Bikepacking door de tijd in de San Rafael Swell
Tijdens een fietstocht in de San Rafael Swell ontdekken vier vrouwen de zegeningen van de woestijn nadat ze door onverwachte uitdagingen een hechte band met elkaar hebben opgebouwd.
Het geluid van onze fietscassettes tikt sneller terwijl we na de eerste klim van de dag naar beneden rijden. Ik word er weer aan herinnerd hoe vrij ik ben.bikepacking"Oh ja, daarom hou ik van deze sport," denk ik. Ons mobiele signaal is uren geleden weggevallen, we zijn kilometers verwijderd van de bewoonde wereld hier in het zuidoosten van Utah.San Rafael-golfen we dragenalles wat we nodig hebbenOp onze fietsen. Dit is het soort avontuur waar ik zo naar verlangd heb, een reis die ons herinnert aan onze eigenwaarde, veerkracht en hoe weinig we eigenlijk nodig hebben om te overleven.
Het is mijn eerste bezoek aan de woestijn van Utah en ik ben erdoor betoverd. De warmte van de zon voelt als een warme omhelzing van een goede vriend en werkt direct helend. Het majestueuze landschap, de stilte en het warme kleurenpalet verkwikken onze ziel.
Voor mensen zoals ik, die in bergdorpjes wonen, is een winterse pelgrimstocht naar de woestijn een jaarlijks terugkerend thema. Dus toen mijn goede vriendin Franny Weikert me uitnodigde voor een fietstocht met een paar andere vrouwen, aarzelde ik geen moment. Na een recordjaar met veel sneeuw en maandenlang mijn oprit sneeuwvrij te hebben gemaakt, leek deze trip me de perfecte ontsnapping. Nadat we een plan hadden bedacht om veilig te reizen, gingen Franny, Torie Lindskog, Suzy Williams en ik op pad. Het is makkelijk om afstand te houden als we onder de sterren slapen en in de buitenlucht fietsen.
VanGroene RivierWe rijden ongeveer een uur oostwaarts naar een gebied van de San Rafael Swell dat The Reef heet. Onze missie is om een lus van 120 kilometer te fietsen (hoewel we door een verkeerde afslag een kortere route vinden die 40 kilometer van de route afhaalt). Franny vond de route – genaamd "A Swell Night Out" – op Bikepacker.com en was meteen geïntrigeerd door alles wat het te bieden had. (Lees: "Drie fietsroutes in Utah, geschikt voor beginners tot gevorderden.")
We beginnen onze reis en parkeren onze auto's vlakbij de camping bij Temple Mountain. We zijn al meteen verbluft door wat we zien. Enorme rotswanden torenen boven de auto's uit, rotstekeningen zijn hoog boven ons in de rotsen gebeiteld en Temple Mountain torent majestueus naast onze camping. 's Morgens wordt de oranje-witte zandstenen piek verlicht door de opkomende zon.
Het zijn slechts wij vieren zover het oog reikt, die door dit rotsachtige landschap dwalen dat bijna 300 miljoen jaar geleden is gevormd. De man van de fietsenwinkel thuis had gezegd dat vrouwen niet alleen naar de woestijn zouden moeten reizen. Met zijn neerbuigende advies en twijfelachtige opmerkingen zei hij het eigenlijk al: we waren niet geschikt voor deze reis.
Langs deze route zijn geen buurtwinkels, openbare toiletten, hotelkamers of waterbronnen te vinden. We dragen alles zelf mee op deze zelfvoorzienende tocht. Het gewicht vormt een extra uitdaging tijdens de toch al zware beklimmingen.
Het bouwen van fietsketens en het versterken van banden.
Mijlenver van de bewoonde wereld, in de San Rafael Swell.
De uitdagingen van de woestijn aangaan
Binnen de eerste zeven mijl stuiten we op een probleem. We fietsen langs de voet van torenhoge kliffen als ik een harde knal hoor. Ik blijf achter om te kijken wat er aan de hand is en roep naar de rest van de groep: "Oei, ik denk dat mijn ketting gebroken is!"
