven. Er komen nu weliswaar iets meer mensen naar de vakantieoorden aan het meer dan in Duttons tijd, maar de schoonheid van het meer en de omliggende bergen, evenals de heldere lucht, zijn bewaard gebleven voor het plezier van het publiek.
Deze roadtrip wordt beschreven als een rondrit naar Loa. De hoofdwegen zijn geasfalteerd, goed onderhouden en geschikt voor alle voertuigen. Het verkeer is rustig tot matig, behalve in het weekend in de directe omgeving van de resorts aan het meer. Rijden in de winter kan vertraagd worden door ijzel, vooral voorbij het Fish Lake-bekken, maar dit ongemak wordt ruimschoots gecompenseerd door de schoonheid van het gebied in de sneeuw. Verschillende onverharde, schilderachtige achterafwegen takken af van deze route en bieden een mooie variatie aan rijervaringen in de bergen.
Details
Locatie: Centraal Utah, in de Fishlake National Forest.
Overzicht: Een 64 kilometer lange autoroute door de bergen en de hoogwoestijn, die deel uitmaakt van de Fishlake Scenic Byway.
Reisperiode: Het hele jaar door, hoewel zware sneeuwval een probleem kan vormen tussen Fish Lake en Highway 72.
Bijzondere attracties: Prachtig Fish Lake, met volop mogelijkheden om te vissen en te varen.
GPS-coördinaten van begin- en eindpunt:38.472306, -111.833128(kruising van snelwegen 24 en 25 ten noordwesten van Loa)
Rijroute nummer & naam: Snelwegen 25 en 72, Fishlake Scenic Byway.
Kamperen: Talrijke kampeerterreinen in het nationale bos langs Fish Lake, primitieve kampeerplaatsen bij Mill Meadows Reservoir.
Diensten: Alle diensten in Loa en Richfield; basisdiensten bij Fish Lake.
Bezienswaardigheden in de buurt: Grass Valley/Otter Creek, Cove Mountain Road Scenic Backway, Gooseberry-Fremont Scenic Backway, Thousand Lake Mountain Road Scenic Backway, Loa to Hanksville Scenic Byway.
De roadtrip
Een prettige aanpak
De Fishlake Scenic Byway begint op het kruispunt van Highway 24 en 25, net ten noorden van Loa. De meeste reizigers bereiken dit kruispunt via afrit Richfield op de I-70 of vanaf US 89 in de riviervallei Sevier. Deze route vanuit het noorden is een aangename rit en verdient een vermelding.
Vanaf afslag Richfield is Highway 119 oostwaarts een schilderachtige route. Je begint in een mooi landbouwgebied en klimt vervolgens omhoog naar wilde, open en onontwikkelde woestijnheuvels. Het is 9 mijl (ongeveer 14,5 km) tot de kruising met Highway 24. Sla rechtsaf, richting Fish Lake, Loa en Capitol Reef. Highway 24 is erg mooi en loopt grotendeels door onontwikkeld openbaar land, hooggelegen woestijnprairie begroeid met dennen, jeneverbessen en salie. Een paar mijl (ongeveer 14,5 km) verder bereik je het noordelijke uiteinde van het Koosharem-stuwmeer. Als je in het juiste avondlicht door deze vallei rijdt, kan het zomaar een idyllisch plaatje lijken.
Na ongeveer 17 mijl begint de weg te klimmen naar de uitlopers van het Fishlake Plateau. Iets minder dan 23 mijl bereikt u de duidelijk aangegeven afslag naar links voor Highway 25, het eigenlijke begin van de Fishlake Scenic Byway.
De Fishlake-weg, enigszins smal maar geasfalteerd en goed onderhouden, blijft klimmen en komt uit op Fishlake National Forest na 6,5 kilometer vanaf het begin van Highway 25. Op dit punt heb je het grootste deel van de eerste hoogteverschil van deze route overwonnen. Vanaf hier daalt de weg zelfs lichtjes af naar Fish Lake op kilometer 11. Dichte populierenbossen maken deze route vooral in de herfst aantrekkelijk. Op deze hoogte zijn zelfs de zomernachten fris en de dagen koel en aangenaam.
