Locatie:Centraal-Utah, in het westelijke deel van het Fishlake National Forest.
Overzicht:Een 27 kilometer lange autoroute door een bergkloof tussen het stadje Beaver en het skigebied Eagle Point in Beaver County – ook wel bekend als Ramblers – die onverhard verder loopt over het Tushargebergte en afdaalt naar de aantrekkelijke Sevier River Valley.(Lezen: "Ramble On: Een gids voor Beaver County, helemaal voor insiders.”)
Reisseizoen:Het hele jaar door begaanbaar tot aan Eagle Point, behalve voor sommige voertuigen bij sneeuwval. Highway 153 voorbij Eagle Point is in de winter afgesloten en bij nat weer voor de meeste voertuigen onbegaanbaar. Dit is een bijzonder mooie route om de herfstkleuren te bewonderen.
Bijzondere attracties:Historisch Beaver, hooggebergtelandschap, Fishlake National Forest, Puffer Lake, schilderachtige/historische Sevier River Valley, wandelen, vissen, kamperen.
GPS-startpunt: 38.276895, -112.641253(Bever)
GPS van het einde:38.589500, -112.258201(Sevier)
Nummer en naam van de rijroutes:Highway 153/Beaver Canyon Scenic Byway, Kimberly/Big John Scenic Backway, US 89.
Camping:Vier kampeerterreinen in het nationale bos, met onbeperkte mogelijkheden voor primitief en ongerept kamperen.
Diensten:Alle diensten in Beaver; beperkte diensten in Junction en langs de US 89-corridor.
Bezienswaardigheden in de buurt:De schilderachtige Kimberly/Big John-achterweg, het ouderlijk huis van Butch Cassidy, het historische Marysvale, Big Rock Candy Mountain, Fremont Indian State Park.
De roadtrip
Deze rit van 100 kilometer biedt een mooie afwisseling van landschappen en bezienswaardigheden langs de weg, van het prachtige en zelden bezochte Tushargebergte tot de glooiendere landschappen en rustieke gemeenschappen van de Sevierriviervallei.
Het eerste deel van deze schilderachtige route is geasfalteerd en geschikt voor alle voertuigen. Het verkeer in de canyon is vrijwel altijd rustig, hoewel de weg vrij smal is nabij de monding van Beaver Canyon. Vanwege de zware sneeuwval in de canyon zijn winterbanden of sneeuwkettingen verplicht van 1 november tot en met 31 maart; de weg kan in die periode ongeschikt zijn voor grotere voertuigen. Omdat Highway 153 ten oosten van Puffer Lake onverhard is (en in de winter officieel gesloten), is het raadzaam om in Beaver te informeren naar de actuele status van deze weg. Bij droog weer is de reis ten oosten van Puffer Lake, over de bergkam van de Tushars en naar beneden de Sevier Valley in, geen probleem voor personenauto's en kleinere campers. Het eerste stuk van de onverharde weg voorbij Puffer Lake is kortstondig steil en smal, waardoor reizen met campers en caravans onpraktisch is, evenals de haarspeldbochten naar de Sevier River Valley.
In tegenstelling tot het Wasatch Plateau, waar de Tushar Range wel op lijkt, is dit geen echt plateau, maar de overblijfselen van een reeks stratovulkanen die zo'n 24 miljoen jaar geleden een periode van massale uitbarsting doormaakten. De regio is rijk aan mineralen en kende rond de eeuwwisseling een kleine mijnbouwkoorts. Hier bevinden zich enkele van de hoogste toppen van Utah, met Mount Baldy, Mount Belknap en Mount Delano die allemaal hoger zijn dan 3650 meter. Het hele gebergte wordt zelden bezocht, waardoor het een goede plek is voor uitdagende wandel-, fiets- en trektochten "ver weg van de drukte".
Historisch begin
De rit begint in Beaver, aan de voet van de westelijke helling van de Tushar Mountains. Beaver lijkt in het verleden te leven. Het zit vol met goedkope motels en aantrekkelijke oude gebouwen en heeft minstens één van die kleine drogisterijen uit de jaren 50 of 60 – zo'n plek waar je van alles een beetje kunt vinden, zo'n beetje alles wat je nodig hebt om rond te komen... in de jaren 50 of 60. Beaver was ook de geboorteplaats van Utah's favoriete outlaw, Butch Cassidy, en de jeugdwoonplaats van Philo Farnsworth, die bekendstaat als "de vader van de televisie". Als je een geschiedenisliefhebber bent, neem dan minstens een uur de tijd om dit oude stadje te verkennen.
