Tour de Farmtown: Een gids voor stadsbewoners over fietsen Cache Valley

“Je rijdt rechtstreeks de hel in!”

Van alle dingen die ik graag zou willen horen op een verlaten landweggetje midden in mijn eerste fietstocht van 160 kilometer, kan ik niet zeggen dat dit er één van was. Maar daar was ik dan, en daar was hij, een bebaarde man die eruitzag als een moerassige kerstman, die een waarschuwing brulde terwijl hij voorbij raasde, met een groep van ongeveer tien afgeleefde fietsers die snel achter hem aan fietsten en, belangrijker nog, weg van het stadje waar mijn fietsmaatje en ik rechtstreeks naartoe fietsten. 

We waren net door een stortbui gereden en waren ternauwernood langs een dreigende onweerswolk geglipt die boven de bergen van Wellsville uitbrak, dus deze nieuwe informatie kwam als een mokerslag aan. Voordat ik de tijd had om te bedenken wat voor hel een doorgewinterde fietser zo zou doen sidderen, drong het tot me door, recht in mijn hoofd, benen en armen.

Hagelstenen zo groot als kwartjes ketsen tegen mijn fietsframe, sloegen het logo van "Shave and a Haircut" tegen mijn helm, wurmden zich door de openingen om me op mijn hoofd te raken en prikten in mijn onbedekte en flink verbrande dijen. Terwijl ik met 24 kilometer per uur fietste zonder enige beschutting, voelde het alsof ik met stenen werd bekogeld.

Toen we na de hagelbui de rustplaats in Mendon bereikten, voelde het alsof we in een veldhospitaal belandden. Fietsen stonden scheef tegen de stoeprand, terwijl fietsers in groepjes onder een parkpaviljoen zaten en ons met een mengeling van pijn en medeleven aankeken. Ik denk dat er ook een paar plat op het gras lagen, met een lege blik naar de hemel starend en waarschijnlijk net als ik hun levenskeuzes overdenkend. Mijn hele lichaam zat onder de blauwe plekken, mijn lycra-broek plakte aan mijn huid en mijn benen trilden zo hevig dat ik bijna in een mobiel toilet viel en al mijn waardigheid door de afvoer zag verdwijnen.

Het was een wrede vuurdoop voor een nieuweling in de sport. Ik was moe, hongerig en gebroken, maar ondanks dat Moeder Natuur me voor de gek hield, wisten die lange landweggetjes toch onder mijn gehavende huid te kruipen.

Vanaf de heuvels van Mendon Valley was het een schaakbord van omgewoelde aarde in gelijkmatige rijen, hoge zomermaïs en wuivend tarwe dat afstak tegen de donkerblauwe tinten van de storm. Koeien slenterden loom door het dikke gras. De Bear River stroomde in kronkelende bochten door de vallei en de lichtjes van Logan fonkelden door de bomen in het oosten. Ondanks mezelf was ik onder de indruk.

Sinds die eerste rit van honderd kilometer heb ik er honderden gefietst. Cache Vallei kilometerslang racend over Logan Canyon met de wind in mijn gezicht, genietend van ritjes door het platteland en pendelend door de stad. Het is een van mijn favoriete plekken geworden om te rijden in Utah.

Er zijn daar niet veel fietspaden om over te spreken — je stapt op een soort wildwest, met de scherpe geur van mest, grote vrachtwagens en loslopende honden die af en toe aan je hielen blaffen — maar er heerst een hechte gemeenschapszin. Medefietsers glimlachen en steken hun middelvingers op als teken van solidariteit wanneer ze je passeren. Met een prachtig landschap voor je voeten kan fietsen in de Cache Valley, zelfs onder barre omstandigheden, een absolute plezierige ervaring zijn.