Genieten aan het meer
Fish Lake, het grootste natuurlijke bergmeer van Utah, ligt in een verzakte vallei (technisch bekend als een graben) op een hoogte van 2690 meter. Het 8,8 kilometer lange meer is een van de populairste visbestemmingen in de staat en trekt in de zomerweekenden wel 7000 bezoekers. Het staat bekend om de forellen die er gevangen worden en die vaak meer dan 9 kilo wegen. Aan de overkant van het meer vormt de lange bergkam van Mytoge Mountain de oostelijke grens van het Fish Lake-bekken. Ten noorden daarvan blijven Mount Marvine en Mount Hilgard, beide ruim boven de 3350 meter, het grootste deel van de zomer met sneeuw bedekt.
De oever van het meer is bezaaid met drie commerciële resorts, twee camperparken, drie campings en talloze picknickplaatsen en boothellingen. Iets minder dan mijl 8 ziet u een groot bord met de locaties van de verschillende campings in het recreatiegebied Fish Lake. Hoewel er volop kampeerplekken zijn, kunt u er rekening mee houden dat de campings in de zomerweekenden snel vol zitten. Er is hier een grootschalig resort van National Forest Service met bruine blokhutten, maar het is kleinschalig en vrij onopvallend. U vindt er een benzinestation, een supermarkt, een jachthaven, een camperpark, verhuur van hutten en zelfs een wasserette.
Op ongeveer 13,7 kilometer vanaf het begin van de schilderachtige route ligt de werkelijk schitterende Fish Lake Lodge. De huidige lodge (de derde op deze locatie) werd gebouwd tussen 1928 en 1932 en heeft nog steeds een uitgesproken rustieke charme. In veel opzichten doet de lodge denken aan enkele klassieke resorts in de Adirondacks of de White Mountains die rond dezelfde periode werden gebouwd – alsof het zo uit een film uit de jaren 30 komt. De eetzaal is een toonbeeld van rustieke perfectie en is voor alle maaltijden toegankelijk. Er zijn hier ook 25 houten hutten te huur. In het amfitheater worden elke vrijdag en zaterdag in de zomer (van Memorial Day tot Labor Day) avondprogramma's gegeven. De lodge is tevens de beste plek om informatie over het nationale bos te verkrijgen, waaronder gedetailleerde kaarten met de vele wandel- en fietspaden in de omgeving. Een handige brochure voor een zelfgeleide autoroute helpt u de geologie van het Fish Lake bekken te begrijpen.
Ongeveer 4 kilometer voorbij de lodge, voorbij Bowery Haven Resort met zijn café, camperplaats en benzinestation, laat u de meeste drukte van de Fish Lake resortontwikkeling achter u. Hoewel de ontwikkeling zelf vrij relaxed is, is het fijn om voorbij de hutten, jachthavens en geasfalteerde fietspaden te zijn. Hier kunt u het ongerepte noordelijke deel van het meer zien terwijl u door prachtige weiden en met salie begroeide vlaktes rijdt. Het moeras en de weiden vormen misschien wel het mooiste deel van dit hele gebied en zijn een waar paradijs voor vogelaars. Houd uw ogen open voor elanden.
Een paar kilometer verderop bereikt u de noordelijke grens van het meer en verlaat u het recreatiegebied. Twee kilometer verder ligt Frying Pan Campground, en 1,6 kilometer verder daalt u af naar het Johnson Valley Reservoir, een stuwmeer van 2,6 vierkante kilometer, de bron van de Fremont River.
Uitstapjes
Aan de noordkant van het Johnson Valley Reservoir, links, bevindt zich het noordelijke eindpunt van de Gooseberry-Fremont Scenic Backway. Deze route loopt ongeveer 60 kilometer tussen Salina Canyon aan de I-70 in het noorden en de kruising van Highway 25 en Highway 72 net ten noorden van Fremont. Hier hangt uw keuze af van of u in noordelijke of zuidelijke richting rijdt. Naar het noorden is de Gooseberry Road een combinatie van goed onderhouden onverharde weg en asfalt. De route wordt momenteel van noord naar zuid geasfalteerd, waardoor recreanten van alle soorten gemakkelijk toegang krijgen tot Fish Lake vanuit het noorden. De weg is prima begaanbaar voor de meeste personenauto's, maar het is raadzaam om de actuele omstandigheden bij Fish Lake te controleren. De weg is in de winter gesloten. Deze route biedt toegang tot enkele van de mooiste bos- en weidelandschappen van de regio en staat lokaal bekend als een spectaculaire route in de herfst. In de zomer verschijnen er vlakken met wilde bloemen onder de omliggende bergtoppen.