Mijn reisgenoten stoppen onmiddellijk, fietsen terug naar me toe en gaan aan de slag. Hoewel geen van ons ooit eerder een ketting heeft gerepareerd, laten we ons niet ontmoedigen. Torie had voor onze reis kort een video bekeken. Zij neemt de leiding en wij helpen waar we kunnen. Franny houdt de ketting op zijn plaats, Torie draait aan het gereedschap en Suzie houdt de fiets op zijn plek. Met wat spierkracht en creativiteit repareren we de ketting en zetten hem terug op de fiets.
Opgewonden over ons succes en onze gezamenlijke kracht, geven we elkaar enthousiast een high-five terwijl we weer op onze fietsen springen. Dit moment leert ons dat we samen alles aankunnen wat de woestijn voor ons in petto heeft. Die band wordt tijdens de rit alleen maar sterker. (Lees: "Grootse visioenen: Hemel en hel op twee wielen")
We fietsen langs The Reef, een indrukwekkende geologische formatie die bestaat uit een opheffing van verschillende zandsteenlagen uit diverse perioden. Tijdens het Permtijdperk (285 miljoen jaar geleden) was dit gebied een met duinen begroeide kust. Ik stel me voor hoe prehistorische vogels hoog boven ons vlogen, zwevend op de warme oceaanlucht en de gigantische kustduinen.
Maar nu is The Reef iets heel anders: een desolate en prachtig onherbergzame woestijn. Een dor landschap van salie en schaarse jeneverbesstruiken grenst aan gigantische zandstenen kliffen. Vogels hebben gaten, "huecos", in de zandsteen gekerfd, waardoor een sculptuurachtig patroon in de rotsen is ontstaan. Reusachtige rotsblokken balanceren zorgvuldig op de steile helling waar de steen de grond raakt en vormen de enige schaduw in het gebied. Sommige rotsen vertonen perfecte, golvende patronen, ontstaan door de tand des tijds. Een stoet van handschoenmalvabloemen siert het pad en draait heen en weer in de wind, alsof ze ons aanmoedigen.
Zonsondergang in de deining.
Een verlaten boerderij langs de route.
Waar alsem en schaarse jeneverbesstruiken de enorme zandstenen kliffen ontmoeten.
Wanneer de tijd vertraagt
We hebben ons doel voor vandaag bereikt en besluiten dat het tijd is om te stoppen. Het is 4 uur 's middags en de hitte van de zon brandt fel op ons neer, waardoor we fysiek en mentaal uitgeput raken. De laatste kilometers bergafwaarts geven ons het gevoel dat we nog energie over hebben. We trappen verder, wanhopig op zoek naar schaduw. De helling wordt steiler en al snel vinden we een eenzame boom – een perfect formaat jeneverbes die groeit langs een opgedroogde beekbedding, ongeveer een halve kilometer van de weg. Eronder bevindt zich een vuurplaats met stenen wanden, gevuld met resten houtskool en herinneringen aan gezellige momenten van anderen. Mussen en kleine vinkjes zingen in de struiken in de buurt. We spreiden onze slaapmatjes uit, rekken ons even uit en dommelen weg in een middagdutje.
De tijd vliegt voorbij en voor het eerst in weken hebben we helemaal niets te doen en nergens over na te denken. Geen werk. Geen berichtjes om te checken. Geen telefoontjes om terug te bellen. Alsof we terug zijn in onze kindertijd, kunnen we helemaal onszelf zijn zonder de last van verantwoordelijkheden. Onze missie is simpel: genieten van onze omgeving en gewoon bestaan. Nu we hier samen zijn, hebben we alles wat we nodig hebben.
Later die nacht, niet in staat om te slapen, word ik afgeleid door de dichte sterrenhemel. De struiken ruisen tegen elkaar terwijl de wind zich een weg baant door hun verdroogde takken. Het gehuil van coyotes echoot vanuit een nabijgelegen kloof. Er hangt een griezelige sfeer over deze nacht, maar afgezien van deze drie sterke vrouwen ben ik niet bang.