Vanuit het centrum van Beaver gaat de 200 North (naast de oude middelbare school) over in Highway 153, duidelijk aangegeven richting Elk Meadows en Puffer Lake. Een grote mormoonse kerk en de aangrenzende Beaver Canyon Campground/RV Park markeren de oostelijke grens van de stad. Een halve mijl verderop ziet u aan de linkerkant de beroemde oude racebaan. Na nog een mijl laat u alle woon- en commerciële bebouwing achter u en bevindt u zich in een zeer mooie bergkloof met Beaver Creek die langs de weg stroomt. Iets minder dan 8 kilometer van het centrum van Beaver komt u in het Fishlake National Forest. Het wegdek is prima, maar de weg is smal en hier in het bos is het uitzicht beperkt.
De landweg kronkelt en klimt al snel 1200 meter omhoog door bossen met bergmahonie en ponderosa-dennen, en passeert onderweg vier waterkrachtcentrales. Twee mijl van de ingang van het nationale bos ligt Little Cottonwood Campground; 2,5 mijl verder ligt de picknickplaats Ponderosa. Net voorbij Ponderosa is de afslag naar rechts voor FR 137. Deze goed begaanbare onverharde weg biedt toegang tot een aantal aantrekkelijke hooggelegen bergmeren en mooie kampeerplekken bij Little Reservoir, Kents Lake en Anderson Meadow Reservoir, voordat hij verder naar het oosten aansluit op de onverharde hoofdweg.
De weg klimt vanaf hier steil omhoog en ongeveer anderhalve kilometer voorbij deze afslag (11,4 kilometer vanaf de stad) ligt camping Mahogany Cove. Boven dit punt ontvouwt zich een spectaculair uitzicht op de steile, beboste hellingen boven en onder je. Vijf kilometer voorbij Mahogany Cove bereik je de Merchant Valley Dam, die water levert aan de energiecentrales beneden. Boven de dam ligt een prachtig vlak alpenweidegebied, doorsneden door ATV-paden.
Kimberly/Big John Scenic Backway
De weg vlakt af door het weidegebied. Ongeveer 3 kilometer boven de Merchant Valley Dam is er een afslag naar links, duidelijk aangegeven voor Big John Flat, een aangewezen schilderachtige route. Dit 35 kilometer lange gedeelte van de Kimberly/Big John Scenic Backway klimt over het Tushargebergte en leidt naar het oude mijngebied van Kimberly. Tegenwoordig rest er alleen nog een handvol houten ruïnes en de overblijfselen van de Annie Laurie-molen.
De Kimberly/Big John Scenic Backway eindigt bij de I-70 in de buurt van Fremont Indian State Park, waar je meer dan 500 voorbeelden van rotstekeningen kunt zien, zowel ingekerfde petrogliefen als geschilderde pictografen, boodschappen in steen van de mensen die deze kloof bewoonden vanaf de tijd van de vroegste jager-verzamelaars tot aan de recente pionierstijd.
De onverharde Kimberly/Big John Scenic Backway is over het algemeen geschikt voor personenauto's (niet voor grote campers of caravans), hoewel voertuigen met een hoge bodemvrijheid sterk worden aanbevolen. De weg is in de winter gesloten.
Ongeveer anderhalve kilometer verderop langs de Beaver Canyon Drive is een afslag naar rechts, aangegeven met 'Beaver High Adventure Base' (een scoutingkamp). Deze weg daalt iets minder dan anderhalve kilometer af naar het prachtige Three Creeks Reservoir, gelegen in een schitterend berglandschap. Het is een goede plek om te vissen en een ideale locatie voor een picknick.
Net voorbij de afslag naar Three Creeks verlaat u het nationale bos en komt u, naarmate u dichterbij komt, particuliere woningen tegen.Skigebied Eagle PointNa nog een kilometer bereik je de bescheiden woonwijk die rond de voet van het skigebied is ontstaan. Net voorbij het einde van deze woonwijk kom je bij de hutten van Puffer Lake Resort en het einde van de verharde weg.