Om naar het zuiden richting Fremont te gaan, neemt u het volledig geasfalteerde zuidelijke gedeelte van de achterweg. Ongeveer anderhalve kilometer voorbij het hoogste punt boven het Johnson Valley Reservoir kruist Highway 25 de Fremont River bij Zedds Meadow. De weg stijgt snel en steil gedurende ongeveer anderhalve kilometer, waarna een lange afdaling begint naar de vallei aan de andere kant. Het landschap is droger aan de overkant, met minder bomen en een opener uitzicht. Vooral het uitzicht naar het zuiden is prachtig. Hoe verder u afdaalt, hoe meer het op een woestijn begint te lijken. Er staan hier geen dennenbomen. Er staan wel een paar populieren hogerop, maar de bomen op de lagere hoogtes bestaan voornamelijk uit pinyon- en jeneverbomen.
De rivierbedding is weelderig en dicht begroeid met populieren en box elder. De weg kruist de Fremont River opnieuw, waar de nu sterk verbrede stroom de kleine aarden dam, Mill Meadow Dam, iets stroomafwaarts aankondigt. Er zijn hier prachtige kampeerplekken langs het kleine stuwmeer. Het is nog 3 mijl naar de kruising met Highway 72, waar u rechtsaf kunt slaan naar Loa. Vanaf deze kruising kunt u er ook voor kiezen om 27 zeer schilderachtige mijl noordwaarts te rijden over Highway 72 om bij Fremont Junction op de I-70 uit te komen. Dit is een weinig gebruikte, maar handige verbinding met de I-70, met onderweg uitzichten op de woestijn en de bergen, vaak aangevuld met waarnemingen van wilde dieren.
Ongeveer 6 kilometer ten noorden van Highway 72 begint een andere aantrekkelijke zijweg: de Thousand Lake Mountain Road Scenic Backway. Deze 56 kilometer lange lusweg loopt over de noordelijke flank van Thousand Lakes Mountain en daalt vervolgens af om door de noordpunt van Capitol Reef National Park te lopen. Het landschap langs deze route is een indrukwekkende combinatie van hooggebergte en hoogwoestijn. De weg is hobbelig, kan erg stoffig zijn en is onbegaanbaar bij nat weer. Voertuigen met een hoge bodemvrijheid zijn vereist.
Als je zuidwaarts richting Loa rijdt, is Highway 72 net zo schilderachtig als het begin van Highway 25. Vanaf hier kun je naar het zuiden kijken, richting Canyonlands. Het land hier is een mix van BLM (Bureau of Land Management) en privégrond, hoewel het moeilijk is om het onderscheid te maken. Het bestaat voornamelijk uit weilanden en ruige woestijnheuvels. Ongeveer 3 kilometer van de kruising van Highway 25 en Highway 72 kom je in de geïrrigeerde vallei bij de gemeenschap Fremont, een eclectische mix van nieuwe en oude ranchhuizen, stacaravans en blokhutten, verspreid over zo'n 5 kilometer langs de vallei. Er zijn geen voorzieningen. Van Fremont naar Loa is het 14 kilometer aan ranch- en landbouwgrond.
Loa werd in de jaren 1870 gesticht en vernoemd naar de vulkaan Mauna Loa door een man die in de jaren 1850 een mormoonse zendingsreis op Hawaï had gemaakt. De Wayne Stake Tabernacle is een klassieke mormoonse gemeenschapskerk.
Om deze route als een rondrit te voltooien, rijdt u 19 kilometer westwaarts over Highway 24 terug naar de afslag Fish Lake. Het laatste deel van uw rit gaat over onontwikkeld BLM-land, voornamelijk met salie begroeide woestijnheuvels. Een mogelijke optie voor een schilderachtige terugreis naar Richfield is een omweg over de Cove Mountain Road Scenic Backway, een populaire route tijdens de herfstkleuren. De weg loopt van Koosharem noordwaarts naar Glenwood, 16 kilometer ten oosten van Richfield, en biedt prachtige uitzichten op de Koosharem- en Sevier-valleien. U bereikt Koosharem vanaf de goed gemarkeerde kruising van Highway 24 en Highway 62, 11 kilometer ten noorden van het begin van de Fishlake Byway. De Cove Mountain Backway is, hoewel onverhard, geschikt voor de meeste personenauto's bij droog weer. Als je naar het zuiden rijdt, loopt Highway 62 door een verlaten hooggelegen vallei, vergelijkbaar met de valleien van Sevier en Sanpete, maar met nog minder mensen.
Informatie over roadtrips is overgenomen uit Scenic Driving Utah (Globe Pequot Press), dat routebeschrijvingen en kaarten bevat voor 28 van de mooiste autoroutes in de staat.
