Een fietstocht met het hele gezin door de East Canyon van Salt Lake City.

Ons gezin droomde al maanden van een zelfvoorzienende fietstocht met overnachting. Tijdens onze koffiepauzes op zaterdagmorgen bestudeerden Blair en ik kaarten op zoek naar een geschikte fietstocht voor het hele gezin (lees:Waarom uw kinderen een reis naar Utah moeten makenWe wilden een parcours met onverharde wegen, zwemgedeeltes en voldoende rustpunten waar onze zoon kon spelen. Uiteindelijk kozen we voor een rustige route op grote hoogte van Jeremy Ranch (vlakbij Park City) naarOostelijke CanyonHet stuwmeer werd bereikt via een route die voor de helft over onverharde wegen en voor de andere helft over asfalt ging. Dat het een historische route was, was een extra bonus.

 

Dag 1: Op de route van de pioniers

En zo gebeurde het dat we op een warme en zonnige zaterdagmorgen in juni onze spullen op de fiets aan het laden waren. "Waar is mijn knuffelcheetah?!" vroeg mijn 3-jarige met duidelijke bezorgdheid in zijn stem. Ik vond het verfrommelde knuffeldier en bevestigde het aan de fietsaanhanger van mijn zoon. En daar gingen we.

Het eerste stuk onverharde weg was stil en verlaten. Af en toe kwam er een vrachtwagen voorbij, maar over het algemeen waren we helemaal alleen. De geur van salie dreef mee met de af en toe opkomende wind; een eenzaam hert schoot de weg over.

Een paar kilometer verderop stopten we bij Mormon Flats, een soort oase in de droge woestijn. De grasrijke weide aan de voet van Big Mountain Pass diende eerst als basiskamp voor de Donner Party en later voor Brigham Young, de leider van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, toen zij de ruige kloof doorkruisten op weg naar hun uiteindelijke vestiging in de Salt Lake Valley in die noodlottige zomer van 1847. Net als de pionierskinderen destijds, rende mijn zoon naar de beek. Nadat ik hem weer op veilige grond had gekregen, deelden we een geïmproviseerde lunch van druiven, kaas en trailmix.

Tijdens onze fietstocht met het gezin vervolgden we onze weg en kwamen uiteindelijk op een verharde weg terecht. Met mijn 3-jarige die trapte en liedjes zong, schoten we goed op terwijl we langs de glinsterende blauwe oever van het East Canyon Reservoir fietsten. De wind die door onze bewegingen werd veroorzaakt, hielp de hitte van het asfalt te verzachten.

Aangekomen bij camping Dixie aan de noordkant van het stuwmeer, wilden we allemaal dolgraag een duik nemen. Maar eerst moesten we nog even met het meisje bij de ingang praten.

'Hallo!' zei ik opgewekt, toen we bij het kleine bruine gebouw aankwamen. 'We hebben een reservering.'

Ze fronste haar wenkbrauwen terwijl ze onze manier van aankomen beoordeelde. Ze krabbelde de datum op een kentekenbewijs en gaf het me. 'Wacht even,' zei ze. 'Misschien heb je dat kentekenbewijs niet nodig? Omdat je geen auto hebt?'

Ik haalde mijn schouders op. Ze gaf me het label toch, en we bevestigden het trots aan de fietsaanhanger.

Nadat we een kampeerplek hadden gevonden, gingen we naar het water. Hoewel de camping vol was, was de oever bijna verlaten. We spreidden onze strandhanddoeken uit op een lege steiger en sprongen van de rand. Met besneeuwde bergtoppen in de verte, raakte mijn lichaam het water en voelde ik een schok van ijskoud water over mijn huid stromen. Ik greep naar mijn 3-jarige zoontje, die naar adem snakte en zich vastklampte aan zijn reddingsvest. We klommen op de steiger, lachten om de kou en sprongen er weer in.

Verkleumd tot op het bot droogden we ons af, warmden we snel op en gingen we naar het kleine winkeltje in de jachthaven voor een ijsje. Op het mooie houten terras likten we onze ijsjes af en keken we naar de vissers die met hun avondmaal binnenkwamen. We hadden zelf niets zo vers of lekkers voor het avondeten, maar we genoten wel van een warme, gevriesdroogde maaltijd terwijl we een paar rondjes Go Fish speelden.

Dag 2: Op weg naar huis

Ondanks de hoge temperaturen overdag was het 's nachts koel. Sterker nog, het voelde ronduit ijskoud aan, een herinnering aan de extreme hoogteverschillen in het hooggebergte. We aarzelden geen moment en stapten weer op de fiets om de bloedsomloop op gang te brengen. Toen de zon opkwam en onze vingers ontdooid waren, stopten we bij East Canyon Resort voor een kop koffie en een ijsje. Vanuit de comfortabele, overdekte veranda genoten we van een ontbijt voor kampioenen.

In het begin vlogen de kilometers voorbij. Maar naarmate de temperatuur steeg, vertraagde het tempo. Op de terugweg zagen we dingen die we de eerste keer niet hadden opgemerkt: de schoonheid van een uitgestrekte paardenranch en een parkeerplaats langs de weg met een mooie klimboom. Mijn zoon wees vogels aan en zong lieve liedjes voor ze.

Toen de uitputting uiteindelijk toesloeg en hij in slaap viel, liep ik zwijgend verder. De zware inspanning voelde goed, en ik stelde me voor dat ik niet zo veel verschilde van de pioniersvrouwen vóór mij. Zij zouden hun jonge kinderen over dit stoffige pad hebben gedragen, de last zwaar, blij dat ze op weg waren naar huis.

Of je nu met kinderen fietst of alleen met een kind, deze route zou zomaar een van je favoriete familiefietstochten in Utah kunnen worden!