Vanaf het einde van de verharde weg is Highway 153 eigenlijk het zuidelijke en oostelijke deel van de Kimberly/Big John Scenic Backway. De goed onderhouden onverharde weg voorbij Puffer Lake is prima (bij droog weer) voor gewone auto's en campers. Deze weg is officieel gesloten in de winter, die kan duren van november tot half juni. Na de eerste paar kilometer daalt de route af en vormt geen noemenswaardige hindernis voor de meeste voertuigen. Mocht u zich toch zorgen maken over de geschiktheid van uw voertuig voor de rest van de weg, neem dan contact op met de medewerkers van de bosdienst in Beaver. Alleen al vanwege de bijna volledige afwezigheid van mensen op de afdaling aan de oostkant (zowel bebouwing als verkeer), is het sterk aan te raden om door te rijden naar Junction.
Klim gestaag en steil omhoog over een afstand van iets minder dan 3 kilometer naar een prachtig hooggelegen weidegebied waar het uitzicht weids wordt. Hier ziet u het beginpunt van pad 129, een van de vele mooie paden die vanaf dit hoge punt van de weg aftakken. Dit weidegebied is aangewezen als foerageergebied voor wilde dieren, dus u zult waarschijnlijk herten en elanden zien. Het is dan ook niet verwonderlijk dat u in de herfst veel jagers zult tegenkomen. Precies 5 kilometer vanaf het einde van de verharde weg kruist u links een weg die is bewegwijzerd naar de Skyline Recreation Trail. De Skyline Trail is het paradepaardje van dit deel van het Fishlake National Forest. Het pad loopt ongeveer 13 kilometer noordwestwaarts vanaf Highway 153 tot aan het noordelijke deel van de Big John Road. Onderweg klimt het pad hoog om langs de hoogste toppen van het Tushargebergte te lopen.
Op dit punt ligt Highway 153 op bijna 3000 meter hoogte. Hier zijn uitstekende, eenvoudige kampeerplekken te vinden.
Twee mijl verder begint de weg steil af te dalen. Na ongeveer 2,5 mijl afdalen bereikt u een grote kruising met een onverharde weg, waar u rechtsaf FR 137 volgt, aangegeven richting Kents Lake (12 mijl naar het meer of 25 mijl terug naar Beaver via deze route, die aansluit op Highway 153). Junction ligt 11 mijl ten oosten van hier op Highway 153. Na een paar mijl geleidelijke afdaling over een soms hobbelige weg, komt u uit het bos en de weilanden tevoorschijn bij een spectaculair uitzicht over de Sevier River Valley. Voor u ligt de lange afdaling naar Junction (dat beneden in de vallei te zien is).
De afdaling aan deze kant van de Tushars is visueel indrukwekkend door de bijna volledige afwezigheid van bomen. Het is nog 8 kilometer met haarspeldbochten en een aantal spannende, steile afgronden naar de agrarische gemeenschap Junction, aan US 89. Wanneer het steilste deel van de afdaling achter je ligt, passeer je een weg die links afbuigt naar City Creek Campground, met een handvol mooie, onontwikkelde kampeerplekken verscholen in een schaduwrijk bosje.
Junction en het nabijgelegen Circleville werden in 1864 gesticht. Veeteelt was vanaf het begin belangrijk en is dat nog steeds. Junction, de hoofdplaats van Piute County, heeft een rood bakstenen gerechtsgebouw uit 1893 dat tot een van de mooiste van de staat behoort.
Butch Cassidy Country
Nu je toch zo ver bent gekomen, kun je net zo goed de 10 kilometer naar het zuiden afleggen naar Circleville, de plek waar die outlaw Butch is opgegroeid.
Een oude kolonistenhut, 4 kilometer ten zuiden van Circleville en duidelijk zichtbaar aan de rechterkant vanaf de snelweg, is het ouderlijk huis van Butch Cassidy. Cassidy, geboren als Robert Leroy Parker, woonde hier vanaf zijn dertiende op de ranch van zijn vader. Hier ontmoette de jongen Mike Cassidy, die zich had aangesloten bij een groep paardendieven voordat hij als ranchmedewerker bij de Parkers aan de slag ging. Cassidy leerde de jongen alles wat hij moest weten over opgroeien tot een stoere en onafhankelijke man, en de jongen moet hem hebben bewonderd, want later nam hij de naam van zijn oude vriend als alias aan.
Cassidy en zijn beruchte bende, "de Wild Bunch", beroofden banken en postkoetsen, pleegden overvallen op loonuitbetalingen in de mijnbouw en stalen vee in de hele regio rond de eeuwwisseling. Hij stond bekend als een sympathieke kerel, een soort Robin Hood die naar verluidt vaak geholpen werd door gewone burgers bij zijn ontsnapping aan de wet. Er is zelfs een verhaal dat de rechter van Piute County in het nabijgelegen Junction Butch bier trakteerde als hij in de stad was.