Reizen met een groep vrouwen is een unieke ervaring. We steunen elkaar zonder oordeel. We streven allemaal hetzelfde na: onszelf en de natuur leren kennen. We zijn bevrijd van de sociale en culturele beperkingen van hoe we zouden moeten zijn. We zijn sterk en krachtig. Net als de coyotes die ik hoor, zijn we ook een roedel dieren geworden, die samen overleven en zich als een team door de woestijn bewegen. (Lees: "Vrouwen in de wildernis:Transformatie en het buitenleven.")
"Het is alsof we teruggevoerd zijn naar onze kindertijd; we zijn vrij om onszelf te zijn, zonder de belemmering van verantwoordelijkheid. Onze missie is simpel: onze omgeving in ons opnemen en gewoon bestaan. Hier samen hebben we alles wat we nodig hebben."
Zonder achterom te kijken
's Ochtends stappen we op onze fietsen voor de voorlaatste dag van onze reis. We rijden langs een verlaten boerderij met een kleine, vervallen hut en het geraamte van een auto uit de jaren 50. De auto is gedeeltelijk in de grond weggezakt, alsof de woestijnbodem hem langzaam opslokt. De elementen hebben de oude machine getransformeerd tot een woestijnmeesterwerk van ijzer, blauwe en bruine tinten.
De weg is niet te steil, met subtiele stijgingen en dalingen. Na een paar steile klimmetjes de dag ervoor, fietsen we nu heerlijk voort, tevreden om helemaal op te gaan in de omgeving. In de verte zien we torenhoge rotsformaties en een enorme kloof. Kleine rode en gele wilde bloemen groeien tussen de salie. Aan de kant van de weg beginnen we dierensporen en uitwerpselen te zien en we vragen ons af wat er hier nog meer te vinden is.
We komen bij een afslag en stoppen om even uit te rusten en de kaart te bekijken. Dan beseft Torie dat we van de route af zijn. De afslag die we hadden moeten nemen, ligt zo'n zes kilometer achter ons. We staan voor een dilemma: terugkeren of doorgaan over deze weg die een kortere route lijkt te zijn. We besluiten ons over te geven aan het onbekende en op het pad te blijven. We voelen ons bevrijd nu we onze oorspronkelijke plannen loslaten en het universum de controle laten overnemen.
Zonder achterom te kijken trappen we verder, en dan beginnen we hoefafdrukken op de weg te zien.
'Denk je dat het paarden zouden kunnen zijn?' vraagt Franny. Susie heeft hier wel vaker paarden gezien, maar legt uit dat ze daar niet vaak voorkomen.
Al snel worden we beloond voor onze beslissing om op het pad te blijven. We slaan een bocht om en stuiten op een prachtig tafereel. Een kuddewilde paardenDe paarden grazen op ongeveer een halve mijl afstand van ons. Ik pak mijn camera om ze van dichterbij te bekijken. De paarden kijken op om de situatie te onderzoeken en draaien zich dan schichtig om. Ze rennen over de horizon met een surrealistische achtergrond van torenhoge rotsformaties, alsof een woestijnschilderij voor onze ogen tot leven is gekomen. De bruine, grijze, witte, gevlekte en zwarte kleuren van de paarden vervagen naarmate ze verder in de verte verdwijnen.
Nadat de paarden vertrokken zijn, stappen we tevreden weer op onze fietsen en rijden we naar het einde van onze route. Wat we dachten dat slechts een korte winterse ontsnapping zou zijn, veranderde in een transformerende reis. De uitdagingen en de schoonheid van de woestijn hebben ons op onvergetelijke wijze met elkaar verbonden. Bij elke uitdaging die we tegenkwamen, versterkten we onze band met elkaar en leerden we lessen over onze gezamenlijke kracht.
We fietsen de verte in met geïnspireerde harten, een krachtige geest en waardering voor de zegeningen van een ongepland avontuur.
Hoe je als een echte powervrouw door Utah kunt fietsen
Hieronder vind je de belangrijkste dingen die je moet weten als je je eerste bikepackingtrip gaat plannen.