Cassidy en zijn partner, de Sundance Kid, zouden zijn omgekomen bij een vuurgevecht met een cavaleriecompagnie in Bolivia. Toch bleven verhalen over zijn herverschijning in de regio, en later in het noordwesten van de Verenigde Staten, jarenlang de ronde doen. Volgens het onderzoek van ten minste één historicus leidde hij een rustig leven in Spokane voordat hij in de jaren dertig aan een longontsteking overleed.
Ten noorden van Junction volgt US 89 de vallei van de Sevier River. Dit gebied is grotendeels BLM-land aan beide zijden van de weg, een woestijnlandschap met struikgewas en salie dat gebruikt wordt voor veeteelt, waardoor er geen enkele bebouwing is. Aan de linkerkant liggen de hoge toppen van het Tushargebergte. Aan de rechterkant vang je af en toe een glimp op van de Sevier River en waar deze zich verbreedt tot het Piute-stuwmeer, een paar kilometer ten noorden van Junction. Aan de noordkant van het stuwmeer (8 kilometer ten noorden van Junction) ligt Piute State Park, met eenvoudige kampeerplekken en verder weinig voorzieningen.
Van Marysvale tot Rock Candy
Het is 30 kilometer aan uitgestrekt ranchland naar het pittoreske oude stadje Marysvale. Een paar grote commerciële gebouwen – grotendeels dichtgetimmerd en in verschillende stadia van verval – en de namen van een aantal straten die aftakken van US 89 getuigen ervan dat dit ooit een belangrijk mijnstadje was. Het aanbod aan motels, camperplaatsen, benzinestations en buurtwinkels in Marysvale lijkt allemaal gericht op de huidige hausse: offroad-avonturiers. Marysvale en andere plaatsen in de Sevier River Valley profiteren van de nabijheid van de Paiute ATV Trail, een netwerk van meer dan 1450 kilometer aan offroad-paden in centraal Utah.
Net ten noorden van Marysvale volgt US Highway 89 de Sevier River door een pittoreske woestijnkloof genaamd Clear Creek Canyon. Hier zul je de fantastische kleuren en geërodeerde vormen in de heuvels beginnen op te merken. De kleuren zijn het resultaat van hydrothermale activiteit (vergelijkbaar met het zachte, gele gesteente in Yellowstone), wat bewijst dat de vulkanische activiteit van de Tushar Mountains vrij recent is.
Ongeveer 7 kilometer ten noorden van Marysvale, aan uw linkerhand net boven de weg, ziet u een geelbruine rotsformatie die door de lokale bevolking is vernoemd naar het volksliedje "The Big Rock Candy Mountain", beroemd gemaakt door wijlen Burl Ives. Ook de nabijgelegen Lemonade Springs is naar dit liedje vernoemd, en het straaltje water dat uit deze bizarre hoop zachtgele rotsen stroomt, ziet er inderdaad een beetje citroenachtig uit en smaakt zelfs lichtjes naar citroen.
Net voorbij de rotsformatie biedt een mooi uitzichtpunt het beste zicht op de Big Rock Candy Mountain. Vanaf dit punt kunt u zelf bepalen (en ongetwijfeld met uw kinderen discussiëren) of dit er inderdaad uitziet als een enorm stuk gemarmerd snoepgoed.
Eenmaal ten noorden van de kleinschalige bebouwing rond Big Rock Candy Mountain, wordt de vallei steeds mooier. De Sevier River stroomt direct rechts van de weg. Iets minder dan 12 mijl vanaf Marysvale bereikt u de I-70. Om terug te keren naar de I-15, neemt u de I-70 west; om verder te rijden over US 89, noordwaarts naar Richfield, neemt u de I-70 oost. Gelukkig zijn, aangezien dit Utah is, zelfs de snelwegritten schilderachtig, het enige verschil is de snelheid waarmee het landschap aan u voorbijtrekt.
Richfield is een volwaardige ministad, met fastfoodrestaurants, supermarkten, discountwinkels en alle andere verschijnselen van de beschaving zoals wij die kennen.
Informatie over roadtrips is overgenomen uit Scenic Driving Utah (Globe Pequot Press), dat routebeschrijvingen en kaarten bevat voor 28 van de mooiste autoroutes in de staat.
